Şeytan kime musallat olur?

Kim kötülüğün, şerrin, felaketin, ızdırabın, acının, dehşetin, sıkıntının, belânın ve zulmün kendisine musallat olmasını ister ki? Nefis öyle bir tıynettir ki, şeytana tapan satanistler dahi arzulamaz!

Öyleyse şeytanın musallat olması iradesinden mi, insanın dileğinden mi, Allah’ın takdirinden mi yoksa başıboşluğundan rastgele midir?

Şeytan, lakırdıdan öte hiçbir uğraşısı olmayanların yegâne ve vazgeçilmez dostudur. Onun için şeytan, hayalperest ve boş insana musallat olur.

Etrafınızda gördüğünüz bilgeler, analistler, stratejisiler, teorisyenler, yorumcular, komplocular, senaristler, gazeteciler, kurgucular, gaypçılar, falcılar, astrologlar ve bilinmeyenle ilgili ufkun ötesini gördüğünü iddia edenlerin neredeyse tamamı şeytanın hizmet eridirler. Birçoğunun iknadaki argümanları, olasılığa dayalı tahminleri ve zan odaklı istihbarat bilgileridir. Yeter ki bir ateş böceğinin yansıttığı yanıp sönen ışık misali bir foto görmesinler; öyle içini doldurmaya koyulurlar ki, uydurduklarına kendileri dahi inanır ve muhakemeden yoksun insanlara da inandırırlar.

Gerçeğin karşısında duran gerçeğin açık perdeleriyle ilgilenmez, örtünün altındaki gizeme hedeflenir, şeytandan aldıkları vesveseyle yetenekleri seviyesinde çizer dururlar. Üretenler bir yana, bir de artıklarla beslenenler vardır ki, kulaklarına bir fısıltı kaçmaya dursun!

Öylesine haksızlık, adaletsizlik, acımasızlık ve sömürünün hüküm sürdüğü bir dünyada yaşıyoruz ki, seküler düzenin egemen tanrısı olarak ABD’yi kabulle; din, siyaset, ekonomi ve askeri kararlar ABD merkezli alınmakta, dolayısıyla ABD boyunduruğu kuşatmasıyla cihad ehli hariç tüm dünya etkisi altına girmektedir. ABD’nin dost ya da düşman edindiği dost ve düşman bellenmekte; önce ABD çıkarları, sonra arta kalanlar paylaşılmaktadır.

Sayıları az, silahları yetersiz, imkânları kısıtlı ama imanları kâinatı sallayacak etkideki Irak Şam İslam Devleti’nin ortaya çıkmasıyla yürekleri korku kaplayan seküler dünya, ne yapacaklarını bilemez bir panikle tavşanın farlar karşısında kaskatı kesilmesi misali birbirlerine sığınarak, cihaddan nasıl kurtulacakları arayışıyla çırpınıp durmaktadırlar.

Ne var ki, seküler dünyanın ittifak kurup oluşturduğu cephe karşısında Müslümanlarında Irak Şam İslam Devleti’nin safında birleşmemeleri için öyle yalan ve iftiralar düzdüler ki, neredeyse IŞİD’i İslam, insanlık, cani ve ahlak düşmanı yaptılar.

IŞİD’i ABD, İngiliz ve İsrail’in müşterek kurduğu bir yapı; lideri Ebu Bekir Bağdadi’nin Tel Aviv doğumlu bir yahudi asıllı ve asıl adının da Simon Eliot olduğu; kimileri CIA tarafından yetiştirilmiş bir CIA ajanı, kimileri MOSSAD ajanı, kimileri de M 16 ajanı olduğu gibi nice yaftalar!

Aklıma, Aziz Nesin’in başına ödül koyduğum gün, benim içinde CIA ajanı ve MIT ajanı olduğum yalanını yayan Refah Partisi, Fettulah Gülen, hatta İsmailağa cemaati öyle korkmuşlardı ki, rahmetli babamın üzerinde baskı kurarak açıklamamı ve koyduğum ödülü geri almam konusunda nasıl entrikalar çevirdikleri hiç unutamıyorum. Müslümanların desteklememesi için IŞİD’e atılan iftiraların aynısıyla karşılaşmıştım. Allah ve İslam adına yaptığım davranışımdan kendileri zarar görebilecek endişesiyle alçaklığa kalkışan Müslüman maskeli münafıklar, Allah’ın ayetlerine şeytan ayetleri denilirken ve ülke kaosa girip, Sivas olaylarıyla birlikte yok edici bir iç savaşa ramak kalmışken ne yapmışlardı? Ayetlere küfredilirken inlerine çekilip sinmek suretiyle, “aman bizlere bulaşılmasın” diyerek titrememişler miydi?

Velev ki, Ebu Bekir Bağdadi’nin yahudi asıllı; ana ve babasını da yahudi; haydi Tel Aviv de doğduğunu da kabul edelim; haydi ABD, İngiltere ve İsrail’in kurduğu bir örgüt olduğunu da kabul edelim; haydi CIA, MOSSAD ve M 16 ajanı olduğunu da kabul edelim; haydi senaryo aşamasında açıklamadıklarını da söylemiş varsayarak geçmişinde insan olmadığını da kabul edelim.

Eğer bugün Allah’ın dinini egemen kılabilmek ve küfre karşı cihad yaparak İslam’ı ve Müslümanları şerefli kılmaya çalışıyor ise, Allah nezdin de sen mi değerlisin yoksa o mu? Örneğin Allah’ın aslanı ve kılıcı övgüsü kazanmış Hz. Halid Bin Velid (r.a), peygamber efendimize ve İslam ordularına karşı savaşmamış mıydı, Müslümanları öldürmemiş miydi? O zaman müşrik olması, aleyhine bir delil olabilir miydi? İslam adına yüzlerce savaşa katılarak vücudunun herhangi bir yerine ok ve kılıç yarası almamış olan Başkomutan Halid Bin Velid, İslam öncesiyle yargılanabilinir, Müslüman olmadığı iddia edilebilir mi? Veya IŞİD saflarında cihad eden hıristiyanlıktan İslam’a geçmiş Müslümanlara, gayrimüslim denilebilinir mi?

Ya da öncesinde iman edip cennette yaşayan şeytan, ebedi lanetlenmesi akabinde sonsuza dek cehenneme gark olmasını; öncesini referans alıp “cennet ehliydi, sevgi ve saygı duymak” gerekir, bakışı getirebilinir mi?

Her ne kadar çabalasalar da, cihad ehlini yermeye kalkışsalar da, fitne yaymakta sınır tanımasalar da, rüşvet, makam ve fidye verseler de, yalan ve iftiraları kâinat boyu sıralasalar da, şeytan fısıltılarıyla amel etseler de, Lawrence’in İslam kılığına girmesi misali fetvalar yayınsalar da, firavunun büyücüleri misali gözbağında bulunsalar da, iman ehlini etkileyemeyecekler ve Allah yolundaki cihaddan saptırıp döndüremeyeceklerdir.

(İblis) dedi ki: Rabbim! Beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım! Ancak onlardan ihlâsa erdirilmiş kulların müstesna.” Hicr 38-39

 

Ey Arap ülkelerinin iman ehilleri!

İslam’ı kabul etmiş Müslümanlar olarak, Allah için yaratılmış ve Allah’tan başkasına kulluğunuzun küfür olduğu itikadınızla, belirlenmiş süre içinde kalacağınız dünya hayatını ebedi ahiret yurduna karşılık etiketlendirmeyeceğiniz bir imana sahipsiniz.

Lakin imanınızın gereği gibi amel etmekten kaçınıyor, küfrü imana tercih ederek batılla ittifaka girişip müminlere karşı savaş açan iktidarlarınıza karşı cihada kalkışmıyorsunuz.

Oysa iman etmiş Müslümanlar olarak varlık sebebiniz, yeryüzünde bir fitne kalmayıncaya ve kulluk sadece Allah’ın oluncaya kadar küfür cephesiyle savaşmanızdır.

İslam maskeli krallarınız, sultanlarınız, emirleriniz, şeyhleriniz ve devlet erkânı hem Allah’a hem Resulüne hem de Allah’ın indirdiği hak düzene apaçık ihanet ederek küfür cephesiyle cihad ehline karşı koalisyon oluşturduğu halde, sizler hiçbir şey olmamışçasına yerlerinize çakılmış bulunmaktasınız.

Hâlbuki Allah üzerinize savaşı farz kılmış, Allah adına hain yöneticilerinizi iktidardan uzaklaştırıp batıl çukurlarına gömmenizi emretmiştir.

Ancak görülüyor ki, üzerinizdeki ölü toprağı dünya menfaatlerini ahiretten üstün tutmanızı sağlamış, dolayısıyla kendi istek ve düşüncelerinize göre yaptığınız ibadetlerle ahireti kazanabileceğinizi sanmaktasınız.

Bakın, yıllardır kardeşlerinizi deşen, yurtlarını işgal ederek vatanlarından çıkaran, İslam âleminin ve Kur’an’ın ezeli düşmanı olan İsrail başbakanı Netanyahu ne diyor; “Sunni Arap ülkeleri İsrail’in düşmanı değil artık müttefikidir. İslami terörizm, Ortadoğu’da yeni bir ortaklık oluşturdu. Irak Şam İslam Devleti örgütüne karşı ABD Başkanı Barack Obama’nın mücadele çağrısına tam destek veriyoruz. Hamas, El Kaide, El Nusra, IŞİD, Boko Haram ve Hizbullah gibi örgütler aynı zehirli ağacın dallarıdır.”

İşte sizin iktidarlarınız ya da krallıklarınız, iblis ABD ve İsrail’i müttefik yaparak, İslam’ı, Kur’an’ı Kerim’i dolaylı da olsa ‘zehirli ağaç’ olarak kabullenmişler ki, birleşerek mücahidlere karşı koalisyon kurabilmişlerdir. Öyleyse Suudi Arabistan, Mısır, Irak, Ürdün, Lübnan, Katar, Kuveyt, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Umman’nın, İsrail’den ne farkları var? İsrail’de İslam’a düşman, onlar da!

Bugün Allah için haykırmayacak ya da ayaklanmayacaksınız da, ne zaman Allah’a karşı kulluğunuzu kanıtlayacaksınız?

Unutmayınız ki, Allah’ın verdikleri ve verecekleri yanında krallarınızın, sultanlarınızın, emirlerinizin, şeyhlerinizin ve iktidarlarınızın verdikleri ve verecekleri bir hiçtir.

Onun için onlardan değil Rabbiniz Allah’tan korkun! Onlardan elde etmeyi düşündüğünüz menfaatlere değil Allah’tan edineceklerinize odaklanın! Dünyadaki saltanat uğruna küfürsel ihanete razı olup cehennemi kucaklayacağınıza; şahadete koşarak ebedi cenneti kazanın! Şeytanın nefislerinize nüfuz edip aldatması akabinde nasıl bir felaketi sizlerin beklediğini kritik yapın ki, krallarınız ve iktidarlarınız adına yüklendiğiniz meşakkatin dehşetini idrak edin!

İmanınız Allah’a ise, Allah için canınızı vermekten kaçınamazsınız. Haçlı-siyonist koalisyonuna iştirak etmiş hain krallarınıza, emirlerinize ve iktidarlarınıza karşı öyle sert savaşın ve hak ettikleri dehlizlere gönderin ki, Allah, ellerinizle yaptığınız mücadeleden dolayı sizleri ve müminleri galebe çaldırsın; böylece küfrün tutsaklığından kurtarsın.

Biliniz ki, asıl düşman ne ABD ne de İsrail’dir. Asıl düşman kimdir biliyor musunuz; Peygamber Efendimiz (s.a.v)’nin buyurduğu üzere; “Münafık, kâfirden yetmiş kez daha tehlikelidir” hadisine istinaden; Suudi Arabistan başta olmak üzere Mısır, Irak, Ürdün, Lübnan, Katar, Kuveyt, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Umman’dır.

Bugün iblis ABD ve işbirlikçi hain iktidarlarınızdan korkup, gelecek günden hiç tasa duymuyorsunuz? Yoksa “o gün” ABD ve krallarınızın sizleri koruyacağını ve kurtaracağını mı sanıyorsunuz? Yoksa sadakatle bağlandığınız kulsal itaatinizden dolayı; “dünyada iken beni hiç bırakmadınız; sadakatle bağlı kaldınız; saltanatımızı ayakta tuttunuz; sözlerime boyun eğip cihad ehline karşı siper oldunuz; tüm haksızlık ve adaletsizliklerimize arka çıkarak mazlumları ve kendilerini Allah’a adayan müminleri ezip geçmemize tepki duymadınız; zalimlerle birlik olmamızdan ve Allah’ın hükümlerine uymamamızdan hesabını sormadınız; bizi ilahınız ALLAH ile eş değer tutarak sorgusuzca öyle bağrınıza bastınız ki, Allah’ın gazabına karşı bugün kendimizi kalkan yapıyoruz” diyerek, günahlarınızı ve cezalarınızı üstleneceklerini ve cehennemden kurtaracaklarını mı düşünüyorsunuz?

Bir Allah’ın hükümlerine bakın; bir peygamberinizin yaptıklarına bakın; bir devletinizin küfrüne bakın; bir kendinize bakın; sonra alacağınız karar, ya iman ya da küfür seviyenizle eşdeğer olacaktır.

Ey Suudi Arabistan, Mısır, Irak, Ürdün, Lübnan, Katar, Kuveyt, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Umman’lı iman ehilleri; Rabbinize, hükümlerine ve müminlere savaş açmış münafık iktidarlarınıza karşı savaşın; alaşağı edin; babanız yahut kardeşleriniz dahi küfür safında yer almış ise, Allah adına öldürün, hapsedin, ülkelerinizden sürün; onlar düşmandır!

İktidarlarınızın İslam olmadığı, küfre yani batıla karşı savaşan cihad ehlinden duydukları korkularıyla ortadadır. Kâfirlerden daha şedit bir psikolojiyle mücahidlerden korkarak küfre sığınan bir iktidar, İslam olabilir mi? Çünkü onların amacı hak değil batıldır. Sizleri sömürerek saltanatlarına bir halel gelmemesi adına taşıdıkları evham ve tedirginlik, dünyadaki haklarınızı gasp ettikleri gibi ahretlerinizi de helak edici bir ihanet içindedirler. İmani değerlerinize karşı savaş açmış iktidarlarınız karşısında sinip Allah uğruna mücadele etmezseniz, akıbetinizin ne olacağı ayetlerle bildirilmiştir. Allah için savaşmayana Allah, merhamet eder ya da bağışlayıcı bir lütufta bulunur mu?

Devleti için savaşmayan hain kılınarak idamı meşru oluyor da, Allah için savaşmayan ne olur?

Dünya, küfürle imanın savaştığı bir yer; ahiret ise barış, huzur ve güven yeridir. Dolayısıyla dünyada iken Allah için, haksızlık ve adaletsizlik için savaşmayıp susan müminler, sadece “Allah’a ve ahiret gününe inandık” demeleriyle kurtulamayacak ve içinde ebedi kalacakları cehennemde barış içinde azap göreceklerdir. Orada ne tartışacak ne çatışacak ne benlik, kibir ve egemenlik güdecek; ne ölecek ne de istirahata çekilebilineceklerdir.

Bir saniye sonrası garantisi olmayan yaşam ve saltanatınız için ahiret hayatınızı satmayınız. Allah’a ihanet eden iktidarlarınıza karşı öyle dik durunuz ve yerle bir ediniz ki, iman ettiğiniz Allah, sizleri mükâfatlarla karşılasın.

“Artık Allah yolunda savaş. Sen, kendinden başkası (sebebiyle) sorumlu tutulmazsın. Müminleri de teşvik et. Umulur ki Allah kâfirlerin (ve münafıkların) gücünü kırar (güçleriyle size zarar vermelerini önler). Allah’ın gücü daha çetin ve cezası daha şiddetlidir. “ Nisa 84

Türkiye, korkunç bir tuzak içinde…

Tayyip Erdoğan liderliğindeki Türkiye’nin bağımsızlık, mazlum, ümmet, hak ve adalet adına sesini yükseltip İsrail ve Batı’ya meydan okuyucu siyaseti, Obama’nın; “Ortadoğu’daki politik çizginizi NATO ve ABD eksenine çekmenizi bekliyoruz” uyarısıyla karşılık buldu.

Zaten Batı’ya karşı haksızlıklara hesap sorucu dik duruşundan hem içeride hem de dışarıdaki İslam âleminin, ezilen ve sömürülen toplumların övgüsü, desteği ve umutlarına mazhar olan Erdoğan, bugüne kadar dengeye dayalı hak ile batılı idare edebilme stratejisi, batıla karşı savaşan mücahidlerden dolayı öyle bir yol ayırımını doğurdu ki, “Ya bizdensin, ya da karşımızdasın” restine muhatap oldu.

Erdoğan ve Ak Parti, Irak Şam İslam Devleti’ne karşı kurulan koalisyonda yer alırsa batıl; almaz ise hak eksenini tercih ettiği deklaresiyle safını belirlemekle yüz yüzedir. Dolayısıyla batılı tercih ederse dostu ABD, hak yolunu seçerse dostu Allah olacaktır.

Türkiye diyor ki, “49 vatandaşım IŞİD’in elinde, sizinle birlikte hareket edersem vatandaşlarımın kelleleri Türkiye’ye gönderildiğinde halkıma ne derim”; ABD’de diyor ki; “Bizim iki vatandaşımızın kelleleri kopartıldı, bana ne senin 49 vatandaşından, topunuz bir ABD’li etmez.”

Cihadı hıristiyan ve yahudi uygarlığı için en önemli tehdit bulan ABD ve batılı müttefikler, Türkiye olmaksızın cihadı kıramayacaklarını; Türkiye’ye bel bağlamış İslam âleminin de cüretkârlıklarını ve biraraya gelmelerini önleyemeyecekleri panikliklerinden, özellikle Türkiye’ye cennet vaat edip cehenneme gönderebilme planı içindedirler.

Türkiye’nin İslam dünyasındaki yükselişinden ve itibar kazanmasından fevkalade rahatsız olan Suudi Arabistan, tıpkı Mısır’da olduğu gibi Türkiye aleyhine ABD ile girdiği gizli ittifaktan Irak Şam İslam Devleti’nin önüne sürerek mahvı perişan edebilme peşindedir. Saltanatını yitirebilecek korkusuyla ihanet ve fasıklıkta sınır tanımayan sömürgeci Suudi Arabistan’ın cihad ehlinden çekinceleri, Batı ülkelerinden çok daha fazladır.

Mesele IŞİD değil, doğrudan Türkiye’nin parlayan gücünü ve etkisel duruşunu kırmaktır. Düne kadar kendilerine tutsak kıldıkları ve boyunduruklarından çıkarmadıkları Türkiye’nin Erdoğan iktidarıyla birlikte öze dönüş süreci haçlıları endişeye sevk etmiş, geçmişte yaşananların ve egemenliğin tekrar Müslümanlara geçerek tarihin tekerrür edecek olması kaygıyı arttırmıştır. IŞİD bir mazerettir; asıl düşman bağımsız Türkiye’dir!

Obama, ifade ettiği gibi Türkiye ile birlikte Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri ve Ürdün’ün koalisyona iştiraklerini istemesi tamamen manipülasyon olup, asıl hedef Türkiye’yi saflarına katarak İslam aleminden koparmaktır. Zaten Ürdün, ABD’nin Ortadoğu’daki emir eri olmasına rağmen adının dâhil edilmesinden paniğe kapılmış; Başbakan en- Nasur, diğer ülkelerin içişlerine karışmayacaklarını ifade ederek, Irak Şam İslam Devleti’ne karşı oluşturulan koalisyona katılmayacaklarını açıklamıştır. Ülkesinde çıkabilecek isyana karşı krallığını yitirme korkusuyla karşı karşıya olan Suudi Arabistan, efendisi ABD’nin gölgesinde kalarak, yükü Türkiye’nin üzerine atma arayışındadır. Gerçi Birleşik Arap Emirlikleri bir devlet olmayıp, fahişelerden farksız süs, eğlence ve gösteri merkezidir.

Türkiye, Katar kadar onurlu, imanlı, cesur, hak ve adalet taraftarı olamayacak mı?

Türkiye, yaratıcısı Allah’a dayanıp güvenerek duruşunu açıkça ortaya koymalı, olası ekonomik zararlardan endişe duymayarak hak ve adaletin yanında yer almalıdır. Bilmelidir ki, Allah’ın gazabı, ABD’nin planladığı zararlardan çok daha vahim ve ürkütücüdür. Zaten Allah dilemedikçe, ne zarar ne de fayda verme gücüne hiçbir beşer sahip değildir.

Ya muhalefet partilerine ne demeli! En basit bir olayda dahi “Türkiye yıkıldı, bitti” gibi ulumalardan geri durmayan muhalefet, Türkiye’ye düşmanlar mıdır ki, haçlı koalisyonunu desteklercesine sessiz kalarak saflarında yer almaktadırlar? Erdoğan ve Ak Parti hükümetinin çöküşüyle ellerinde bir ülke kalacaklarını mı sanıyorlar? 49 vatandaşımızın başlarının kesilmesini fırsat kollayıp, Ak Parti iktidarının yerine geçmeyi mi düşünüyorlar? Türkiye’ye karşı kurulan tuzağı elem edinmeyecek kadar hain, düşman ve şerefsizler midir?

Haydi, Allah’ın kulluğunu kabul etmiş Erdoğan ve Davutoğlu! Rabbiniz varken ABD, Avrupa ve NATO kimlerdir ki, onlara boyun eğerek Rabbinizi düşman kılacaksınız? Onların dayatmalarına, arzu ve isteklerine uymayın; tuzaklarına düşmeyin; size güvenen insanlara ihanet etmeyin; Allah’ın verecekleri yanında onlardan bekledikleriniz bir hiçtir; Rabbinizin karşısına ortak koşmuş bir zillette çıkmayın; eğer Türkiye hassasiyetiniz vahyi duyarlılığınızdan fazla olsa bile, istiklal için canlarını feda etmiş ecdadınıza nankörlük ve hainlik etmeyin; Allah’a, vicdana ve adalete karşı direnerek savaşan kim muzaffer olmuş ki, batılın yanında yer alarak zafer kazanabilesiniz; dâhili düşmanlara karşı gösterdiğiniz dik duruşu onlara karşı da gösterin ki, Türkiye’nin hiçbir hasımca ele geçirilemeyeceğini kanıtlayınız!

Türkiye’nin bağımsız bir ülke değil, ABD ve NATO güdümünde müstemleke bir ülke olduğu, Obama’nın, “Ortadoğu’daki politik çizginizi NATO ve ABD eksenine çekmenizi bekliyoruz uyarısıyla alenileşmiştir.

Bağımsızlığa, sömürüye, haksızlığa ve adaletsizliğe karşı intifada mı, yoksa köleliğe mi devam?

“Ben, benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah’a dayandım. Çünkü yürüyen hiçbir varlık yoktur ki, O, onun perçeminden tutmuş olmasın. Şüphesiz Rabbim dosdoğru yoldadır.” Hud 56

“Dinlerine uymadıkça yahudiler de hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.” Bakara 120

Obama-Erdoğan görüşmesindeki başlık; yahudi karşıtlığı…

Ancak Müslümanlar insan ve İslam, din sayılmadığından ABD ve Avrupa’yı saran İslamofobi tehlikesine hiç değinilmemesi ne anlama geliyor?

NATO zirvesine katılan liderlerin önceden belirlenmiş konular üzerinde müzakeresi yapılırken, Obama’nın Cumhurbaşkanı Erdoğan ile 1,5 saat süren özel görüşmesinde antisemitizm üzerinde durulup vurgu yapılması ve Erdoğan’ın yahudi karşıtlığından daha korkunç boyutta tehlike içeren Müslüman karşıtlığını dile getirmemesini nasıl okumalıyız?

Cumhurbaşkanı Erdoğan ile başkan Obama’nın Galler’deki NATO Zirvesi’nde görüşmesi sonrası Beyaz Saray’ın açıklaması, Türkiye’ye apaçık bir uyarı ve Müslüman milletin İsrail’e karşı tutumundan bir had bildirmedir.

İki lider 1,5 saat görüşüyor ve Beyaz Saray’ın açıklamasında öne çıkan başlık; antisemitizm, bağımsızlıkları için direnen ve sömürgeciliğe, haksızlık ve adaletsizliğe son vermek maksadıyla mücadele eden mücahidler oluyor.

Görüşmeye katılan ABD Ulusal Güvenlik Konseyi Sözcüsü Caitlin Hayden adına yapılan açıklamada, başta IŞİD, Suriye ve Irak konularında en iyi nasıl işbirliği konularının ele alındığı, yabancı uyruklu militanların Suriye ve Irak’a giriş çıkışlarının daha sıkı denetlenmesi; “antisemitizme karşı, hoşgörülü ve kucaklayıcı toplum yapılandırmasının öneminin ele alındığı” belirtildi.

Ne var ki, cumhurbaşkanı Erdoğan, Galler dönüşü gazetecilere yaptığı açıklamalarda bu konudan hiç bahsetmemesi ise fevkalade vahimdir. Beyaz Saray, birkaç satırdan ibaret verdiği mesajda “antisemitizme” vurgu yapıyor ama Erdoğan gizliyor. Şayet İslam âlemi ve milletimizde uyaracağı tepkiden dolayı Müslüman karşıtlığını değil de yahudi karşıtlığı üzerinde mutabakata vardığı görüşmeden rahatsızlık duymuş ise; neden Davos’taki “one minute” çıkışını Galler’de yapmaya cesaret edemedi? Yoksa Müslümanlar, hoşgörüye ve batılılarca kucaklanmaya layık değiller midir?

Çocuğunu dövüp de babasına laf edemeyen bir konuma düşen Cumhurbaşkanı Erdoğan, ikna edici bir açıklama yapmalıdır. Onun için Erdoğan’ın ABD başkanlarıyla görüşmesini sakıncalı buluyor ve başkalaşmasından dolayı önüne geçilmesinde ısrar ediyorum. Sanki öncedekileri farklı mıydı? Sonuçta ABD’ye karşı dik duramayarak hak ve adaleti savunamayan bir lider, ailesine meydan okuyan bir babadan farksızdır.

Başka bir trajikomik olay ise, yüzyılın fasığı Fettulah Gülen’in ya iade edilmesi ya da ABD dışına atılmasıyla ilgili talep! Arkadaş, siz Fettulah Gülen misyonunun hıristiyan ve yahudi uygarlığını tehdit eden “cihad”’ı önlemek maksadıyla çalıştırılan bir naip olduğunu hâlâ anlamıyor musunuz? Sizler nasıl bir cahilsiniz ki, Gülen’in gerek hıristiyan gerekse yahudi âlemince Türkiye’den çok daha ehemmiyetli olduğunu bilemiyorsunuz? Siz ancak Gülen’in sınır dışı edilmesini veya Türkiye’ye iadesini belki rüyanızda görürsünüz. Cihadı engelleyebilmek için, “Kur’an Müslümanlığı sapkınlıktır” diyebilecek kadar İslam’dan çıkmayı göze almış bir müşriki, ne ABD ne de Vatikan gözden çıkarmaz. ABD tutsağında olan Türkiye, ABD ve İsrail’in aleyhinde olan hiçbir şeyi kabul ettiremez.

Peygamberleri öldüren yahudiler; ihaneti, zalimliği, kin ve nefreti öyle meslek edinmiş lanetlilerdir ki, biz Müslüman Türklere olan düşmanlıkları sürmektedir.

Yahudilerin kutsal kitabı ve aynı zamanda hukuk sistemi olan Talmud’da, Türkler maymuna benzetilmektedir. “Müslüman Türkler, kuzey ve güneydeki göçebeler, zenciler ve bizim coğrafyamızda yaşayıp da onlara benzeyenler, tabiatı çok daha düşük sesli bazı hayvanların tabiatına benzer, bunlar insan seviyesinde değildirler. Seviyeleri bir insan ile bir maymunun seviyeleri arasında bir yerdedir. Çünkü görünüşleri maymundan daha çok insana benzemektedir.”

Haham Sofer şöyle der: “Osmanlı imparatorluğu içindeki Müslümanlar ve Hıristiyanlar, başka ilâhlara tapınan putperestlerdir ve dolayısıyla dolaylı yoldan öldürülmeleri doğrudur.”

Hıristiyan dünyasını kendine köle kılarak emrinde bulunduran yahudiler, Müslümanları, iktidarları hariç tutsak yapamadıklarından ABD önderliğinde kıymaya çalışmaktadır.

Yahudilerin, Filistinli Müslümanlara; neden acımasız ve canavarsı duygular beslediğini, çocuk-kadın demeden katlettiğini biliyor musunuz?

Haham Sofer, Müslüman ve Hıristiyanları, Eski Ahit’te adı geçen Amalek kabilesine benzetir. Eski Ahit’te, Amalekler hakkında verilen hüküm şu idi. “Orduların Rabbi şöyle der: Amalek’in İsrail’e yaptığını, Mısır’dan çıktığı zaman yolda ona karşı nasıl durduğunu arayacağım. Şimdi git, Amalek’i vur, onların her şeylerini tamamen yok et, onları esirgeme, erkekten kadına, çocuktan emzikli olana, öküzden koyuna, deveden eşeğe kadar hepsini öldür.”

Peygamber Efendimiz (s.a.v)’in yahudilere karşı tavrı, “beni kureyza” hadisesi ile aşikâr olup, hiçbir Müslüman, herhangi bir yahudi’ye ne hoşgörüde bulanabilir ne de kucaklayabilir. Aksi takdirde Resule karşı gelmiş olur ki, İslam’dan çıkıp kâfir olur.

“Müslümanlar, Yahudilerle harp etmedikçe kıyamet kopmayacak. Harp olacak ve Müslümanlar onları yenip öldürecekler. Öyle ki, Yahudiler ağaç ve taşların arkasına saklanacaklar, o ağaç ve taşlar konuşarak, ‘Ey Müslüman, ey Allah’ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.’ diyecek. Sadece Garkad ağacı haber vermeyecek, çünkü bu ağaç, onların ağacıdır.” Hz. Muhammed (s.a.v)

Dinler arası diyalogun son çaresi futbol mu?

Peki, futbolun ve maçın dinle ne ilişiği vardır? Kur’an’daki hiçbir ayette yer almayan futbol, İncil ya da Tevrat’ta barış için bahsediliyor mu? Eğer amaç, kucaklaştırma, bütünleştirme, seviştirme ve İslam’ın bağlayıcı hükümlerinden soyutlandırmak ise, seks daha etkin bir araç değil midir?

Artık ne yapacaklarını iyice şaşırmış Vatikan, “Barış için Dinler Arası Maç” tertip ederek, futbolun birleştirici özelliği ve etkisine dikkat çeken Papa Franciscus; “Barış için maç, dinler arasındaki işbirliğini göstermek için sembolik bir jest. Benim arzum farklı dinlerden oyuncuları ve antrenörleri bir arada görmek” açıklamasında bulundu. Neden futbol sahalarında değil de Vatikan’da?

Oysa futbol tarihinde farklı dinlerden oyuncular ve takımların birbirleriyle maç yapmaları, liglerde ya da uluslar arası organizasyonlarda oynamaları, antrenör çalıştırmaları, barış ve kardeşlik için yarışmaları ve farklı dinler taşımalarına rağmen dinlerine duymadıkları bağlılığı futbola ve kurallarına duydukları aşikarken; Papa’nın asıl amacı nedir?

Ki, siyaset arenasında dahi dini kurallar çiğnenerek, vahyen birbirlerine karşı hatta düşman olanların dostlukları, kardeşlikleri, müttefiklikleri ve tek çatı altındaki çıkar işbirlikleri en kuvvetli merhem iken; neden Papa, zaten futbolda var olan birlikteliği ön plana çıkarmaya çalışarak dini bir manipülasyona kalkışmaktadır?

Cihadı, hıristiyan uygarlığı için büyük bir şer gören Vatikan, cihada koşan Müslüman toplumları engelleyebilmek için mi, siyasette başaramadığını futbolla aşmaya çalışmaktadır?

Papa Franciscus, fikir babalığını yaptığı “Barış İçin Dinler Arası Maç” öncesinde, karşılaşmada forma giyecek Fenerbahçeli futbolcu Emre Belözoğlu’nu tercih etme nedeni, Belözoğlu’nun bir gülenist olarak Gülen’i temsil etmesindendi. Hani, futbola dinin sokulması gayrimeşru ve tehlikeliydi? Hani, dini ve ırki ayırımcılık, Dünya Futbol Federasyonunun vazgeçilemez bir ilkesiydi?

Vatikan’ın hazırladığı törende futbolcularla tokalaşan Papa, Fenerbahçeli Emre Belözoğlu ile birlikte Galatasaray’ın kalecisi Fernando Muslera, Fenerbahçe’nin eski futbolcusu Diego Lugano’nun yanı sıra Diego Armando Maradona, Roberto Baggio, Gianluigi Buffon, Andriy Shevchenko, Samuel Eto’o gibi yıldız futbolcularla toplu fotoğraf çektirmesi sırasında açıklama yapan Belözoğlu, kalbinde sakladığı Katolik inancını açığa vururcasına;Çok güzel bir organizasyon. Bizim için burada olmak büyük bir onur. Ülkemizi temsilen buradayız. Elimizden geldiğince burada dünyadaki barış adına bir şeyler yapmaya çalışacağız. Dünyada son dönemde yaşananlar ortada.”

Peki, nedir dünyada son dönemde yaşananlar ki, ancak Vatikan’a biat edip egemenliğini kabulle mi, iddia ettiği o yaşananlar son bulup barış gelecek? Allah adına yapılan ve kayıtsız hüküm olan Cihad’a karşı mı, bu örtülü cepheleşme?

İbrahim-i dinler adına İslam’a savaş açıp “tek ve hak din İslam’ı” vahiy olmaktan çıkarmaya çalışmak suretiyle her yolu deneyen Vatikan ve işbirlikçi münafıklar, Hz. İbrahim (a.s)’ın tek dinin İslam ve Müslüman olduğu gerçeğini örtbas edemezler.

“İbrahim, ne yahudi, ne de hıristiyan idi; fakat o, Allah’ı bir tanıyan dosdoğru bir Müslüman idi; müşriklerden de değildi.” Al-i İmran 67

İbrahim-i dinler manipülasyonu; Müslümanları, hıristiyan ve yahudilerle kardeş kılarak bütünlüğe götürmek istenen öylesine şeytani bir fitnedir ki, maazallah bu fitneye kapılan Müslümanları ebedi sürecek bir azap beklemektedir. Ne hıristiyanlar ne de yahudiler, birbirleri aleyhinde hiçbir çaba sarf etmeyerek mücadele vermediği gibi, aksine bir ittifak içindelerken; neden ısrarla İslam ve Müslüman toplumları dönüştürmeye, kendilerine benzetmeye ve uymaya zorluyorlar? Zaten yüzyılın münafığı Gülen’e; “Kur’an Müslümanlığı sapıklıktır” fetva verdirmeleriyle hedeflerine ulaşmadılar mı?

(Yahudiler ve hıristiyanlar müslümanlara:) Yahudi ya da hıristiyan olun ki, doğru yolu bulasınız, dediler. De ki: Hayır! Biz, hanif olan İbrahim’in dinine uyarız. O, müşriklerden değildi.” Bakara 135

Hz. İbrahim (a.s) dininin tek olduğu ve İslam’dan başka bir dini olmadığı açıkça bildirilmişken; sözde Müslümanlar, Allah, Resulü ve Kur’an’a iman etmemişler mi ki, İbrahim-i dinler hilesine kanarak hıristiyan ve yahudilerle tevhid temelinde birleşmeye kalkışıyorlar?

Asıl amacın kâfir olarak lanetlenmiş hıristiyan ve yahudi egemenliğine karşı cihadın önüne geçebilmek, böylece Müslümanları cihaddan vazgeçirterek kendilerine tutsak kılmaktır. Devletlerde başardıklarını sokaklarda gerçekleştirememenin hüsranıyla futbolla aşmaya çalışmaktadırlar.

İslam’ı çağdaşlaştırma, hümanistleştirme ve laikleştirmeye girişerek bozamadılar, futbolla da şanslarını denemeye koyuldular.

Oysa seks, fuhuş, zina, şehvet, porno ve cinsellik, amaçları için daha etkin bir yol ama sözde ahlaki değerlerinden dolayı bugün için pek yanaşmıyorlar. Dinleri hak ve Allah nezdinde bir kıymetleri mi var ki, ahlaki değerleri olabilsin? Allah’a asi olmuş, yarattığı kullarını zatına ortak koşmuş, evlat edindi diyerek iftira atmış ve Allah adına din kurucusu olup hükümler getirmiş hıristiyan ve yahudilerin ahlak ve namus anlayışları kaç para eder?

Ebedi cehennemlikle lanetlenmiş şeytan ne ise, hıristiyan ve yahudiler de odur. Dolayısıyla nefislerine göre biçtikleri helal ve haramlardan dolayı kâfirlikle yaftalanmış olmalarından zinaya, fuhşa ve çarpık ilişkilere yasaksı fetvaları ne yazar? Onun için mi rahip ve hahamlar sapıklıkta sınır tanımıyorlar?

Müslüman kimliklileri baştan çıkarmanın en kolay ve basit yolu, cinsellik, şehvet ve zina ile azdırmaktır. Çünkü zevk ve tatmin anında ne Allah ne peygamber ne İslam ne de cihad kaygısı güdülür. Lakin yüzyıllardır onu da deniyorlar ama zihin ve kalplerini iğfal edemedikleri Müslümanların imanlarını muhafaza etmelerinden cihatsı intifadan sakındıramıyorlar.

Gelmiş geçmiş tek bir peygamber yoktur ki, hıristiyan ve yahudi olmuş olsun! Bırakın onların İbrahim-i din olmalarını, semavi din dahi değillerdir. Tek tanrılı dini inanç taşımış olmaları İbrahim-i dinler olmalarını meşrulaştırıyorsa, tek tanrı dini olan Bahailik ile ilgili ne diyeceğiz? 19. Yüzyılda İran’da ortaya çıkan Bahailik’i de, İbrahim-i bir din olarak hak mı kabul edeceğiz?

“Yoksa siz, İbrahim, İsmail, İshak, Ya’kub ve esbatın yahudi, yahut hıristiyan olduklarını mı söylüyorsunuz? De ki: Siz mi daha iyi bilirsiniz, yoksa Allah mı? Allah tarafından kendisine (bildirilmiş) bir şahitliği gizleyenden daha zalim kim olabilir? Allah yaptıklarınızdan gafil değildir. “ Bakara 140

Hıristiyan ve yahudiler, saflarına tüm münafık ve fasıkları da katsalar, kıyamete kadar sürecek cihadı engelleyemeyecekler; Müslümanların İslam ve şerefleri için yaptıkları mücadeleyi kıramayacaklar; cinsellik, seks, hümanizm ve futbolla kandıramayacaklar; satın aldıkları iktidarlarla etkin olamayacaklar; Müslümanların imani haykırışlarını susturamayacaklardır.

“Allah uğrunda, hakkını vererek cihad edin. O, sizi seçti; din hususunda üzerinize hiçbir zorluk yüklemedi; babanız İbrahim’in dininde (de böyleydi). Peygamberin size şahit olması, sizin de insanlara şahit olmanız için, O, gerek daha önce (gelmiş kitaplarda), gerekse bunda (Kur’an’da) size “müslümanlar” adını verdi. Öyle ise namazı kılın; zekâtı verin ve Allah’a sımsıkı sarılın. O, sizin mevlanızdır. Ne güzel mevladır, ne güzel yardımcıdır!” Hac 78

Ey Müslüman Türkler!

İman ehli ecdadımız yüz yıllarca Allah’ın düzenini yeryüzünde hâkim kılabilmek amacıyla kıtalar aşarak fetihler gerçekleştirmek suretiyle hak ve adalet için küfre karşı amansız mücadeleler vererek şehit düşmüş, bizler ise o batılın-küfrün hegemonyası altında yaşamayı kazanç ve şeref addetmişiz.

Onlarda nefis sahibiydiler; onlarında canları ve dünya nimetlerinden istifade etme imkânları vardı; onlarında hayalleri, kazançları, ticaretleri, unvanları, evleri ve malları vardı; onlarında ana, baba, eş, çocuk, torunları ve bir arada yaşama heyecanları vardı; onlarda haksızlık ve adaletsizlik karşısında susarak dünyanın ücra köşelerine seferler düzenlemekten imtina edip nefislerinin derdine düşebilirlerdi; onlarda Allah’ın hükümlerini evirip çevirerek nefislerine peşkeş çekebilirlerdi; onlarda Allah yolunda cihad etmek yerine nefisleri uğruna koşuşturabilirlerdi; onlarda zenginlik, debdebe ve caka peşine takılıp gösterişte yarışabilirlerdi; onlarda barış manipülasyonuyla barbarların arzu ve isteklerine uyup müstemlekeliğe razı olabilirlerdi; onlarda Allah’ın düşman kıldığı batılla dost olup el sıkışabilirlerdi; onlarda çıkarlarını gözeterek mazlumları canavarların dişlerine terk edebilirlerdi; onlarda mal ve can endişesi taşıyıp hayatta kalabilmeyi kollayabilirlerdi; onlarda keyfi ve zevki almasını bilirlerdi; onlarda eşleriyle birlikte sefa sürüp şehvetin doruğuna çıkabilirlerdi; onlarda imani yükümlülükleri terk edip ekonomi kazanç hırsıyla barbarlarla sarmaş dolaş olabilirlerdi; onlarda zalimlikte had tanımayan vicdansızlarla gülüp eğlenebilir ve kahkahalarla gelirlerini kutlayabilirlerdi; onlarda çocuklarını Allah yolunda cihada göndermek yerine okullarda eğitebilirlerdi; onlarda yaşamak varken şehid olmak istemeyebilirlerdi; onlarda Allah’ın emirlerini uygulamak yerine mazeretler üreterek kolayca sıvışma yolu arayabilirlerdi; onlarda nasıl olsa Allah affeder diyerek şeytanın tuzağına düşmek suretiyle İslam’ı nefislerine uydurabilirlerdi; onlarda eş ve çocuklarının akıbetlerini dert edinip cihada çıkmaktan kaçınabilirlerdi…

Kendimize bir soralım bakalım; biz Müslüman mıyız; Müslümanlık gibi bir şerefe layık mıyız; Allah bizden razı olabilir mi; doğru yola erdirenlerin zümresine ilhak olabilir miyiz; Allah yolunda savaşmış ecdadımıza yaraşık mıyız?

Asıl en feci, berbat ve rezil olan ise; bir taraftan küfre karşı Allah’ın cenneti kazanmakla şart koştuğu cihad’a çıkmadığımız gibi, cihad ehlini en alçak yalan ve iftiralarla karalayıp batıl cephesinde yer alabilmemizdir.

Rabbimiz Allah, fitnenin adam öldürmekten daha büyük günah olduğunu açıkça buyurduğu halde; bizler, küfrün çıkardığı fitnenin üzerine öyle atlıyor ve imanımızı yitiren bir azgınlıkla yayıyoruz ki, Allah yolunda canlarını veren mücahidlere karalar çalıp şeytanın tuzağına düşmüyor, bilakis balıklama dalıyoruz. Küfrün taktiği olan akılları karıştırarak savaş kazanma hilesi, ne acıdır ki biz sözde Müslümanları çarçabuk kuşatabilmekte, böylece düşmanlarımızın lehine, savaşan kardeşlerinize ihanet ederek hem Allah’ın hem meleklerin hem de değirmenlerine su taşıyıp küfrün katlettiği ve tutsak kıldığı masum insanların lanetine çarpılıyoruz. Unutmayınız ki, bizler, ufak bir sallantıda ya da kavga, bıçak yahut silah karşısında korkuya kapılarak kaçmaya çalışıyor iken, kendilerini Allah’a adayarak dünyalarını ahiret karşılığı feda eden ve bombalar altında mücadele veren mücahidleri aşağılayabiliyoruz.

Tekrar kendimize soralım; biz Müslüman mıyız; insan mıyız; ecdadımızın övünç duyabileceği varisler miyiz; peygamber efendimiz (s.a.v)’nin razı olacağı ümmet miyiz?

Cehennem yolu olan gösteri dünyası gözlerimizi, kulaklarımızı ve kalplerimizi o kadar köreltti ki, zafer sanılanın nasıl bir yenilgi olduğu ecelle birlikte daha da anlaşılacaktır.

Yıllar önce ünlü bir haber dergisiyle yaptığım röportaj da; “Türkiye’de vahyin emrettiği doğrultuda Müslüman yoktur, ben de dâhilim” demiş ve Müslüman kimliklilerden bayağı tepki almıştım. Allah’ın düzenini hâkim kılabilmek için dünya nimetlerini terk ederek savaşan Müslüman; batıl yani küfrü düzenden razı ben de Müslüman’ım; öyle mi?

İslam, insana değil Allah’a hizmettir. Allah’a hizmet, otomatikman insan hizmeti doğurur. Gerek peygamberimize isnat edilen sözde hadisler gerekse insana hizmetin Allah’a hizmet olduğu düşünceleri şeytanidir ve hümanist batıla hoş görünme maksatlıdır. Laik görüşlerinden dolayı doğrudan Allah diyemeyenler, insan üzerinden Allah’a göz kırpıyorlar.

Kalbinde iman kırıntısı olan insanlara diyeceğim odur ki, dünyadaki ekonomik, siyasi veya askeri zaferler aldatıcı ve geçicidir; asıl zafer ve kazanç, ebedi kalınacak olan ahiret yurdudur. Ahiretin de nasıl kazanılacağını kendini batıla satmış hoca veya âlimler değil, Kur’an bildiriyor. Onun için Kur’an’a uyun, bir saniye sonrası meçhul dünya için ebedi ahiret hayatınızı cehennemle sonuçlandırmayın. Cihad ehli için gaflete kapılıp aleyhlerinde söylediğiniz sözlerden tövbe edin ve Allah’tan medet dileyin ki, kazandıklarından nasiplenebilesiniz. Unutmayın onlar, küfrün insan olarak kabul etmediği biz Müslümanların şerefleri için çarpışıyorlar. Allah, hain ve nankörlerin düşmanıdır.

Biz Müslüman Türklerin, haçlı-siyonistlere ve münafıklara karşı savaşan cihad ehlinin saflarında yer almamız, hem dini hem de tarihi yükümlülüğümüzdür. Allah’ın lütfettiği cennetsi bir fırsatı geri tepmemiz, şüphesiz hor ve hakir kalmayı kabul etmemizdir ki, hiçbir nefis, böylesi ağır bir bedeli ödemeyi kaldıramaz. Her an ecel gelebilir; sevindiğiniz ve onurlandığınız para, mal, unvan, makam, yatırım, diploma, iş ve iktidarlığınızın size hiçbir faydası olmayacak, kaçtığınız ve karaladığınız cihad, cennete kavuşmanızı temin edecektir. Karar verin; dünya mı, ahiret mi?

“Ey iman edenler! Size ne oldu ki, “Allah yolunda savaşa çıkın!” denildiği zaman yere çakılıp kalıyorsunuz? Dünya hayatını ahirete tercih mi ediyorsunuz? Fakat dünya hayatının faydası ahiretin yanında pek azdır. Eğer (savaşa) çıkmazsanız, (Allah) sizi pek elem verici bir azap ile cezalandırır ve yerinize sizden başka bir kavim getirir; siz (savaşa çıkmamakla) O’na hiçbir zarar veremezsiniz. Allah her şeye kadirdir. “ Tevbe 38-39

İslam, Allah’a teslimiyettir ama…

Beşere teslimiyet haline getirilmiş hümanist bir batıllığa dönüştürülmüştür.

Her hizmetin insan için yapıldığı inanç düzeyi dolaylı olarak insanı tanrı, Allah’ı da kul haline getirmiştir. İslam ile birlikte itaatin, hizmetin ve kulluğun sadece Allah’a yapılması ve hiçbir gerekçeyle ortak koşulmaması bildirilmiş; peygamberlerin dahi elçilikten öte hiçbir yaptırımları, fayda ve zarar verme güçleri, hidayete eriştirme ve dilediklerini yapabilme kudretleri bulunmadığı ayetlerle hükme bağlanmıştır. Sırf Allah’ın buyruklarını eksiksiz tebliğlerinden ötürü peygamberlere uyma ve iman etme mecburiyeti dahi manipüle edilmiş ve peygamberler yaratıcı Allah’a denk tutulabilmiştir.

İslam âlimleri, vahiy dışı düşünce ve felsefelerin etkisi altında kalarak İslam’ı hümanistleştirmiş ve batılla uzlaştırarak yontmuşlar; böylece Allah’ın indirdiği hükümlerin hayata geçirilmesi ancak seküler rejimlerin iznine ve seçimine bırakılarak biçilmiştir. Neyin meşru veya gayrimeşru; neyin helal veya haram; neyin doğru veya yanlış; neyin hak veya batıl olduğu nefsi arzulara terk edilmesinden, ayetler kitapta kalarak toplum düzenindeki kaçınılmaz varlığı engellenmiştir. Dolayısıyla her nefis, kendine göre bir hak yol edinmiştir.

“Akıl tanrıdır” felsefesini güden filozof Aristo dahi, İbni Sina ve Farabi gibi İslam bilginlerinde hayranlık uyandırmış ve Aristo felsefesinin batıda tanınmasına öncülük etmişlerdi. Bu sebeple Allah, ısrarla başkalarına uyup peşlerinden gitmeyin, Kur’an’a uyun; benim bildiklerimi onlar bilemezler” buyurmuyor mu?

Peygamber Efendimiz (s.a.v) siyasi bir devlet adamı olmasına rağmen, İslami siyaset şeytanlıkla özdeşleştirilmiş, böylece ruhu inkâr eden ateist köklü düşünceler misali İslam da siyasetten men edilerek ruhsuz bedene döndürülmüştür.

Devlet hukukundan uzaklaştırılmış bir İslam, ancak ölü bir İslam’dır ve dayatılan İslam’da ölünün kırık yahut çıkık bir yerini tedavi etmekten öte bir işe yaramamaktadır. Tıpkı hıristiyan ve yahudilerin, “Allah gökyüzüne yerleşmiştir, yeryüzünün yönetimi insan iradesindedir” itikatları gibi Allah, camide, evde ya da yalnız kalındığında anılmakta; devlette, siyasette ve kamuda yoktur laik anlayışıyla hükümranlık sınırları çizilerek din, Allah’a öğretilmektedir.

“De ki: Siz dininizi Allah’a mı öğretiyorsunuz? Oysa Allah göklerde olanları da bilir, yerde olanları da. Allah her şeyi hakkıyla bilendir.” Hucurat 16

“Yaratanı severim yaratandan ötürü”, “Halka hizmet Hakka hizmettir”,” Ete kemiğe büründüm Yunus gibi göründüm” sözleri tamamen küfür ve şirktir; Allah’ı ikinci plana atmakla kalmayıp alenen insanı Allahlığa büründürmektir. Artık had o kadar aşılmış ki, beşer sevgisi ve tazimi Allah aşkının ve kulluğun üstüne çıkmış, sözde iman edenler peygamberlerini, liderlerini ya da şeyhlerini Allahlaştırarak kalben tapınır olmuşlardır.

Batıl çarkın içinde yoğrulması sonucu azan nefsi güdüler, İslami bilgilere sahip âlimleri de tahrip etmiş, nefse endeksli İslami yorum, fetva ya da tefsirler “nas” haline getirilmiştir. İncil ve Tevrat’ı kökten değiştiren hıristiyan ve yahudi din adamlarından çok daha zalimce Kur’an’ı eğip büken İslam kimlikli âlimlerden dolayı peygamber efendimiz, münafığın kâfirden yetmiş kez daha tehlikeli olduğunu buyurmuştur. Allah, İncil ve Tevrat’ı lağvedilmesiyle üzerlerinde oynanmasına izin vermiş ama Kur’an’ı Kerim’i kıyamete kadar doğrudan koruması altında bulundurmasından aslına dokunamayan münafık âlimler, peygamberimizin söylemediği sözleri söylemiş gibi gösterip hurafelere kalkışarak Müslümanları vahiyden uzaklaştırmışlardır. Neden “Kur’an’ın mealini okuma, sen anlamazsın, ancak biz biliriz” ısrarlarındaki amacı anladınız mı?

Yeryüzünde fitne kalmayıncaya ve İslam Allah’ın oluncaya kadar küfürle savaşan cihad ehline, cihada, İslam Devletine, hilafete, müminlerin istiklallerine, Kur’an’ın egemen olmasına karşı durabilen, uğruna mücadele etmeyen, Allah’tan değil beşerden korkan ve Allah’ın düşman kıldıklarıyla dost yahut müttefiklik kurarak mücahidlere savaş açan bir lider yahut âlim, İslam olabilir mi?  

Vaazlarının toplum üzerinde etkisizliği, tumturaklı iman etmemiş ve söyledikleriyle amel etmeyip şüphe ve tereddüt içinde bulunmalarındandır. Yoksa gerçekten iman etmiş olsalardı, dünya nimetlerine tamah eder, ayetleri bozar, Resule iftiralar atar, küfre karşı siner, şehid olmaktan kaçar ve cihada koşmazlar mıydı?

“Artık Allah yolunda savaş. Sen, kendinden başkası (sebebiyle) sorumlu tutulmazsın. Müminleri de teşvik et. Umulur ki Allah kâfirlerin gücünü kırar (güçleriyle size zarar vermelerini önler). Allah’ın gücü daha çetin ve cezası daha şiddetlidir.” Nisa 84

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız meskenler size Allah’tan, Resulünden ve Allah yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık Allah emrini getirinceye kadar bekleyin. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez.” Tevbe 24

“Asıl intifadayı ben başlatacağım!”

Bu nasıl şeytani bir hırstır ki,”Asıl intifadayı ben başlatacağım” açıklamasıyla hastalıklı kalbindeki tıynetini saltanatı sona ermesiyle dışarıya fışkırtan Hayrünisa Gül; kime karşı ayaklanacağını haykırıyor? Kime bu gurur? Hiç ölenlerin gömüldüğü mezarın kaç karış olduğunu ölçtü mü?

İslam âlemi katledilirken; çocuklar doğranıp barınakları başlarına yıkılırken; Müslüman kadınlar ABD ve İngiliz haçlılarınca tecavüze uğrarken; eşi görülmemiş en vahşi işkenceler “Lâ İlâhe İllallah Muhammedun Resulullah” diyen Müslümanlara uygulanırken; açlıktan insanlar kedi-köpek yiyip akbabalar ölmelerini beklerken; haksızlık ve adaletsizlikler yeri göğü inletirken intifadaya gerek duymayan Gül, Cumhurbaşkanlığı ve Başbakanlığın altından kaymasıyla kendisini oralara taşıyan Ak Partililere nefsi adına intifada başlatması; ihanetin, nankörlüğün ve münafıklığın ta kendisidir!

İntifada, ayaklanma demektir; küfre ve zulme karşı İslami bir direniş ve şerefli bir mücadeledir ama nefsi galebe çalmış Müslüman kimlikler, yıllardır İsrail zulmü altında inim inim inleyen Filistinlilerin terminolojisini sömürmeye kalkışmaları alçaklık değil de nedir?

Filistin intifadası Cebaliye mülteci kampında başlamış; Gül’ler de intifadalarını Çankaya köşkünde başlatmışlardır.

Peki, Filistinli intifadasının sebepleri neydi:

İsrail’in işgali; baskı ve zulümleri; yargısız infazlar; toplu tutuklamalar ve katliamlar; ambargolar ve evlerin yıkılmaları; sürgünler, mahkûmiyetler ve cinayetler…

Gül’lerin intifada başlatmalarının sebebi nedir?

Ak Partiyi kurup iktidara taşıyarak bugünlere getirenin kendileri olduğu; zatı şahanelerine saygı duyulmadığı ve o saygının her türlü eleştiri ve tenkitten uzak tanrısal bir aşk ve tazim içermediği; tanrısal özgür ağırlıkları bulunmasından Ak Parti teşkilatı ve oy veren halktan ayrıcalıklı tutulmadıkları; Gül’lersiz bir Ak Partinin, devletin ve ülkenin var olamayacağı kibri; gerek Abdullah Gül gerekse Hayrünisa Gül’ün adlarına hatta gölgelerine dahi kıyamda bulunulmadığı; Ak Partinin kurucu ve ülkenin kurtarıcıları olarak CHP’nin Atatürk’ü misali gönüllerde yaşatılmamaları…

Hem Abdullah Gül hem de Hayrünisa Gül’ün yaptıkları açıklamalarda sürekli “ben, ben, ben” demeleri, şeytanın özelliklerini ortaya koymaktadır. Öyle ki, Ak Parti’nin ve hükümetin başına getirilen Ahmet Davutoğulu’nu dahi kendisinin siyasete getirdiği ve ülkeye kazandırdığını ifade etmesi öyle bir bencillik ki, neredeyse şeytanı masumlaştırmaktadır.

“Ne mutlu o insana ki, kendi liyakatinden bahsetmeyecek kadar mağrurdur.” Montesquıeu

Dağları yaratmışçasına böbürlenen Gül çifti, kendilerini ne sanıyorlar ki, kul ve İslam olduklarını reddedercesine vazgeçilmez, tartışılmaz ve yaptırım güçleri olabildiği hezeyanı içindedirler? Ancak takva sahibi mağrurlara saygı duyulur; kendini beğenmişlerin bilgi, makam ve rütbelerine aldırış etmeksizin yüzlerine tükürülmelidir ki, bir “hiç” oldukları gerçeğini idrak edebilsinler.

Mutsuzluklarından şikâyet eden kimseler, başkalarının mutsuzluklarını göremeyen ve hallerine şükretmeyen mahlûklardır. İnsanın insanı yüceltmesi kibre, gurura ve şirke yol açan şeytani bir felakettir. Dolayısıyla zamanında Gül çiftini arşa çıkaran Ak Partililerin Gül’leri nadasa bırakmaları, öfkelerine ve intifada başlatmalarına sebep olmuştur.

Hz. Ömer (r.a), başarı ve zaferlerden dolayı büyütülen kimseleri Allah’a şirk olarak addeder ve böyle bir tehlikeye karşı derhal müdahalede bulunurdu. Hatta halifeliğin Genelkurmay Başkanı ve ömrü savaş meydanlarında geçip hilafet topraklarını genişleterek sayısız zaferler kazanmış Hz. Halid Bin Velid’i sırf bu yüzden görevinin başından almıştı. Gerek siyasetin gerekse ordunun esas görevinin Allah’a hizmet olduğunu vurgulayarak, şımararak sutlaşmasına kesinlikle karşıydı. Ancak ülkemizde siyasetin din dışı laik oluşu ve milletin laik çarkta öğütülmüş olmasından şirksiz geçen bir an yaşanmamakta, devletin başındaki, ortasındaki, sonundakiler ile millet de şirki, bir ibadetmiş gibi işlemekten haz duymaktadırlar.

İslami düşünen ancak kalpleri kibirle bezenmiş insanlar mümin zannedilir ama öyle münafıktırlar ki, “ben” merkezli oluşlarından kendileri olmaksızın her şeyin yakılıp yıkılacağı sanısıyla içten içe sadece kendilerini değil etraflarını da tüketirler.

“Kibir, bele bağlanmış bir taş gibidir; onunla ne yüzülür ne de uçulur.” Hacı Bayram Veli

“Onlara: İçinde ebedi kalacağınız cehennemin kapılarından girin; kibirlenenlerin yeri ne kötü! denilir.” Zümer 72

İslam, satanistlik midir ki, hümanizm ile özdeşleştirilebiliyor?

Mutlak İrade’ye kayıtsız bağlılığı ve Allah için yaratılmış kulluğu manipüle ederek, “insan sevgisi, barış ve kardeşlik” adı altında insanı tanrılaştıran ve tek hizmet edilecek varlık haline getiren hümanizm; sosyal ve siyasi kriterler ve düzenin Allah otoritesinde değil insanlarda olduğunu okült (gizli bilim) kurallarına bağlamış dindışı bir düşünce sistemidir. Bir başka deyişle insanı; Yaratıcıdan, peygamberlerden ve dinlerden yüz çevirmeye, sadece kendi varlığı ve benliği ile ilgilenmeye çağırarak, insanı yegâne amaç ve odak noktası haline getirmiştir. Hümanizmin İngilizcedeki sözlük anlamı; en iyi değerler, karakterler ve davranışların doğaüstü bir otoritede değil de insanlarda olduğudur. Dolayısıyla hümanizmin bayraktarı ve nefsi hakların savunucusu şeytan olduğuna göre; hümanistler, bilinçli ya da bilinçsiz satanisttirler.

Hümanizm, tüm gerçekliğin bizzat doğanın ya da insanın kendisinden ibaret olduğuna inanır ve evrenin temel özünün Allah değil madde-enerji olduğunu savunur. Ama enerjinin ne olduğunu tarif edemez! Hümanizme göre; doğaüstü varlıklar yani Allah ya da ruh gerçek değildir; yani insan düzeyinde, insanlar doğaüstü ve ölümsüz ruhlara sahip değildirler ve tüm evren düzeyinde, evrenimizin doğaüstü ve sonsuz bir Yaratıcısı yoktur. Dolayısıyla Yaratıcı’yı, Mutlak İrade’yi ve vahyi reddeden hümanizm; doğrudan doğruya ateizme, sekülerizme, laisizme, bilvasıta satanizme dayanmaktadır.

Bu gerçek, hümanistler tarafından da açıkça kabul edilir. Geçtiğimiz yüzyılda hümanistler tarafından yayınlanan iki önemli “manifesto” vardır. Birinci manifesto 1933 yılında yayınlanmış, dönemin bazı ünlü isimler tarafından imzalanmıştır. 40 yıl sonra 1973’te yayınlanan II. Hümanist Manifesto ise, birincisini teyit etmiş, ancak aradan geçen zamanın gelişmelerine göre bazı ilaveler içermiştir. II. Hümanist Manifesto’yu binlerce düşünür, bilim adamı, yazar ve medya üyesi imzalamış ve bu doküman, hala son derece aktif olan American Humanist Association (Amerikan Hümanist Birliği) tarafından okült temelinde bir kıstas olarak savunulmaktadır.

Manifestoları incelediğimizde; her ikisinde de en temel görüşün; evrenin ve insanın yaratılmadığı, kendi başına varolduğu, insanın kendisinden başka hiçbir varlığa karşı sorumlu olmadığı, Allah inancının insanları ve toplumları geri götürdüğü gibi bilinen ateist dogma ve propagandalar olduğu görülür.

Örneğin I. Hümanist Manifesto’nun ilk altı maddesi şu şekildedir:

1- Dinsel hümanistler, yani satanistler evrenin kendi başına var olduğunu ve yaratılmadığını kabul ederler.
2- Hümanizm, insanın doğanın bir parçası olduğuna ve sürekli bir işlemin (sürecin) sonucunda oluştuğuna inanır.
3- Hayat hakkında organik görüşü kabul eden hümanistler, zihin ve beden arasındaki geleneksel düalizmi reddederler.
4- Hümanizm, insanın kültür ve medeniyetinin, antropoloji ve tarih tarafından açıkça tanımlandığı gibi, insanın doğal ortamıyla ve sosyal birikimiyle olan ilişkisinden kaynaklanan kademeli bir gelişimin ürünü olduğunu kabul eder. Belirli bir kültür içinde doğan birey, büyük ölçüde o kültür tarafından şekillendirilir.
5- Hümanizm ileri sürer ki, evrenin modern bilim tarafından tanımlanan doğası, insan değerlerine ait herhangi bir doğaüstü ve kozmik garantiyi kabul edilemez hale getirir…
6- Bizim kanaatimiz gelmiştir ki; teizm, deizm, modernizm ve çeşitli “yeni düşünce”lerin zamanı geçmiştir.

Yukarıdaki maddeler; materyalizm, darvinizm, sosyalizm, kapitalizm, ateizm ve agnostisizm gibi isimler altında ortaya çıkan şeytan egemenli ortak bir felsefenin doktrinleridir. İlk maddede “evren sonsuzdan beri vardır” şeklindeki materyalist dogma öne sürülmektedir. İkinci madde, insanın, evrim teorisinin öne sürdüğü gibi, yani yaratılmadan varolduğu iddiasıdır. Üçüncü maddede, insan ruhunun varlığı reddedilmekte, insanın maddeden ibaret olduğu iddia edilmektedir. Dördüncü maddede “kültürel evrim” iddiası öne sürülmekte ve insanın “fıtratının” (yaratılıştan gelen özelliklerinin) varlığı reddedilmektedir. Beşinci madde, Allah’ın evren ve insan üzerindeki hâkimiyetini reddetmektedir. Altıncı madde ise, “teizm”, yani Allah ve peygamber inancının terk edilmesi gerektiğini, bunun “zamanın gereği” olduğunu savunmaktadır.

Özgürlük ve demokrasi adına küresel düzeninin teorisyeni masonlardır; kendi üyelerine özgü yayınlarında; örgütün hümanist felsefesini ve bu felsefe içinde İlahi dinlere karşı duyulan düşmanlığı detaylı ama bilimsel bir örtüyle tarif ederler. Zaten tuzağa düşürmedeki en etkin yol, bilimsel teorileridir.

Masonlar, fiziki şeytanlar olarak Allahsız ve dinsiz bir dünya var edebilmek adına insan egemenli laik devrimleri körüklemişler ve amaçlarına ulaşabilmek için son derece acımasız yöntemler kullanmışlardır. Örneğin ülkemizde meydana gelmiş CHP devrimlerinin ilgasındaki şiddet içeren dönüşümler irdelendiğinde; İslam’ın hümanistleştirilme süreci idrak edilebilecek, Allah’a olan iman ve inancın değil aklın üstün sayıldığı anlayışın nasıl kökleştirilerek günümüzde de devam ettiği kavranabilecektir. “Kanla yapılan devrimler daha muhkem olur.” Atatürk
İslam, her şeyin Allah için olma zaruriyetine vurgu yaparken; hümanist İslam, ancak insana hizmetle Allah’a hizmet edileceği inanç ve fikri hâkim kılınmaya çalışılmıştır. Dolayısıyla Allah için cihad yapmaya, öldürmeye, öldürülmeye, İslam’ın egemen kılınmasına, başta idam olmak üzere Allah’ın koyduğu cezalara, Allah’tan başkasına kulluk yapanlara karşı savaşa, şeriata, insan benliğini ve gururunu aşağılayan hükümlere, batıla yani küfre karşı mücadeleye şiddetle muhalefet edilebilinmektedir.

Allah için öldürmeye karşı olan hümanizm, insan için öldürülmeyi meşru saymaktadır. Allah’ın buyruklarını yeryüzünde egemen kılabilmek için düşmanların öldürülmelerini emreden Allah’a itaat eden cihad ehlini öldürmek hümanizm gereği meşru; Allah’a isyan edenlerin öldürülmesi ise gayrimeşrudur. Peki, Allah için mücadele edenler insan değil mi? Hani, hümanizmin “insan sevgisi, barış ve kardeşlik” ilkesi?

Küfrün alabildiğine dünyayı sardığı bir karışıklıkta, iman eden bir mümin, Allah’ın hükümlerine sırt çevirerek cihad meydanına çıkmayı ziyan saymak suretiyle geçici kalacağı dünyada oyun ve oyuncaklarla oyalanmayı tercih etmesi, onun vahyi emirlere uymayan bir münafık olduğunu ortaya koymaktadır. Birde çıkmamakla kalmayıp, Allah için mücadele veren cihad ehli aleyhine ileri geri konuşup fütursuzca eleştirerek iftiralar yayması ise, fasıklığını ortaya koymaktadır.

Unutulmamalıdır ki, Allah, yarattığı kuluna hümanist düşünceden daha yakın, daha şefkatli, daha bağışlayıcı, daha koruyucu ve daha rahmet edicidir. Ancak Allah’ın bildiğini ve kalplerde saklı olanı hiçbir beşerin bilebilmesi mümkün olmadığından, insanlığın, iyiliğin, huzur ve güvenin, hak ve adaletin baki kalabilmesi için cihadı ve sertliği mecbur kılmaktadır. Aksi takdirde şeytan egemen olur! Kimin dost, vicdanlı veya insan olduğunu Allah bildiğinden, zatına asi olanların cezalandırılmalarına hükmetmiş ve iman eden müminlerin de itaatlerini şart koşmuştur. Bu sebeple nefsi herhangi bir düşünce veya yorum, inkâra ve başkaldırışa sebep olur ki, imandan sonra küfür, hem dünya hem de ahiret için büyük bir felakettir.

Amaçları yaratıcı Allah’ı kalplerden tamamen yok etmek olan hümanist düşünce, doğrudan şeytanı hâkim kılmaktır ki, tarihleri incelendiğinde eşi görülmemiş vahşetleri işleyenler oldukları anlaşılabilecektir. Tıpkı Drakula Vlad Tepeş misali öyle vahşetlere imza atmışlar ve atmaya devam etmektedirler ki, insanların kulağından başlayarak tüm boğazını saracak şekilde kesmişler, karınlarını yarmışlar, bağırsaklarını çıkarmışlar, cinsel organlarını parçalamışlar, gözlerini oyarak burunlarını koparmışlar, kollarını ve ayaklarını kesip çeşitli yerlere dağıtarak halka korku ve panik vermişler, devrimleri ateşleyerek ihanetlere ve ayaklanmalara, sayısız komplolar düzenleyerek yıkıcı skandallara neden olmuşlar, gerçekleştirdikleri manipülasyonlarla insanları kıtlığa ve açlığa mahkûm etmişler, fitne çıkararak yağma ve yıkımlarla anarşiyi yaygınlaştırmışlar, akla ve hayale gelmeyecek her türlü kötülüğün merkezi olmuşlardır. Hümanistlerin siyasi faaliyetleri ve tüyler ürpertici cinayetlere kadar varan suçlarının yanı sıra, örgütlenme yapısı ve uyguladığı ayinler de oldukça dehşet vericidir. Hümanist felsefe; sömürgecilik, haksızlık, adaletsizlik, kan, şiddet ve ölümdür!

Öyleyse nasıl olur da Allah’ın hükümleri ve yüce dini İslam hümanistleştirebilir ya da hümanizmden üstün tutulabilir?

“Din konusunda onlara açık deliller verdik. Ama onlar kendilerine ilim geldikten sonra, aralarındaki çekememezlik yüzünden ayrılığa düştüler. Şüphesiz Rabbin, ayrılığa düştükleri şeyler hakkında kıyamet günü aralarında hüküm verecektir. Sonra da seni din konusunda bir şeriat sahibi kıldık. Sen ona uy; bilmeyenlerin isteklerine uyma. Çünkü onlar, Allah’a karşı sana hiçbir fayda vermezler. Doğrusu zalimler birbirlerinin dostlarıdır; Allah da takva sahiplerinin dostudur.” Casiye 17-18-19

Şeytan sabırsızlıkla bekliyormuş…

Şeytan-ı kebir ABD başkanı Barack Obama, Erdoğan’ın cumhurbaşkanı seçilmesiyle ilgili yayınladığı mesaj da; “Birlikte çalışmayı sabırsızlıkla bekliyorum” demiş.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, iman etmiş bir mümin değil de şeytan dostumu ki, şeytan heyecan, sabırsızlık ve cüretkârlıkla birlikte çalışma beklentisi içindedir?

Şeytanın asli görevi insanları Allah yolundan saptırmak; İslam’la savaşmak; Müslümanları katletmek; vahyi ortadan kaldırmak; İslam’ın hâkim olmasını engellemek; iyinin önünü kesip kötülüğü tesis etmek; hak ve adalete düşmanlık yapmak; yeryüzünde fitne ve fesat çıkarıp yaymak; doğruyu değil yanlışı mukim kılmak; özgürlük vaat ederek kulluğu yermek; yaldızlı fısıltılarla aldatmak; nefisleri galebe çaldırarak Allah ve Resulüne asi yapmak; kendini müminden üstün görmek; Allah adına yapılan savaşı gayrimeşru, nefisleri adına yapılan savaşı meşru saymak; insanları kibirleştirerek böbürlenmelerine vesile olmak; dost ve hümanist görünüp azgınlık, acımasızlık ve husumette sınır tanımamak; tuzak kurmak; haramı cazip gösterip helali kötülemek; yaratıcı Allah’a ortak koşturmak; gaddar olduğu halde merhamet maskesine bürünmek; manipülasyonun bayraktarı olmak; zayıf olduğu halde güçlü imajı vererek toplumları peşinden sürüklemek; apaçık bir düşman olmasına rağmen dost görünmek; nefsanî işleri süslü ve hayatın tadı gösterip kendi gibi ebedi kalacağı cehenneme odun yapmak; ben merkezliliğinden esareti altında olmayanlara yaşam hakkı tanımamak; Allah indinde kötü, yanlış ve çirkin ne varsa işletmek.

Öyleyse Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın şeytanla nasıl bir işbirliği ve çalışması olabilir ki, sabırsızlıkla beklenebilmektedir?

-Dünyanın dört bir yanından zulme uğrayan Müslümanlar sanki insan değil zararlı canavarlarmış gibi tek bir adım atmayan ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi nedir?

-Ramazan ayı boyunca ve hâlâ devam Filistin Halkı katledilip çocuklar hunharca doğranırken tetikçisi İsrail’in arkasında duran ve tam katle tam destek veren ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi nedir?

-Yıllardır süren ve kimyasal silahlar dahi kullanan barbar Esed rejime karşı caydırıcı hiçbir müdahalede bulunmayarak on binlerce insan ölümüne, göçüne ve sakat kalmalarına seyirci olan ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi ne olabilir?

-Suriyeli Müslümanlar açlıktan kedi-köpek yerlerken, Yezidilere uçaklardan yaptıkları gıda yardımına tenezzül etmeyen ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi ne olabilir?

-Şeytana tapan Yezidilere gösterilen insani hassasiyeti Filistinli, Suriyeli, Mynamarlı ve diğer Müslüman toplumlara duymayan ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi ne olabilir?

-Cihadın hırıstiyan ve siyonist uygarlığı için bir şer olduğu ilkesiyle yeryüzünde vahye iman etmiş tek bir Müslüman bırakmamaya ant içmiş ABD’nin Erdoğan’dan beklentisi ne olabilir?

- ABD, 2. Irak savaşında olduğu gibi Irak Şam İslam Devletine karşı Erdoğan’dan destek mi bekliyor ki, sabırsızlıkla birlikte çalışmayı teklif edebilmektedir?

Kuvvetle muhtemeldir ki, küfre karşı iman etmiş Müslümanların desteğini alarak Cumhurbaşkanı seçilen Recep Tayyip Erdoğan, şeytan Obama’nın tuzağına düşmeyecek ve kardeşlerini şeytana kırdırıp Allah’a karşı cephe açmayacaktır.

“İman edenler Allah yolunda savaşırlar, inanmayanlar ise tağut (batıl davalar ve şeytan) yolunda savaşırlar. O halde şeytanın dostlarına karşı savaşın; şüphe yok ki şeytanın kurduğu düzen zayıftır.” Nisa 76

“Onun (şeytan) hakkında şöyle yazılmıştır: Kim onu yoldaş edinirse bilsin ki (şeytan) kendisini saptıracak ve alevli ateşin azabına sürükleyecektir.” Hac 4

Ey Müslüman kimlikli Kürtler!

Vahye iman etmiş bir Müslüman olmadığın, etnik kökenli tercihinden aşikâr olup, dinine hasım sosyalist yani ateist Selahattin Demirtaş’ı desteklemekle kanıtlıdır.

“Kişi, dostunun dini üzeredir.” Hz. Muhammed (s.a.v)

Lezbiyenlerin, ibnelerin, biseksüellerin, dönmelerin, tecavüzcülerin ve ahlaksızlıkta sınır tanımayan sapıkların açıkça destek verdiği Selahattin Demirtaş’a sizlerinde oy vererek aynı safta yer almaları, onlardan hiçbir farkınız olmadığı gerçeğini ortaya koymamakta mıdır? Böylesi bir dinsizliği ve namussuzluğu sindirebiliyor musunuz?

Dinsiz, namussuz, ahlaksız ve sapıkların varlığını ve taleplerini kayıtsız-şartsız sahiplenen Demirtaş’a destek vermekle; eşlerinizin, çocuklarınızın, ırzlarınızın ve iffetlerinizin istikbaldeki felaketlerini düşünebiliyor musunuz? Hani, namus uğruna ölüyor ve öldürüyordunuz?

Oğullarınız ibne, eşleriniz ve kızlarınız fahişe olup karşılarına çıkıp hesap sorduğunuzda size; “cinsel özgürlük”’ü savunan Demirtaş’ı desteklemedin mi, LBGT’cilerle aynı safta yer almadın mı diye sorduklarında ne yanıt vereceksiniz?

Kürtlük nasıl bir sevgi ve tutkudur ki, Allah ve Resulünün düşmanlarıyla birlik olabiliyorsunuz? Amacı İslam olmayan bir insan, Müslümanlık şerefine ulaşabilir mi? Kürtlük uğruna hem dinini hem de namusunu satabilen bir insana ne denir?

Aralarında Kaos GL’nin de olduğu farklı şehirlerden 12 LGBTİ örgütünün yanı sıra; bağımsız aktivistlerin de imza vererek ortak bir metinle; “Amasız ve ancaksız eşit yaşam, cinsel özgürlükçü toplum için oyumuz Selahattin Demirtaş’a” bildirileri hiç mi değerlerinizi etkilemiyor?

Size özgürlük ve bağımsızlık vereceği vaadiyle din ve namusunuza göz dikenleri sırf Kürt oldukları gerekçesiyle kayırmanız ve desteklemeniz, apaçık şeytanın adımlarını takip etmekten başka bir şey değildir. Şeytan dostu HDP ve Selahattin Demirtaş’ın sizleri şerefsizliğe sürükleyerek nasıl saptırdığı ortadayken, nasıl olurda akıl erdiremiyoruz? Aklınız yok ise de, kalbinizde mi bulunmamaktadır? Kalplerinizde sizleri uyaracak hiç mi iman ışığı kalmadı?

Unutmayın ki, şeytan da ateşten yaratılma üstünlüğüyle kendini ayrıcalıklı tutmasından yaşadığı cennetten kovularak ebedi cehenneme gönderilmiştir. İman ettiğiniz halde aynı lanete mi çarpılmak istiyorsunuz? Kürtçülük, Türkçülük yani ırkçılık, en korkunç ve ezeli bir iblisliktir.

Allah’ın, Resulünün, Kur’an’ın ve İslam’ın tartışılmaz düşmanları HDP ve Selahattin Demirtaş’ı Müslüman olup da destekleyen her kim var ise; o, apaçık bir fasıktır.

Gerçekten Allah Resulü Hz. Muhammed (s.a.v)’e biad etmiş iman sahiplerinden iseniz; onun gibi yüce bir ahlaka sahip olmaya çalışınız!

“Su buzu erittiği gibi, güzel ahlakta günahları eritir; sirke balı bozduğu gibi kötü ahlakta ameli bozar.” Hz. Muhammed (s.a.v)

“Ahlak kanunlarını çiğnemeye hiç gelmez, hemen öçlerini alırlar.” Tolstoy

“Ey iman edenler! Şeytanın adımlarını takip etmeyin. Kim şeytanın adımlarını takip ederse, muhakkak ki o, edepsizliği ve kötülüğü emreder. Eğer üstünüzde Allah’ın lütuf ve merhameti olmasaydı, içinizden hiçbir kimse asla temize çıkamazdı. Fakat Allah dilediğini arındırır. Allah işitir ve bilir. “ Nur 21 

Ne için oy kullanacaksın; dünya mı ahiret mi?

Din dışı devleti, Müslüman milletiyle Türkiye, cumhurbaşkanını seçmeye gidiyor! Dünyadaki menfaati için seçiyor ise aday tercihi kolay; istikbaldeki ahiret hayatı hedef alınarak seçime gidiyor ise, zorluğu sırat köprüsünden farksız!

Üç aday var! Biri 12 yıldır Türkiye’yi yöneten Başbakan Recep Tayyip Erdoğan; ikincisi kalbi öç, kin ve nefretle yoğrulu terörist Selahattin Demirtaş; üçüncüsü ise merkep misali sırtında taşıdığı akademik unvanları, aldığı ödüller ve bürokratik geçmişiyle yürüyen ölü Ekmeleddin İhsanoğlu!

Kim dünya arzularını, debdebesini, rahatlığını, fiyakasını ve menfaatini arzuluyorsa Recep Tayyip Erdoğan’dan bir başkasını tercih edemez. Her ne kadar hakkında birçok iddia bulunsa da yaptıkları, yapacaklarının bir garantisi olduğundan muhakeme edebilen bir insanın adaylar arasında başkaca bir alternatifi yoktur. Dolayısıyla hem dünya çıkarına göz dikeceksin, hem de biri terörist diğeri ruhsuz bir beden olan adayı seçmeye taraf olacaksın; öyleyse sen, idraki olmayan bir mahlûksun demektir. Bir düşün bakalım; kendini maceraya atmaya takatin yahut riske girerek daha beterinle karşılaşmama gibi elinde bir teminatın var mı?

Başbakan Erdoğan’ın hırsızlık, yolsuzluk ve kayırmacılık yaptığı gerekçesiyle karşı duranlar, yıllardır iktidar nimetlerinden yararlanabilmek için avlanmayı bekleyen yağmacı CHP, MHP, HDP ve diğer partilerin destekledikleri adaylarla talana girişmeyeceklerine dair bir garantileri var mı? Peki, din dışı seküler-laik rejimde Allah’ı, vahyi ve imanı reddeden bir devletin vicdanı olabilir mi? Devletin vicdanı yok ise devlet adamının olabilir mi? Dolayısıyla o devleti idare eden yöneticilerden hak ve adalet beklenebilir mi?

Türkiye’de yaşayan hiçbir insan yoktur ki, ne kadar kötü durumda olduğunu hissetse de yerinde olabilmek için milyonların gıpta ettiğini bilmelidir. Ancak nefisleri galebe çalarak arşa yükselmiş insanların şükretmez asilikleri ya sapıklıklarından ya da tamamen iktidar hırsı taşıyanların akılları karıştıran güdümlerindendir. Zaten betere sebep olan etkilerin ne olduğu irdelendiğinde karşılaşılan tek gerekçe şükürsüzlük, nankörlük ve ihanettir.

Gelelim ahiret için hangi adayın seçileceğine!

Bir oyun, hile, övünme, benlik ve aldatmadan ibaret olan dünya hayatının belirsizliği ve fani oluşu dikkate alındığında; Allah’a ve ahiret gününe iman etmiş bir müminin dünyasal iktidar, ödül, şöhret, kazanç, arzu ve istek düşünebilmesi mümkün değildir. Ahiret kazancı doğrudan dünya tercihleriyle orantılı olduğundan dünya cazibesinden ahiret karşılığı vazgeçmeksizin Allah rızasına ve cennetine kavuşabilmek imkânsızdır.

Allah’ın indirdiği hükümlerle değil de İslam dışı batıl hükümlerle inşa edilmiş bir rejim haram olduğundan, o rejime bağlı yöneticiyi seçmek ve desteklemekte haramdır. Bu sebeple adayların tamamı seküler rejimin bayraktarları ve koruyucuları bulunmalarından vahyen gayrimeşrudurlar.

İslam hukukuna göre yöneticiden ziyade rejimin niteliği adalet doğurur. Allah’ın indirdiği hükümlerle hükmetmeyen bir lider batıldır, dolayısıyla önüne konulan sandıktaki manipülasyonsu seçimle lider değil rejim oylatılmaktadır.

Liderin kim olacağı öncesinde nasıl bir rejimle hükmedileceği önemsenmediğinden haksızlık ve adaletsizliklerin sonu gelmemekte ve çığlıklar kesilmemektedir. Nasıl ki haram olan bir şeyi helalmiş gibi besmele çekerek yiyemezsen; haram olan bir rejimden helal bir yönetici çıkaramazsın! Dolayısıyla bir müminin oy kullanmadan önce haram mı yoksa helal mi araştırma yapması, imani bir zorunluluktur.

“Dinleyin ve itaat edin! Üzerinize tayin olunan vali/yönetici, başı siyah kuru üzüm gibi Habeşli bir köle olsa bile, sizin aranızda Allah’ın kitabını uyguladığı müddetçe dinleyin ve itaat edin.” Hz. Muhammed (s.a.v)

Pergel misali bir ayağı şeriatta değil de batılda duranın diğer ayağı nerede olursa olsun yaptıkları tamamıyla nafiledir; ne dünya ne de ahiret için bir kıymet taşır! Neden dünya için kıymet taşımaz diye sorulacak olursa; bir kıvılcım, bir salgın, bir felaket, bir musibet, bir savaş yapılanları tamamen yok edebiliyor ve ölümle her şey sona erebiliyorsa, faydasından söz edilebilir mi?

Dünya hayatı nedir diye soracak olursanız; tıpkı cinsel birleşme anında birkaç saniye süren tatmin süresi kadardır. Tatmin öncesi neredeyse taptığın ve uğruna her şeyi feda edebileceğin kişi, tatmin sonrası nefret ettiğin, pişmanlık duyduğun, bir daha görmek istemeyeceğin kişiye dönüşebiliyor ya da başına birçok bela açabilecek bir kötülüğü doğurabiliyor. İşte dünya sonrası ahirette böyledir!

İstediğin hak, adalet, şeref, huzur, güven, dürüstlük, aş ve iş ise, sana bunları sağlayacak seçtiğin yönetici değil rejimdir! Çünkü rejim batıl ise, yönetici ne yapsın?

“Gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenince diğerleri de yanlış gider.” C.Bruno

“Her kim bu çarçabuk geçen dünyayı dilerse ona, yani dilediğimiz kimseye dilediğimiz kadarını dünyada hemen verir, sonra da onu, kınanmış ve kovulmuş olarak gireceği cehenneme sokarız.” İsra 18

“Şu insanlar, çarçabuk geçen dünyayı seviyorlar da önlerindeki çetin bir günü (ahireti) ihmal ediyorlar.” İnsan 27

“Aralarında hüküm vermesi için Allah’a ve Resulüne davet edildiklerinde, müminlerin sözü ancak “İşittik ve itaat ettik” demeleridir. İşte asıl bunlar kurtuluşa erenlerdir.” Nur 51

“O halde, dünya hayatını ahiret karşılığında satanlar, Allah yolunda savaşsınlar. Kim Allah yolunda savaşır da öldürülür veya galip gelirse biz ona yakında büyük bir mükâfat vereceğiz.” Nisa 74

Gülen ve perestleri mutlaka gömülmelidirler!

Şeytan ve dostlarıyla ittifak kurarak vahye savaş açan yüzyılın münafığı Gülen’i dost ya da düşman edinenlerin nefsi bakışları öyle tahribata neden oldu ki, kıvılcımken söndürülmemesinin ceremesini sadece Türkiye değil iğfal edilen Müslümanlarda ödemeye mecbur kalmıştır.

Ezeli düşmanların dost, dostların ise düşman olduğu çıkarsı bir düşünce düzeyi hayır değil şer akıtır!

Allah için değil çıkar adına kurulan birlikteliklerin hüsranla sonuçlanacağı gerek ayetlerle gerekse tecrübelerle sabitken; nefislerinin ardına düşenlerin anlık nemalanma uğruna istikballerini umursamamaları nice Gülen’leri İslam âleminin ve toplumların başına bela kılmıştır.

Gülen’in, siyonizm’e amade bir emir kölesi olduğu gerçeği dini, milli ve hizmetsi maskeyle örtülemeyecek kadar aleni olduğundan, hiçbir gerekçe gizli amacını aklayamaz!

Başbakan Erdoğan’ın ihaneti meslek edinmiş Gülen ve güruhuna karşı “paralel yapı” yaftasıyla sürdürdüğü operasyonlar tamamen nefsi ve iktidarsı bir mücadele olup, İslami bir amaç taşımamasından Allah nezdinde bir değeri yoktur. Şayet Erdoğan, İslami bir hassasiyet gütmüş olsaydı, iktidara gelmesiyle düne kadar istediklerini vermez; böylece ne Gülen otoriteyi tehdit eder duruma gelir, ne gülenizm kök salabilir, ne Müslümanların iğfalleri söz konusu olur, ne uluslararası zeminlerde aleyhte kampanyalar sürdürmeye güç ve fırsat bulabilir, ne de hak ve tek din olan İslam batıla peşkeş çekilebilirdi!

Dolayısıyla Gülen haçlı-siyonist Çetesini güçlendirerek iktidar sahibi yapan Recep Tayyip Erdoğan ve Ak Partidir. Her ne kadar ittifakın dağılmasına sebep olarak “dershanelerin kapatılma süreci” gösterilse de, arka planda nelerin olduğu ve ne pazarlıkların yapıldığını Allah bilmektedir. Şükürler olsun ki Allah, aralarına nifak sokarak telafisi imkânsız sonuçları yaşamaktan müminleri kurtarmıştır.

Başbakan Erdoğan, Gülen çetesinin tavanındakilere yani yönetim kadrosuna vurgu yaparak tabanı masum addeden ifadeleri, özü kavrayamadığını ortaya koymaktadır. Neden? Çünkü özde İslami bir telaş taşımaması ve Allah’ın uyarılarına kulak vermemesinden! Gülenizme gönül vererek küfrü imana tercih etmiş bir insanı safiyane ve samimi Müslüman bulmak, oy kayırma maksatlı apaçık bir manipülasyon değil de nedir? Taban olmasa tavan olamayacağına göre; tövbe edip imana gelmekte direnen her gülenperest haindir; vahye savaş açmanın karşılığını ayetlerde belirlendiği gibi ödemelidirler.

“Allah ve Resulüne karşı savaşanların ve yeryüzünde (hak) düzeni bozmaya çalışanların cezası ancak ya (acımadan) öldürülmeleri, ya asılmaları, yahut el ve ayaklarının çaprazlama kesilmesi, yahut da bulundukları yerden sürülmeleridir. Bu onların dünyadaki rüsvaylığıdır. Onlar için ahirette de büyük azap vardır.” Maide 33

Erdoğan, seküler siyaset çarkında yontulmasından ötürü sadece yaratıcı Allah’a mahsus “ulûhiyet” hakkının peygamberlerle ilgili olduğunu söylemesi, dinden nasıl kopuk olduğunu kanıtlamaktadır. İslam’ı siyasetten ayıran seküler yani laik rejim gereği Kur’an’a karşı açılmış bayrağı sürdüren Erdoğan, seçimlerde nemalandığı dini kavramlarda bocalaması normaldir. Ulûhiyet yalnız ve yalnız Allah’ın hakkıdır. Çünkü ibadete pay, kâinatı yaratmakta ve yaratılmışı yetenek ve kabiliyetine göre terbiye ve idare etmekte tam ve mutlak bir istiklalle olur. Bu istiklal de bütün kemal sıfatlarına sahip bulunmakla olur. Bunlar ise, eşsiz ve ortaksız olarak yalnız Allah’a mahsustur. O halde ulûhiyet de yalnız Allah’ın hakkıdır.

Gülenistlerin, Gülen için; “O, ne derse doğru?” itikatları, tıpkı diğer dini ve siyasi liderlere duyulan lahutilikten farksızdır. Erdoğan, her ne kadar gülenistleri, “Öyle şey olabilir mi ya?” diye eleştirse de, Ak Partililer de kendisine aynı inançla biad etmişlerdir. Kendisine hediye ettiğim bir hatanın Ak Partililerce nasıl düşmansı bir tavırla karşılandığını göz önüne alırsak; gülenistlerden farksız bir şirk içindedirler. Onlarda nasıl parti disiplini içinde kayıtsız-şartsız bir teslimiyet ve itaat var ise, cemaatlerde de “cemaat disiplini” içinde tapınış vardır. Öyleyse aralarındaki fark nedir? Ancak sıra dine gelince, din disiplinini tanımaz ve kendilerini Allah ve Resulünün yerine koyarlar.

Erdoğan,”Pensilvanya’daki zatın ulûhiyetle ne alakası var? Pensilvanya’daki zatın söyledikleri içinde doğru da olur yanlış da olur. Kalkıp da ‘O, dediyse doğrudur’ derseniz, kusura bakma, hapı yutarsınız. Böyle bir şey yok ve burada bir tehlike var. Gönül verenler içerisinde, tabandan çok samimi olan, saf insanlar var” haklı tepkisine karşılık; peki, Erdoğan’ın ulûhiyetle bir alakası var mıdır; neden Ak Partililer, “Erdoğan ne dediyse doğrudur” anlayışı içindedirler; o zaman gerek Erdoğan gerekse Ak Partililer hapı yutanlar zümresine ilhak olmamışlar mıdır; Ak Partide de tehlike yok mudur; bir kez olsun Ak Partiye gönül verenlere, “ben bir kulum, başarıların tamamı Allah’a aittir, ben yapmadım Allah yaptı, beni övmeyin, Rabbimin dileğinden başkasını dileyebilecek bir gücüm yoktur” gibi ikazlarda bulunarak, koşulan şirklerin önüne geçti mi? Allah aşkına; hangi cemaat ve siyasi lider ve mensupları diğerlerinden farklıdır?

Allah, Resulünü dahi uyararak müminlerin kendisine ortak koşmalarının önüne geçebilmek için Fussilet Süresi 6. Ayetini indirmedi mi?

“De ki: Ben de ancak sizin gibi bir insanım. Bana ilahınızın bir tek İlah olduğu vahy olunuyor. Artık O’na yönelin, O’ndan mağfiret dileyin. Ortak koşanların vay haline!” Fussilet 6

Hz. Ömer (r.a), halka hitap ettiği bir gün; eğer yanlış işler yaparsa, kendisine nasıl davranacaklarını sormuştu. Topluluktan biri hemen ayağa kalkarak, “Ya Ömer, seni kılıcımızla doğrulturuz” demişti. Bunun üzerine Hz. Ömer, adamın cesaretini sınamak için, “Benim hakkımda böyle konuşmaya nasıl cüret ediyorsun?” diye sordu ve o adamda gözünü kırpmadan, “Evet, bu sözleri senin hakkında söylüyorum” demesine pek sevinmişti. Rabbine dönerek, “Allah’a şükürler olsun ki, yanlış yola sapacak olursam, müminlerin içinde beni kılıcıyla doğrultacak kimseler var” duasında bulunmuştu.

“Benim için insanların en sevimlisi, bana hatalarımı hediye edendir.” Hz. Ömer (r.a)

Böylece nefisleri galebe çalarak benlikleri tanrılaşıp böbürlenenler de Allah sevgisi, korkusu, teslimiyeti ve kulluğu olabilir mi? Eğer insanlığın ölçüsünü Allah’a ve O’nun kanunlarına olan bağlılıkta bulmaya tenezzül etmeyen ve İslam’ı yaşamının her zerresinde kendine düstur edinmeyen; insan, dürüst, ahlaklı ve adil olabilir mi?

“Rabbinizden size indirilene (Kur’an’a) uyun. O’nu bırakıp da başka dostların peşlerinden gitmeyin. Ne kadar da az öğüt alıyorsunuz!” Araf 3

El Kaide gibi IŞİD’e de sırt çeviren;

Ne yahudilerin ne hıristiyanların ne de budistlerin katliamlarından, işgallerinden, zorbalıklarından, caniliklerinden ve sömürülerinden şikâyet etme hakları yoktur.

Allah’a, hak ve adalete kendini adamış Müslüman bir iktidar yok ki, ümmete yapılan saldırıların ardı arkası kesilmiyor; her geçen gün derinleşen vahşet, bir sinema filmindeki acıklı sahnede akan gözyaşlarından farksız vicdani gösteriler devam ediyor.

Allah, şehid Usama Bin Laden’i Müslümanların huzur, güven ve iktidarları için zalimlere karşı bir güç olarak göndermiş, ancak Müslüman maskeli münafıklar kâfirlerden daha şedit bir muhalefette bulunarak kendisini taşladılar, terörist dediler, yakaladıkları mücahidleri ABD, İsrail, İngiltere ve diğer İslam düşmanlarına teslim ettiler.

Bunun üzerine Allah da, “sizler Müslümanlık şerefine layık değilsiniz; varın düşmanlarımı dost edinerek oyalanın; aldatıcı dünyada eğlenip durun; güç, izzet ve itibarı onların yanında aradığınızdan alçaltıcı zulümleri de eksik etmeyeceğim” buyurarak, Usama Bin Laden’i şehidlikle yücelterek çekip yanına aldı. Dolayısıyla El Kaide’de etkisini yitirterek, cihadi eylemlerindeki aksiyonu kaybetmesiyle tarihe karışmasına ramak kaldı.

Lakin Allah, tumturaklı zatına sığınan, yardım ve destek maksadıyla umut bağlamış muttaki kullarının hatırına El Kaide’den IŞİD adlı başka bir cihad ehli çıkardı. Bir taraftan küfür ehlini Müslümanlara karşı azdırırken, diğer taraftan Müslümanların tek çatı altında ittifak kurabilmeleri için defalarca verdiği fırsatlara bir yenisini daha ekledi.

Allah’ın apaçık uyarılarına rağmen Müslümanları kardeş ve dost yapıp bütünlük sağlamaları gereken sözde İslam âlemi, kudretli sandıkları kâfirlerin saflarında yer edinerek zillete, alçalmaya, zulme ve tutsaklığa koştular. Sonra da Müslümanlara haksızlık, adaletsizlik ve zorbalık yapılıyor yaygarasıyla kâfirlerden medet arayarak daha da pespayeleştiler.

“Kâfir olanlar da birbirlerinin yardımcılarıdır. Eğer siz onu (Allah’ın emirlerini) yerine getirmezseniz yeryüzünde bir fitne ve büyük bir fesat olur. “ Enfal 73

“Allah bilmez biz biliriz” kibirleriyle vahyi paramparça kılarak nefisleri doğrultusunda kendilerine özgü din edinen Müslüman kimlikli her iktidar ve destekleyici toplumlar, İslam âlemindeki her menfi olayın ve katliamların yegâne müsebbibidirler. Aralarındaki fitne ve fesadın kâfirlerde bulunmaması, lanetin bir sonucudur.

Düşünebiliyor musunuz; Kâbe’de ya da camide aynı safta birleşenler; sıra siyasete, ekonomiye, nefse, ırka ve milliyetçiliğe gelince birbirlerine hasım kesilmekte, Allah’ı değil düşmanı kâfiri güç sahibi edinerek ortak koşmadan öte diz çökebilmektedirler.

Kâfirin önderliğinde, İslam ülkelerinin de iştirak edebildiği birçok silahlı askeri güç varken, Müslümanların ittifak olabilecekleri tek bir silahlı güçleri bulunmamaktadır. Adı İslam İşbirliği Teşkilatı olan tabela örgütleri, en pasif sokak derneğinden bile etkisiz bir yapılanmayla gövde gösterisi yapabilen aciz ve sefil ülkelerin Müslüman toplumlara yetişebilmeleri, zulümlerine son verebilmeleri, haklarını koruyabilmeleri ve Allah’ın dini İslam’ı hâkim kılabilmeleri mümkün değildir.

Haydi, El Kaide’yi küfre karşı desteklemeyip aksine çökerttiler, bari aynı yanlışı IŞİD için yapmamalıdırlar. IŞİD, İslam ülkelerinin silahlı bir gücü olarak Müslüman toplumları zalimlerden koruyup kollayacak bir kuvvet haline getirilse; hem Allah’ın hükmü ifa edilir, hem de sabah doğup akşam ölen bebekler, ırzlarına geçilen iffetli kadınlar, dul ve yetimler meydana gelmez, yapılan zulümler ne karşılıksız kalır ne de cüret edilebilir!

Ancak o kadar imansızdırlar ki, IŞİD’in yarın güçlenip başlarına bela olur nefsi korkularından taguta kulluğu sürdürmeye hazır ve nazırdırlar.

İsrail’in karşısında tanrı görmüş gibi mecalleri kesilen fasıklar, İsrail boyunduruğundaki ABD, BM ve AB gibi haçlı merkezlerinden yardım talep etmeleri, hem Allah hem de katledilen Müslümanlarla açıkça dalga geçmektir! Eğer mümin olsaydılar, Allah onları bırakıp yüzüstü süründürür müydü?

Bir de IŞİD’in İsrail zulmüne karşı savaşmasını istemeleri ise bambaşka bir kepazelik. Hem IŞİD’i teröristlikle yaftalayıp tanımayacaksın, hem Müslüman olmamakla aşağılayıp kardeş katili sayacaksın, hem Müslümanları katleden haçlı-siyonist safında kendilerine karşı açılan cephede yer alacaksın, hem de İsrail’e karşı mücadele etmesini isteyerek ihanetini, acizliğini, münafıklığını ve güçsüzlüğünü örtbas etmeye çalışacaksın.

IŞİD, İslam Devleti kurarak hilafeti ilan etmiş ve iman ehli tüm Müslüman ülkelerin kendilerine biad yapmalarını istemiş. Ne için? Allah için; İslam için; Müslümanların ezilmemeleri için; hor ve hakir bırakılmamaları için; zulümlere, işgallere ve sömürülmelere uğramamaları için; hak ve adalet için; kâfirlere karşı dünyada söz sahibi olabilmeleri için!

Diyelim rejimlerinden dolayı biad etmiyorlar; ekonomik katkıda da mı bulunamıyorlar? İslam âleminin silahlı gücü olarak da mı tanımaya cesaret edemiyorlar? Bir araya gelip müşterek silahlı bir güçte mi kuramıyorlar? Neden? İslam olmadıkları için!

Sonra da diyorlar ki, neden Allah bizi üstün kılmıyor? Peki, siz mümin misiniz?

“Allah size yardım ederse, artık size üstün gelecek hiç kimse yoktur. Eğer sizi bırakıverirse, ondan sonra size kim yardım eder? Müminler ancak Allah’a güvenip dayanmalıdırlar.” Al-i İmran 160

“Müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinenler, onların yanında izzet (güç ve şeref) mi arıyorlar? Bilsinler ki bütün izzet yalnızca Allah’a aittir.” Nisa 139

Ancak IŞİD, sırf Allah ve Müslüman kardeşleri adına İsrail’e de hak ettiği cevabı vermeye hazırdır. Ne var ki hem Irak hem Suriye cephelerinde fasıklarla savaşarak hilafetin temellerini sağlamlaştırabilmek için mücadele ettiğinden; henüz dilediği savaşçı sayısına ulaşamadığından ve Türkiye, Mısır, Suudi Arabistan gibi ülkelere denk hava gücü bulunmadığından bu kere İsrail’e saldırması, takdir edilir ki fitneden başka bir şey olamazdı.

Aslında iman etmiş bir mümin için karşındakinin sayısal gücü, silahı ve teknolojik üstünlüğü önemli değildir. O, yaratıcısı Allah’a öyle teslim olmuştur ki, emri yerine getirmeye odaklanmış bir imanla sonucu değil buyruğu düşünür. Sonucu tayin eden Mutlak İrade ise, maddi gücün önemi mümkün müdür?  

“Talut askerlerle beraber (cihad için) ayrılınca: Biliniz ki Allah sizi bir ırmakla imtihan edecek. Kim ondan içerse benden değildir. Eliyle bir avuç içen müstesna kim ondan içmezse bendendir, dedi. İçlerinden pek azı müstesna hepsi ırmaktan içtiler. Talut ve iman edenler beraberce ırmağı geçince: Bugün bizim Calut’a ve askerlerine karşı koyacak hiç gücümüz yoktur, dediler. Allah’ın huzuruna varacaklarına inananlar: Nice az sayıda bir birlik Allah’ın izniyle çok sayıdaki birliği yenmiştir. Allah sabredenlerle beraberdir, dediler.” Bakara 249

“Müminler ise, düşman birliklerini gördüklerinde: İşte Allah ve Resulü’nün bize vadettiği! Allah ve Resulü doğru söylemiştir, dediler. Bu (orduların gelişi), onların ancak imanlarını ve Allah’a bağlılıklarını arttırdı.” Ahzab 22

Önceliğin ne?

Allah ve Resulü mı; cihad mı; İslam Devleti mi; hilafet mi; Hakk mı; şeriat mı; şehadet mi; ahiret mi; kulluk mu; ümmet mi; millet mi; birey mi; ırk mı; dünya mı; özgürlük mü; batıllık mı; laiklik mi; nefis mi; baba, evlat, kardeş, eş, hısım ve akraba mı; ekonomi mi; ticaret mi; mal ve servet mi!

Kimse için değil kendin için bir sorgula. Sözünün başka kalbinin başka attığı bir ikilemi ortaya çıkaran amelin olduğuna göre; önceliğinin ne olduğunu düşünce ve davranışlarınla kavramaya çalış. Önceliğinin “şu” olduğunu söyleyip kendin gibi bir beşeri ikna etmen hiçbir fayda sağlamaz. Kalbinde saklı olanları bilen Allah, bildiklerini de amel olarak zaman içinde deşifre ettiğine göre, ağzından dökülen hiçbir söz ya da yeminin bir önemi var mıdır?

Mümin olduğumuz sanısıyla bir bakalım; Allah’ın hükmüne göre mümin miyiz, yoksa fasık mı?  

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız meskenler size Allah’tan, Resulünden ve Allah yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık Allah emrini getirinceye kadar bekleyin. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez.” Tevbe 24

Bu ayete göre fasık olunmadığı iddia edilebilinir mi? Allah ve Resulünün kriterlerine mi yoksa nefsimize göre mi Müslüman’ız?

Allah mı senin için var olmuş; sen mi Allah için var olmuşsun? Eğer kendinin Allah için yaratıldığına inanıyorsan, Allah’a karşı koymandaki maksadın nedir? Allah için yaratılmamışsan, Allah’a inanmanın anlamı nedir?

“İnsan, Allah için yaratılmamışsa mutluluğu Allah da bulmasının gereği nedir? İnsan Allah için yaratılmışsa Allah’a karşı direnmenin anlamı nedir?” Bilaise Pascal

Nasıl bir gönle sahipsin ki, tüm dünyayı içine alabilecek sevgi, merhamet, barış ve hümanistlik aşkıyla dolusun! İyi-kötü, dost-düşman, doğru-yanlış kim varsa kucaklayabiliyor, sevgi ve barış için herkese evet diyebiliyor, Allah’ın koyduğu sınırları aşarak baş dahi kaldırabiliyorsun. Oysa nefsine karşı işlenen bir olayda canavar kesilmen, şeytani bir maske taktığını kanıtlamıyor mu? En büyük hümanistin şeytan olduğunu biliyor musun?

Yunus Emre’nin;“Yaratılanı severim yaradan’dan ötürü” sözü, tamamen şeytan odaklı hümanist bir söylemdir. Oysa Allah, yarattığı kötülerin sevilmemesini, hoşgörüde bulunulmamasını ve bilakis yok edilmesini birçok ayetinde buyurmuş iken; buna rağmen iman etmiş bir mümin, Allah’ın hükümlerine karşı gelebilir mi? Bir mümin; Allah’a, Resulüne, İslam’a, cihad’a ve şeriata düşman bir yaratılmışı; Allah’ın düşmanlarını; yaratılmış olan şeytanı ve dostlarını; Allah’ın indirdiklerine asi olup karşı çıkanı; Allah’ın haram saydığını haram, helal saydığını helal kabul etmeyeni; zalimi, zorbayı, sömürücüyü, kâfiri, fasığı ve münafığı; Müslüman olmayanı; İslam’ı siyasetten ayıranı; Allah’ın dini İslam’ı egemen kılabilmek için savaşan mücahitlere hasım olanı ve alçakça eleştirenleri nasıl sevebilir ve hoşgörüde bulunabilir?

“Ey iman edenler! Eğer benim yolumda savaşmak ve rızamı kazanmak için çıkmışsanız, benim de düşmanım, sizin de düşmanınız olanlara sevgi göstererek, gizli muhabbet besleyerek onları dost edinmeyin.” Mümtehine 1

Mümin, ancak Allah’ın sevdiklerini sevgili, düşman kabul ettiklerini hasım sayandır. Allah’ın düşmanlarını dost ve sevgili edinenler, mümin değillerdir. Dünyevi çıkarlarını ahiret çıkarlarından üstün tutup da Allah ve Resulüne muhalefet edenlerin Müslümanlıkla şereflenebilmeleri mümkün müdür?

Velev ki baban ve kardeşlerin dahi olsa küfrü imana tercih etmişse, dost edinmemeleri açıkça emredilmişken; sen nasıl olurda mümin olmana karşın hümanizm gerekçesiyle küfür ehlini sevip hoşgörüde bulunabilirsin?

“Ey iman edenler! Eğer küfrü imana tercih ediyorlarsa, babalarınızı ve kardeşlerinizi (bile) veli edinmeyin. Sizden kim onları dost edinirse, işte onlar zalimlerin kendileridir.” Tevbe 23

Sevgi, dostluk ve barış başka şeydir; hak ve adalet bambaşka şeydir! Hiçbir gerekçeyle yaratıcı Allah’ın düşman kıldığı ne sevilebilir ne dost edinilebilinir ne de arzulara ve çıkarlara uyularak hoşgörüde bulunabilinir. Ama konu hak ve adalet olunca, karşıdaki ne kadar küfür ehli, ezeli düşman ve şeytan dostu da olsa, adil davranmakla emrolunmuş ve duyulan kin ve nefret, müminin asla haktan ve adaletten yüz çevirmemesi gerekliliği hüküm altına alınmıştır.

“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa duyduğunuz kin, sizi adil davranmamaya itmesin. Adaletli olun; bu, Allah korkusuna daha çok yakışan (bir davranış) tır. Allah’a isyandan sakının. Allah yaptıklarınızı hakkıyle bilmektedir.” Maide 8

Önceliği hem Hakk hem de batıl olan, pusulasını yitirmiş bir gemi misali çarptığı her kayayı, üstüne çıkıp kurtulacağı güvenli bir vatan sanır. Unutmayın ki, şeytanda her insanı kucaklar, sevgi ve barış vesveseleriyle kandırarak mahvı perişan eder. İnsanı insan yapan fıtrat, gerek gizli gerekse aşikâr olarak ya Hakk’ın ya da batılın safındadır ve asla taviz vermez. Batılı güden nefsin sınırı yoktur ama imanı güden Hakk’ın haddi aşmama kuralları vardır!

“Dinlerine uymadıkça yahudiler de hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.” Bakara 120

“Allah, inananların dostudur, onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. İnkâr edenlere gelince, onların dostları da tağuttur, onları aydınlıktan alıp karanlığa götürür. İşte bunlar cehennemliklerdir. Onlar orada devamlı kalırlar.” Bakara 257

“Müminler, müminleri bırakıp da kâfirleri (ve münafıkları) dost edinmesin. Kim bunu yaparsa, artık onun Allah nezdinde hiçbir değeri yoktur. Ancak kâfirlerden gelebilecek bir tehlikeden sakınmanız başkadır. Allah, kendisine karşı (gelmekten) sizi sakındırıyor. Dönüş yalnız Allah’adır. “ Al-i İmran 28

“İman edenler Allah yolunda savaşırlar, inanmayanlar ise tağut (batıl davalar ve şeytan) yolunda savaşırlar. O halde şeytanın dostlarına karşı savaşın; şüphe yok ki şeytanın kurduğu düzen zayıftır. “ Nisa 76

“Sizin de kendileri gibi inkâr etmenizi istediler ki onlarla eşit olasınız. O halde Allah yolunda göç edinceye kadar onlardan hiçbirini dost edinmeyin. Eğer yüz çevirirlerse onları yakalayın, bulduğunuz yerde öldürün ve hiçbirini dost ve yardımcı edinmeyin.” Nisa 89

“Ey iman edenler! Müminleri bırakıp da kâfirleri (ve münafıkları) dost edinmeyin; (bunu yaparak) Allah’a, aleyhinizde apaçık bir delil mi vermek istiyorsunuz?” Nisa 144

YÜREĞİN KİMİ SEVDİĞİN ZAMAN HEYECANLANIYOR VE TİTRİYOR?

Müslümanlara diyeceğim o dur ki;

Irak Şam İslam Devletinin, “İslam Devleti” adına ilan ettiği hilafeti Allah adına tanıma ve biat edilme imani zorunluluğunu çeşitli fitnelerle etkisiz kılmaya çalışanlar, bilin ki şeytan dostlarıdırlar. Hiçbir mümin, Allah ve Resulünün hükümleriyle yapılaşmış bir İslam Devletini ve hilafeti reddedemez. Ancak batılı içselleştirmiş Müslüman kimlikler beri olup, hilafete karşı hakkın değil batılın safında yer almalarından imanı her düşünce ve davranıştan muaftırlar.

Osmanlı Devletinde olan hilafetin, şımarıp batıllaşmamızla birlikte bizzat kendi ihanetimizle elimizden alıp IŞİD’e veren yaratıcımız Allah’a isyan edercesine ırkı, ulusu, uyruğu, mezhebi, dili, milliyetçiliği, bayrağı, kibri, gururu elem edinerek muhalefete kalkışmak; biliniz ki, insanoğlunu halife olarak yaratmaya karar veren Allah’a meleklerin karşı çıkmaları üzerine; Allah da onlara: “Sizin bilmeyeceğinizi herhalde ben bilirim” buyruğuyla yanıt vermiş, lakin sadece şeytan, “beni ateşten onu topraktan yarattın” diyerek asi olması misali, sizde hilafete karşı çıkıp şeytan gibi asileşerek ebedi cehenneme gark olmayın.

Irak Şam İslam Devleti, tıpkı Osmanlı Devleti misali sürdürdüğü cihad karşılığı edindiği mükâfatla hilafeti taşımaya hak kazanmış ve yeryüzünde ne kadar Müslüman, Müslüman devlet ve iktidar var ise itaatleri, Allah’a ve Resulüne itaatlerinden farksız kılınmıştır.

“Ey iman edenler! Allah’a itaat edin. Peygamber’e ve sizden olan ülülemre (idarecilere) de itaat edin. Eğer bir hususta anlaşmazlığa düşerseniz Allah’a ve ahirete gerçekten inanıyorsanız onu Allah’a ve Resul’e götürün (onların talimatına göre halledin); bu hem hayırlı, hem de netice bakımından daha güzeldir.” Nisa 59

Unutulmamalıdır ki, Allah’ın indirdiği hükümlerle hükmetmeyen; Allah’ın emrettiği düzeni kendine düzen edinmeyen; Allah’ın kitabı Kur’an’ı, kendine anayasa yapmayan; Allah’ın haram saydığını haram, helal saydığını helal kılmayan; Allah’ın yüce ve tek dini İslam’ı siyasetten yani devletten ve toplum düzeninden ayıran; herhangi bir anlaşmazlık ve çözümsüzlük durumlarında Allah ve Resulünün koyduğu kurallara göre değil de Allah ve Resulünü reddeden din dışı kurallara göre yargıya giden; halkın iradesini Hakk’ın iradesinden üstün tutan Müslüman bir kimlik taşısa da asla sizden değil münafığın ta kendisidir! Ancak sizden olan o dur ki, Allah ve Resulünün dışında hiçbir düşünce, inanç ve siyaseti kendine yol edinmeyendir. Aynı ırk, ulus, mezhep ve milletin Allah nezdinde zerre kadar kıymeti yoktur.

Hilafetini ilan etmiş bir İslam Devletine biat etmemek, Allah ve Resulüne karşı savaş açmaktır!

Osmanlı Devleti’nin yıkılıp hilafete son verilmesi üzerinden100 yıl geçmiş, artık müminlerin hasretle beklediği ve 100 yıldır yakardığı hilafet yeniden doğmuştur. Artık gerek BM, gerek AB, gerek ABD ve İsrail’e, gerekse NATO’ya haddini bildirecek bir halifeliğin olmasından daha büyük bir sevinç ve zafer ne olabilir? Eğer özde mümin isen sana bayram; sözde mümin isen sana cehennem!

Zaman, kimin cumhurbaşkanı seçileceğiyle ilgili oyalanma zamanı değildir. Ya da ekonomiyi düşünme zamanı değildir. Kim olursa olsun din dışı küfür rejimini koruyacak bir aday cumhurbaşkanı olacağına göre adının ne önemi var?

Hilafet kurulmuş, İslam Devleti doğmuş, müminlerin arkalarını yaslayabileceği cennetten gelme bir zırh ortaya çıkmış; halen neyin hesabı yapılabilir? Kuvvetlerimizi birleştirirsek, bilin ki Rabbimiz Allah’ın yardım ve desteği üzerimize olur ve bugüne kadar hayıflandığımız haksızlık ve adaletsizlikler son bulur.

“Gerçekten, sizin gibi bir beşere itaat ederseniz, herhalde ziyan edersiniz.” Mü’minun 34

Esselamü aleyke ya resulAllah!

Rabbim; zatını, yoldan çıkıp nefsinin peşine düşmüş insanoğluna bir rehber göndererek; kötülüklerin, fenalıkların, zulmün, isyanın, batılın, küfrün, haramın, haksızlık ve adaletsizliklerin önüne geçebilmek ve kulluğun sadece Allah’a ait olduğunu; indirdiği ayetlerin dışında hiçbir yol edinilmeme gerçeğini bildirdiğin ve yaşamında bizzat uyguladığın halde inandıklarını iddia eden ümmetin, ihaneti meslek edinmiştir.

Hak ile batılı bir arada götürme yolunu seçen ümmetinin büyük bir çoğunluğu, tıpkı hıristiyanların Hz. İsa (a.s)’ı dönüştürerek başkalaştırmaları misali, zatını da hümanistleştirerek ve laikleştirerek Allah’a muhalif bir peygambere çevirmişlerdir. Söylemediklerini söyledi diyerek attıkları iftiralarda sakınca görmemiş, hakkında isnat ettikleri yalanları Allah’ın ayetlerinden üstün tutarak İslam olarak dayatmışlardır.

Zamanında münafık parmak sayısıyla varken, günümüzde ise Allah’a kayıtsız-şartsız iman etmiş Müslümanların parmak sayısına indiği bir felaketi yaşıyoruz. Neredeyse kâfirlerden daha çok münafıkların hüküm sürdüğü fani dünyada Müslüman kalabilme o kadar zor ki, yapmak isteyeceğin şefaat dahi Allah tarafından kabul görmeyecektir.

(Ey Muhammed!) Münafıklar için ister af dile, ister dileme; onlar için yetmiş kez af dilesen de Allah onları asla affetmeyecek. Bu, onların Allah ve Resulünü inkâr etmelerinden ötürüdür. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez.” Tevbe 80

Yaratıcımız Allah’ın hükümlerini ‘yapılsa da olur yapılmasa da’ kabilinden hafife alarak inanmışları zehirleyen hak ile batıl arasında sıkışmış münafık hoca, ilahiyatçı ve âlimler öyle fetvalar veriyorlar ki, “bir emri yerine getirmemek dinden çıkarmaz ama doğrudan inkâr etmek dinden çıkarır” gibi itaatsizliğe azmettirici fetvalarla münafıklaştırma harekâtları ortada mümin bırakmamıştır. Yapmamakla, yapmayı reddetmenin farkı, kâfir ile münafığın farkı gibidir; yani fasıklıktır! Bir işi yapmayanla yapmayı reddedenin işveren nazarında hiçbir farkı yoktur. Yapmayan, ıslah olur düşüncesiyle birkaç gün fazla tolerans kazanır.

Ya Allah’ın Resulü! Allah’ın yüce dini İslam’ı egemen kılabilmek ve yeryüzünde adaleti sağlayabilmek için o kadar müşkülatlı yollardan geçip dünyanın hiçbir nimetinden faydalanmayarak ve cihaddan mazeretlere sığınıp geri kalmayarak hem yaralandın hem de nice dostlarını savaş meydanlarında kaybederek Allah’a şehid verdin! Öyle dehşetlere şahit oldun ki, hem amcan hem ilk Müslümanlardan hem de sütkardeşin olan ve lakabı “Allah’ın arslanı” olan Hz. Hamza (r.a)’nın şehit düşmesi akabinde gözlerinin önünde bedeni parçalanarak kalbi sökülüp alınmıştı.

Oysa zatını dillerden düşürmeyen sözde hocalar ve ardına taktıkları yığınlar, cihad ehline karşı öyle hakaretler yağdırıp karalıyorlar ki, velev ki bugün yaşamış olsaydın aynı alçaklığı zatına göstermekten de imtina etmeyecekleri kuvvetle muhtemeldir. İslam’ı, Allah ve zatının buyurduğu üzere hâkim kılabilmek ve küfrün boyunduruğu altından kurtarabilmek için canlarını veren mücahidlere ağza alınmayacak küfürler ve iftiralarla saldıran münafıklar, şeytana dost olduklarını İslami maskeleri, ilmi zenginlikleri ve etkileyici üsluplarıyla gizlemelerinden nasıl hain oldukları da anlaşılamamaktadır. O gün mübarek eşine iftira atan münafıklar, bugün de cihad ehline iftira atmayı sürdürmektedirler.

Mübarek Ramazan Ayına girdiğimiz bu günlerde çıkarsı amaçlarıyla zatını yine sömürecekler, azmış nefisleri doğrultusunda öyle bir kimliğe büründürecekler ki, sanki Allah’ın kulu ve elçisi Hz. Muhammed (s.a.v) değil, batıl düzeni destekleyen bir peygamber portresi çizeceklerdir. Oysa Allah’ın buyruklarının dışına çıkmamış; küfür senden razı olsun diye ayetleri eğip bükmemiş; ayetleri yok sayarak kendi başına hiçbir antlaşmaya imza atmamış; ayetleri tefsire kalkışarak hiçbir katkıda bulunmamış; İslami hükümler haricinde hiçbir batıl iktidarla ittifak kurmamış; şeriattan zerre kadar taviz vermemiş; Allah için adaletle şahitlik yaparak evladın olsa dahi hiçbir kayırımda bulunmamış; cihadı cennete girmenin ve Allah rızasını kazanabilmenin tek şartı bellemiş; cihad ehline baş üstünde tutarak ayrı bir sevgi ve saygı duymuş; dünyevi çıkar gözeterek İslam düşmanlarının arzu ve isteklerine uymamış; tehditlere, baskılara, rüşvetlere ve zorbalıklara boyun eğmemiş; batıla asla göz kırpmamış; nerede zulme uğramış mazlum bir insan varsa ırkını ve inancını gözetmeksizin zalime savaş açmış; Rabbin Allah’ın sözünden başkasına kulaklarını tıkamış; fitne yok edilinceye ve kulluk yalnızca Allah’ın oluncaya dek küfürle savaşmış; İslam devletinin kaçınılmazlığı ve tartışılmazlığını vurgulamış; Allah’ın dinini yayma ve muktedir kılabilmeyi imani görev yapmış; Allah’ın koyduğu cezaları uygulamada nefsi bir yorumda bulunmamış; bende sizin gibi bir insanım diyerek asla zatına bir ayırımcılık yapmamış, peygamberliğinle böbürlenmemiş, Allah’a kul olabilmek ve hükümlerini eksiksiz yerine getirebilmek için korkudan itaate sınır tanımamış; sözle değil amelinle insanlara örnek olmuş; Allah’ın vahyi dışında hiçbir şey söylememiş; çıkar amaçlı fetvalar vermemiş; cennetin kılıçların gölgesi altında olduğunu belirterek, eli silah tutabilen müminlerin batıla karşı hak için savaşarak küfre son vermelerini buyurmuşsundur.

Ya Allah Resulü! Zatının adını kullanarak bizleri öyle batıllaştırdılar ki, sen Allah’ın indirdikleriyle amel ederken, bizleri ise sana isnat ettikleri uydurma hadislerle amel ettirmektedirler. Adın her ne kadar kitaplarla, tablolarla, afişlerle, tefsirlerle, şarkılarla, şiirlerle, ilahilerle, mersiyelerle, vaazlarla, kasetlerle, sohbetlerle övülüp yer gök inletilse de, maalesef o sen değil, batıllaştırdıkları peygamberdir. Yüce dinimiz İslam bıraktığın gibi değil, Kur’an’ı Kerim Allah tarafından muhafaza edilmesine rağmen müminler yaklaştırmamaktadırlar. Rabbimin hidayete ulaştırıp cihada koşturdukları müstesna geri kalanın nasıl bir halde olduğu, cihad ehline yaptıkları hakaret, küfür ve belalarla kanıtlıdır.

Kur’an Müslümanlığı sapıklıktır ya da sen Kur’an’dan anlamazsın aşağılamalarıyla bizleri Kur’an’dan soğutup ayetlerden öyle uzaklaştırdılar ki, zatını referans kılarak nerede bir hurafe var ise dayattılar. Adına sevap verdiler; günahları affettiler; hidayete kavuşturdular; diledikleri gibi yönlendirdiler; kendilerine tabi olmayanları cehenneme gönderdiler; haram ve helalleri belirlediler; hükümleri koydular; çıkarlara göre fetva verdiler; cihada düşman kıldılar; cihad ehlini cani, barbar, namussuz, şerefsiz, cehennem köpeği ve terörist yaftalarıyla aşağıladılar; Allah’ın ve senin üstüne geçerek fetva verdiler; Kur’an’dan başka bir hayatın varmış gibi sınırsız iftira düzdüler; böylece bizleri, zilletsi bir münafıklığa mahkûm ettiler.

Şüphesiz her şeyi bilen, gören ve işiten Allah, art niyetli olanları ortaya çıkarıp kahredeceği muhakkaktır. Lakin onlara uyan Müslümanlar ne olacaklardır?

Ya Allah Resulü! Öyle kötü bir durumdayız ki, Rabbimden bir mağfiret gelmeden iflah olabilecek değiliz. Adın var ama ne amelin, ne itikadın, ne Kur’an’i yaşamın, ne siyasetin, ne cihadın, ne de şeriatın var. Seni, dolaylı yollardan din kurucusu yaparak Allah’a ortak koştular. Bununla yetinmeyip, zatını istismar ederek İslam’ı, Allah’a öğretmeye kalktılar.

“De ki: Siz dininizi Allah’a mı öğretiyorsunuz? Oysa Allah göklerde olanları da bilir, yerde olanları da. Allah her şeyi hakkıyla bilendir.” Hucurat 16

“İndirdiğimiz açık delilleri ve kitapta insanlara apaçık gösterdiğimiz hidayet yolunu gizleyenlere hem Allah hem de bütün lanet ediciler lanet eder. “ Bakara 159

“Yoksa Allah içinizden cihad edenleri belli etmeden, sabredenleri ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi sandınız?” Al-i İmran 142

Asıl İslamofobi, seküler Türkiye’de mevcuttur!

Her ne kadar haçlı ve siyonist dünyasında Müslümanlara ve İslam dinine karşı duyulan önyargı ve ayırımcılık, 1991 yılındaki 11 Eylül saldırıları sonrası “İslamofobi” yani İslam korkusu bir paranoya algısı oluşturarak yayılmış ise de, Türkiye’de 90 yıldır mevcut olup; seküler yani laik rejimin baskı, yasak ve tehditleri, Kur’an’i Müslümanlara karşı duyulan irrasyonel nefret, ayırımcılık, düşmanlık ve kini her alanda yaşatmıştır ve yaşatmayı sürdürmektedir.

İslamofobi’nin tarihi, kökleri İspanya ‘da Endülüs’ün İslam Devleti tarafından fethedilmesine kadar iner. Haçlı seferlerine asker devşirmek isteyen kilise mensuplarının yaptığı propagandalar ile fikir zemini hıristiyanlığa karşı tehditler ve tehlikeler üzerinde oluşturulmuş olan “İslamofobi”, Müslümanlar ile hıristiyanlar arasındaki ilişkilerin, tanışıklığın yaygınlık kazanması ile yüzyıllar içerisinde azalmış iken, 11 Eylül 2001 tarihinde New York’daki İkiz Kulelere yapılan saldırılar akabinde günümüzde yeniden popülarite kazanmıştır. Bu popülaritesinde Huntington’un ünlü “Medeniyetler Çatışması” makalesinde İslam’ı Batı için bir potansiyel düşmanlık odağı olarak lanse etmesinin önemli bir etkisi olmuştur.

Batı dünyasının yabancı düşmanı ırkçı eğilimleri daha önceki dini düşmanlığı yeniden doğurmuş, İslam, hem hıristiyan hem siyonist hem de seküler dünya için “tek tehdit ve tehlike” olarak tekrar güncelleşmiştir. “Cihad, hıristiyan uygarlığı için şerdir.” George W. Bush- Eski ABD başkanı

Asıl garabet ve kabul edilebilmesi imkânsız olan ise, halkı Müslüman olup devleti seküler olan bir rejimin hükmedebilmesidir. Dolayısıyla dünyadaki dini gruplar arasında Müslümanlara daha fazla ayrımcılık yapılsa da, halkı Müslüman olan Türkiye ve benzeri laik ülkelerde Müslümanlara karşı yapılan ayrımcılık çok daha beterdir.

Din kurucu ve kural belirleyici tanrılar haline dönüşen rejimler, Allah’ın Resulü aracılığıyla indirdiği dini değil; haram ve helalleri, yasak ve özgürlükleri belirledikleri bir dine mahkûm kılmıştır. Böylece laik İslam ve laik peygamber inancı meşrulaştırılmış, Kur’an’i İslam gayrimeşru sayılarak itaat eden Müslümanlar hayvanlarda daha aşağı teröristler olarak sınıflandırılmıştır.

Allah’ın indirdiği İslam’a göre iman etmiş Müslümanların hiçbir hakkı olmadıkları öyle dikte edilmiş ki, batıl yani laik Müslüman kimlik taşıyanların suçları ne olursa olsun haklarının ihlal edilebildiği Anayasa Mahkemesince hükme bağlanırken; Kur’an’i Müslümanlar insan değilmiş ve halkları ihlal edilmemişçesine ayırıma tutulabilmektedirler.

Şu bir gerçektir ki, halkı Kur’an’i Müslüman olan laik devletlerde Müslümanlara karşı ayırımcılık, haksızlık ve adaletsizlikler, Batı ülkelerinden daha acımasızdır. Asıl İslamofobi dışarıda değil, içimizdedir! “Kur’an Müslümanlığı sapkınlıktır.” Fettulah Gülen

Türkiye, din dışı seküler devlet olmasından Kur’an’i Müslümanlara karşı ayrımcılık vehasımlık gütmektedir. Dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Allah’ın buyruğuyla küfrü bir devlettir! Çünkü Allah’ın haram ve helal olarak indirdiğini kabul etmeyen ve Allah’a kulluğu laiklik ve demokrasiye aykırı olduğu gerekçesiyle reddeden bir rejim batıldır ve Hakka düşmandır!

Düşünün ki, varlık amacı vahyi tamamen hayattan süpürüp atıp iç dünyaya hapsetmek olan CHP bile, artık İslam karşıtlığı yapmak yerine İslami maske takarak hedeflerine ulaşabilme stratejisiyle İslam referanslı ama maskeli Ekmelledin İhsanoğlu’nu cumhurbaşkanlığına aday gösterebilmiştir. Çünkü düşman, Kur’an’i Müslümanlardır! CHP’de kâfirliğiyle İslam’a zarar veremeyeceğini idrak edip münafıklığı seçmiştir. “Münafık, kâfirden yetmiş kez daha tehlikelidir.” Hz. Muhammed (s.a.v)

Yıllarca süren gerek yerel mahkemeler gerekse Yargıtay kararlarını “hakların ihlal edildiği” gerekçesiyle hükümsüz bırakarak Ergenekon ve Balyoz terör örgütlerinin müebbet cezası almış mahkûmlarını tek kalemde salıvererek beraat etmeleri amacıyla yeniden yargılanmalarının önünü açan Anayasa Mahkemesi; mahkûm olmuş Kur’an’i Müslümanlara ayrımcılık yaparak eşit bir hak sağlamamaktadır. Çünkü usulleri, Kur’an’i Müslümanlar ezeli düşmanlardır ve hiçbir hakları bulunmamaktadır!

Eğer Anayasa Mahkemesi üyeleri; iman etmiş olsalardı, Kur’an’i Müslümanlara kin dahi duysalar da adil davranmamaya kalkışmazlardı!

“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa duyduğunuz kin, sizi adil davranmamaya itmesin. Adaletli olun; bu, Allah korkusuna daha çok yakışan (bir davranış) tır. Allah’a isyandan sakının. Allah yaptıklarınızı hakkıyle bilmektedir.” Maide 8

METİN KAPLAN İÇERİDE, ÇETİN DOĞAN DIŞARIDA!

Anıtkabir’e piknik tüple saldırmayı planladığı iddia edilen Metin Kaplan müebbet ağır hapse çarptırıldı ve cezaevinde bulunuyor. Fatih Camii ve Beyazıt Camii’nin bombalanmasından, kendi savaş uçağımızın düşürülmesine kadar birçok korkunç eylemin yer aldığı iddia edilen Balyoz Darbe Planı’nı kabul eden emekli Orgeneral Çetin Doğan ve kadrosu ise tahliye edilebiliyor.

MİRZABEYOĞLU CEZAEVİNDE!

52 yıllık hayatı boyunca silah taşıdığına ya da silahlı eylemlere karıştığına dair hiçbir delil gösterilemeyen yazar Salih Mirzabeyoğlu, piyasada satılan kitaplarındaki görüşlerinden dolayı terör örgütü lideri olmakla suçlanarak, 2011 yılında idama mahkûm edilmiş ve halen cezaevinde tutuluyor.

UMUT DAVASINDA ÇELİK VE ŞAHİN TUTUKLANDI

Paralel devlet yapılanmanın; aralarında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın da bulunduğu 7 bin kişinin dinlenmesi için uydurduğu “Selam Terör Örgütü” davası/soruşturması kapsamında Gazeteci-Yazar Abdulhamid Çelik ve Gazeteci-Yazar Mehmet Şahin tutuklu yargılanıyor.

SİVAS MAĞDURLARI 21 YILDIR CEZAEVİNDE!

Allah’ın yüce ayetlerine şeytan ayetleri diyerek Müslümanları tahrik eden Aziz Nesin provokatöründen dolayı Madımak Oteli’nde gerçekleşen ve 37 kişinin hayatını kaybettiği Sivas olaylarını çıkaranların faili bulunmazken, sadece ayetleri savunmak maksadıyla slogan attığı gerekçesiyle mahkûm edilen mağdurlar 21 yıldır cezaevinde bulunuyor. Sivas olaylarında 33 sanık idam cezasına mahkûm edilirken, 4 sanık 20’şer yıl, 1 sanık 15 yıl, 27 sanık 7 yıl 6’şar ay, 2 sanık 5’er yıl ağır, 1 sanık ise 2 yıl hapis cezasına çarptırılmış ve tutukluk halleri devam ediyor.

FAHRİ MEMUR HÂLÂ CEZAEVİNDE!

Malatya Üniversitesi önünde başörtü yasağını protesto eden topluluğun “idamla” yargılanıp beraat etmesinden kısa bir süre sonra Türkiye’nin birçok yerinde (Ankara’da, İzmir’de, Kahramanmaraş’ta) geniş kapsamlı operasyon yapıldı. Operasyonlarda tutuklanan Fahri Memur hâlâ cezaevinde bulunuyor.

DELİL BULUNAMADI, 10 MÜSLÜMAN CEZAEVİNDE

Emniyet Genel Müdürlüğü’nün, “Örgütün bugüne kadar herhangi bir silahlı eylemine rastlanılmamıştır” yazısı; Adana 2. Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin, “Örgüt, terör örgütü tanımına girmiyor” şeklindeki kararı; İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nin savcısının “Örgüt silahsız” şeklindeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na temyiz başvurusuna rağmen Hizb-ut Tahrir üyesi olduğu iddiasıyla 10 hükümlü cezaevinde bulunuyor.

TORAMAN: ADİL YARGILAMA İLKELERİ MÜSLÜMANLARI KAPSAMIYOR MU?

Sivas ve Başbağlar davası sanıklarının yanı sıra Anadolu Federe İslam Cumhuriyeti davası, Umut davası, Malatya davası, Vahdet Vakfı davası sanıklarının avukatlığını yapan Cüneyt Toraman; “Adil yargılama ilkeleri Müslümanları kapsamıyor mu?” diye sordu. Toraman, “Adil yargılama ilkesi, bütün sanıklar için eşit olarak uygulandığında, o ülkede adaletten söz edebiliriz. Ancak son dönemde, sanıklar arasında ayırım yapılmakta, her davada rastlanabilecek basit hatalar ‘yeniden yargılama’ sebebi yapılırken, hukuk cinayetine maruz kalanlar hapiste yatmaya devam etmektedir” dedi.

AYM, DAVALARA BIRAKIN BAKMAYI DAHA USULDEN REDDEDİYOR

Hizb-ut Tahrir Türkiye Medya Ofisi’nden Mahmut Kar ise, “Anayasa Mahkemesi’nin Hizb-ut Tahrir davalarına bırakın bakmayı daha usulden reddediyor. Bu da devletin Müslümanlara yönelik ‘düşman algısı’nın iktidara kim gelirse gelsin değişmediğini göstermektedir” ifadelerini kullandı. Mahmut Kar, şunları söyledi: “Yargıtay 9. Ceza Dairesi’nin 19 Nisan 2004 tarihinde aldığı ictihadi kararında gerekçe olarak; ‘Şimdiye kadar cebir ve şiddete başvurmamıştır. Ancak Raşid-i Hilafet Devleti’nin ihdasından sonra Hıristiyan devletlerini cihad yolu ile kurulan Hilafet Devleti’ne dâhil etmek amacıyla silahlı mücadelenin başlayacağı amaç edinildiği anlaşılmıştır’ deniliyor. Henüz gerçekleşmeyen bir fiilden ve tamamen niyet okuyarak verilen bu kepazeliğe Türkiye’de ‘hukuk’ diyorlar.

Laik Türkiye Cumhuriyet Devletinin, Kur’an Müslümanlarına düşman ve ayırımcı olmadığını kim iddia edebilir? Kim, Türkiye’nin vahyedilen doğrultuda Müslüman bir ülke olduğunu iddia edebilir? Kim, Türkiye’de hak ve adaletin olabildiğini iddia edebilir? Kim, hukukun her düşünce ve inanca eşit davrandığını iddia edebilir? Hangi yargı maddi delillerle göre değil de kalbin içinde saklı olan faraziyelere göre karar verebilir? Düşünce ve inancından dolayı vatandaşını potansiyel düşman addeden bir devlet, önyargılarla karar veren bir yargı adil olabilir mi?

“Ey iman edenler! Adaleti titizlikle ayakta tutan, kendini, ana-babanız ve akrabanız aleyhinde de olsa Allah için şahitlik eden kimseler olun. (Haklarında şahitlik ettikleriniz) zengin olsunlar, fakir olsunlar Allah onlara (sizden) daha yakındır. Hislerinize uyup adaletten sapmayın, (şahitliği) eğer, büker (doğru şahitlik etmez), yahut şahidlik etmekten kaçınırsanız (biliniz ki) Allah yaptıklarınızdan haberdardır. “ Nisa 135

Ücretini Allah’tan değil beşerden bekleyen…

Sana vahyi değil, kurguladıkları bir dini ve peygamberi anlatırlar.

Ramazan Ayının gelmesiyle din adamlarına verilecek astronomik rakamlar, onların Allah’ın indirdiği İslam’ı ve Resulünün Kur’an’i hayatını değil, batıl düzene uygun ve kabul edilebilir uydurma ve hümanistleştirilmiş bir İslam’ı dayatmayı sürdüreceklerdir.

Neden onlara inanılmaz, güvenilmez ve uyulmaz?

“İşte o peygamberler Allah’ın hidayet ettiği kimselerdir. Sen de onların yoluna uy. De ki: Ben buna karşılık sizden bir ücret istemiyorum. Bu (Kur’an) âlemler için ancak bir öğüttür.” Enam 90

Kiminin doğrudan ücret aldığı, kiminin kitap reklamlarını yaparak nemalanma karşılığı ortaya çıktığı, kiminin de seküler yani laik rejimi vahiy karşısında meşru hale getirmeye çalıştığı hoca veya ilahiyatçılar, kendilerine koydukları fiyat etiketlerinden dolayı hurafe, rivayet veya efsanelerden ibaret nefsi arzulara hitap eden bir dini empoze ederler.

Oysa hem Allah’ın indirdiklerini hem de Resulünün yaşamını hiçbir etki, baskı ve çıkar gözetmeksizin tebliğ etmesi gereken sözcüler, ne siyasi ne hukuki ne sosyal ne de ekonomik bir halele uğramamak için öyle bir İslam akidesi türetirler ki; sanki Allah kul, beşer de tanrıymış gibi bir inanç çerçevesi çizerler. İnsan ne yapsa yeridir; Allah affedici ve bağışlayıcıdır; lakin kul hakkı istisnadır; Allah hakkı ise fuzulidir!

Sürekli Peygamber Efendimizden bahsederler ama Peygamberimizin ne siyasi hayatından; ne devlet başkanlığından; ne Allah’ın hükümlerine göre kurduğu şeriat düzeninden; ne cihadlarından; ne zulme ve haksızlıklara karşı sert mücadelelerinden; ne müminleri küfre karşı savaşa çağırmasından; ne insana insan olduğu için değil Allah’a kulluğundan dolayı sevgi, merhamet ve saygıda bulunmasından; ne kâfir, münafık ve mümin saflarını birleştirmemiş olmasından; ne cihad ehline verdiği önemden; ne Kur’an’dan başka bir anayasayı kabul etmediğinden; ne dünya hayatı ve gösterişine karşı olmasından; ne ilk iş olarak kurduğu İslam devletinin tartışılmazlığından; ne batılla hiçbir şart ve koşulda ittifak oluşturmamasından; ne hıristiyan, yahudi ve mecusilerin arzularına uymamasından; ne İslam’a karşı savaşanlarla savaştığından; ne amaç ve hedefinin sadece İslam’ı egemen kılmak olduğundan; ne müşriklerle yaptığı anlaşmalarda İslam kuralları şart koştuğundan; ne Medineli Müslümanlarla Mekkeli müşriklerin yaptıkları Hudeybiye barış anlaşmasının İslami hukuka göre imzalamasından; ne siyaseti İslam’dan ayrı tutmamasından; ne İslami hükümlerin dışında Müslümanların bir siyaseti ve devleti olamayacağından; ne din tamamen Allah’ın oluncaya kadar mücadelede bulunduğundan; ne şeriat hükümleri dışında hiçbir rejimi kabul etmediğinden; ne İslam dışı hiçbir din ve düşünce ile uzlaşmadığından; ne Allah’ın indirdiği ayetlerin dışına çıkmadığından; ne şeriat hükümlerine göre uyguladığı cezalardan; ne de Kur’an harici bir sözü, fetvası ve hayatı olmadığından söz etmezler.

Neden?

Çünkü Kur’an’i peygamber, din dışı düzenlere muhaliftir. Dolayısıyla siyaseti ve devleti dinden uzaklaştırma manipülasyonu Müslümanları uyandıracağından laik çatı çökecek, Allah ve Resulünün inşası olan şeriat rejimi egemen olacaktır. Onun için Kur’an Müslümanlığını sapıklıkla yaftalamaktadırlar.

Bu sebeple Diyanet İşleri Başkanlığı başta olmak üzere milletin karşısına çıkarılan hoca ve ilahiyatçıların övgü, hatta gözyaşlarıyla anlattıkları peygamber; Allah’ın kulu ve elçisi Hz. Muhammed (s.a.v) değil, tıpkı hıristiyanların Hz. İsa (a.s)’ı rab İsa’ya uyarlamaları misali fayda ve zarar veren, dilediğini hidayete ulaştıran ve hadisleri ayetlerden üstün tutulduğu bir peygamberdir.

“De ki: Ben de ancak sizin gibi bir insanım. Bana ilahınızın bir tek İlah olduğu vahy olunuyor. Artık O’na yönelin, O’ndan mağfiret dileyin. Ortak koşanların vay haline!” Fussilet 6

“De ki: Doğrusu ben size ne zarar verme ne de fayda sağlama gücüne sahibim.” Cin 21

(Resulüm!) Sen sevdiğini hidayete erdiremezsin; bilakis, Allah dilediğine hidayet verir ve hidayete girecek olanları en iyi O bilir.” Kasas 56

Allah’ın indirdiği açık delilleri gizleyerek güya Peygamber Efendimizi, ashabı, sahabeleri, muttakileri, velileri ve kimi zaman da şehidleri ballandıra ballandıra anlatırlar ama müminlerin yaşadığımız çağda ve seküler düzende ne yapacaklarından hiç söz etmezler. Düzenin açıklamalarına izin verdiği helal ve haramları sıralarlar, geri kalan ayetler lafmış gibi fısıltı olsa dahi ağızlarına almaktan korkarlar. Hele de din dışı rejimin kırmızıçizgiyle yasak koyduğu ayetleri kazaen kaçırsalar, “aman ben ettim sen etme” diye inkârda sınır tanımazlar.

“İndirdiğimiz açık delilleri ve kitapta insanlara apaçık gösterdiğimiz hidayet yolunu gizleyenlere hem Allah hem de bütün lanet ediciler lanet eder. “ Bakara 159

Allah Resulü, Allah’ın yüce dinini yeryüzüne yayarken gerekçesi ne olursa olsun hiçbir ashaptan maddi yardım istememiş, yoksul bir hayat geçirirken bağış kabul etmemiş, himmeti insandan değil Allah’tan dilemiş, öğrenci yetiştireceğim diye para toplamamış, mescid yaparken el açmayıp bizzat kendisi amele olarak çalışmış, maddi hizmeti cennetle müjdelememiş, Rabbinin dışında hiçbir güce boyun eğmemiştir.

Hidayet ermiş hiçbir hoca, ilahiyatçı veya âlimin; hiçbir şart ve koşulda mal veya para ile bir ilişiği olamaz, İslam’a yaptığı hizmetin karşılığını beşerden değil Allah’tan bekler! Dolayısıyla hafızalardakini kalplerine indirememiş İslam maskeli oyuncu ezbercilere tabi olmayın; Allah’ın buyurduğu üzere ayetleri gizlemelerinden ya da evirip çevirmelerinden dolayı çarpıldıkları laneti anlamaya çalışın ki, usta tiyatroculara şapka çıkaran cambazlıkları ve lafebeliklerine kanmayınız.

“Sizden herhangi bir ücret istemeyen kimselere tabi olun, çünkü onlar hidayete ermiş kimselerdir.” Yasin 21

(Resulüm!) De ki: Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum. Ve ben olduğundan başka türlü görünenlerden de değilim.” Sad 86

“De ki: Ben sizden bir ücret istemişsem, o sizin olsun. Ücretim yalnız Allah’a aittir. O, her şeye şahittir.” Sebe 47

Hiç vazgeçmeyeceksiniz değil mi?

Allah ve Resulünün hükümleri yorumlarla ve rivayetlerle öyle doğranmış ki, İslam’ın ne olduğu anlaşılamamıştır. Nefislere peşkeş çekilen ayetler kitaplara hapsedilmiş, Kur’an’a muvafık olmayıp hurafelere dayalı sözde hadisler, İslam olmuştur.

Özellikle şeriat düzeni ve cihada karşı öyle bir cephe oluşturulmuş ki, kalkışan tekfirlikle suçlanmış, batıl düzeni bozmaktan dolayı teröristlikle yaftalanmıştır. Güya İslam’ı destekleyip hizmet adına mücadele edenlerin dünyalık çıkarları vahyi altüst etmiş, İslam, hümanistlikle özdeşleştirilerek beşer tanrılaştırılmıştır.

Allah ve hükümlerinin değil beşer ve yasalarının Rahman’dan üstün tutulması, Allah, Resul ve Kur’an’a inancının sözden öteye geçmemesine sebep olmuştur. Düşünce ve ifade özgürlüğü öyle hadde dayanmış ki, Allah’a, Resulüne ve ayetlerine saldırı meşru hale gelmiş, savunma ise kabahat ve suç teşkil etmiştir.

İş hayatından dolayı yaşadığım çok ciddi tecrübeler akabinde Kur’an’la tanışmamla birlikte Müslüman olmadığımı fark etmiş ve çok başarılı olduğum iş hayatından emekliye ayırarak, kendimi 35 yaşından itibaren ilme adadım.

Rahmetli babamdan dolayı İsmailağa Camisine gidiyor ve Mahmud efendi ile sıkı bir birlikteliğim oluyordu. Bir taraftan Allah’ın son derece açık ve seçik indirdiği Kur’an’ı inceleyerek ayetleri idrak etmeye çalışıyor, diğer taraftan Mahmut efendi ve İsmailağa cemaatinin Kur’an’a uymayan İslam anlayışları karşısında şaşırıp kalıyordum.

Hatta bir gün, acaba ayetleri mi bilmiyorlar düşüncesiyle cihad ile ilgili bir ayetin mealini bilinçli olarak yanlış okuyarak Mahmut efendiye ifade ettiğimde, hemen yanlışımı düzelterek doğrusunu söylemesi üzerine, neden ayetlere itaat etmedikleri karşısında bayağı sarsılmıştım. Acaba kendilerine benim bilmediğim özel vahiyler mi geliyordu?

Ertesi gün, Mahmut efendiye ayetler ışığında bir mektup yazarak, Kur’an ile ilgisi olmayan İslami anlayışlarından dolayı eleştirilerde bulunduğumda, cemaatin ileri gelen hocaları beni Lawrence olmakla suçlamış ve açıkça tekfir etmişlerdi. Hatta rahmetli babam dahi kızmış, cemaati hangi ilmimle suçlayabildiğim konusunda tepki göstermişti. Lakin ortalık karışmış ve haberi olan herkes bana saldırırken; Mahmut efendi, “Şadoğlu’na kızmayın, söyledikleri doğrudur” demesi üzerine sükûnet doğmuştu.

Türkiye nüfusunun % 99’unun Müslüman olduğu düşüncesiyle “Gerçek” adlı bir kitap yazıp 50 000 adet bastırarak posta ücretini de karşılamak üzere devletin her politikacısı, komutanı, hâkimi, savcısı, bürokratı ve talep eden insanlara gönderdim. Düşüncem; ayetler son derece açık olmasına rağmen kimsenin bilmediğini, uyarmam ile birlikte şeriat yönetimine geçilebileceği heyecanımdı. Öyle bir etki oluşturmuştu ki, kimi gazeteler “Şeriatın Donkişotu” olarak beni lanse etmiş ve Türkiye’de şeriat isteyen bir işadamı olarak kamuoyuna duyurmuşlardı.

Birde baktım ki, herkes her şeyi benden iyi biliyor ama öyle mühürlenmişler ki, İslam karşıtlarından çok cemaat ve tarikatlardan aleyhte tepkiler aldım. Hatta aradan birkaç ay sonra yazdığım ve yine ücretsiz dağıttığım “Sayın Türk milletvekilleri” adlı kitapçığımdan dolayı Refah Partililerin gazabına uğradım ve kitabımdan dolayı seçim kaybettikleri iddialarıyla karşılaştım.

Lakin hiç durmuyor ve şeriat lehine mücadelemi sürdürüyordum. Ne yasak, ne ceza ne de hapis korkusu hissetmiyor, dışlanma kaygısı dahi taşımıyordum. Hakkımda soruşturmalar açılıyor ama kimse yıldıramıyordu. Sık sık yollara dökülen küfür ehli “Kahrolsun Şeriat” sloganları atarlarken, “kahrolsun laiklik, kahrolsun Kemalizm” diye yazılar yazıyordum. Bununla ilgili istihbarat birimleri evime gelerek ifademi alıp arama yapıyorlardı. Yaratıcısı Allah’a iman etmiş birinin tüm dünya karşısına dikilse ve yüzlerce kez ceza vermeye ve öldürmeye kalkışsa, zerre kadar yolundan döndürebilir mi?

Ertesi yıl Aziz Nesin adlı bir kâfirin Allah’a ve ayetlerine hoyratça savaş açması üzerine başına ödül koymamla, “aman Yarabbi” kâfirlerden çok cemaat, tarikat ve Refah Partisinin direnişiyle karşılaştım; rahmetli babamı aracı kılarak “sözümü geri almam ve yanlış anlaşıldı” demem için öyle bir baskı uygulamışlardı ki, geri adım atmamak mümkün değildi. Lakin Rabbimin yardım ve desteğiyle ahiretimi dünya için satmadım.

Öyle korkmuşlardı ki, beni CIA ve MİT ajanı olmakla suçlamışlar, İslam’a zarar vermek için görevlendirildiğimi, cemaat ve partililerine desteklememelerini, benden uzak durmalarını, görüşmemelerini, mahkemelerime katılmamalarını ve izlenerek mimleneceklerini, arkamda ABD ve İsrail’in olduğunu, v,s gibi karalamaların hep Müslüman maskelilerden çıkması, amaçlarının vahiy olmadığını ortaya koymaktaydı. Ancak hiçbir cemaat, tarikat ve partiye üye olmayan Müslümanlar, Kars’tan Edirne’ye kadar Allah için desteklerini esirgememişler, devletin kaosu ve korkunç yıkımı engelleyebilmek maksadıyla durduramadığı kâfiri ölümüne dek hapsetmek suretiyle ülkeyi felaketten kurtarma aracılığımdan şükranlarını bildirmişlerdi. Ancak ben kimim ki övgülerine mazhar olabileyim? Her şeyi yapan Allah’tı!

İşte bu günde aynı ihanetler yaşanmakta, IŞİD’de münafıkların karalamalarıyla dışlanmaya çalışılmaktadır. Amaç; aman dünyalıklarımıza zarar gelmesin, aman ittifak içinde olduğumuz haçlılarla aramız bozulmasın, aman ekonomimiz sıkıntıya düşmesin, ben varken neden IŞİD, biz daha iyi biliyoruz, asıl İslam bizimle yücelir, IŞİD katliamcı, Müslümanları öldürüyor, kafa kesiyor, tekfir ediyor, ABD, İran, Esed veya İsrail güdümlü, vesaire!

Kim Allah’ın hükmünü yerine getiriyorsa, zannetmeyin ki düşman kâfirlerdir; asıl düşman münafıklardır. Bir bakın bakalım, IŞİD aleyhine propaganda yapan haçlılar mı, yoksa İslam maskeli münafıklar mıdır? Öyle alçak bir çıkar düzeni kurulmuş ki, inananların zihin ve kalplerini iğfal edebilmek için şeytanın dahi akil edemediği argümanları kullanmakta, uydurdukları dehşetsi spekülasyonlarla cihad ehlini püskürtmeye çalışmaktadırlar. İran ya da Şiiler, ABD ve İsrail’den ne denli daha zalim İslam düşmanıdırlar ki, IŞİD’e savaş açmakla kalmamış, sözde azılı düşmanı ABD’ye mücahidlere karşı savaşabilmek için ittifaklık dahi teklif edebilmiştir.

Nefis ve batıl dünya için savaşmak, öldürmek, parçalamak, yurtlardan çıkarmak, tecavüz etmek, açlığa mahkûm kılmak, sömürmek, işkence ve işgal etmek meşru; Allah adına hak ve adaleti tesis etmek ise gayrimeşru! Öyleyse tanrı kimdir?

Allah yolunda savaşarak tek ve hak din İslam’ı egemen kılmaya çalışan mücahidlere terörist diyen ya da kınayan kâfirdir. Asıl terörist onlardır ki, nefsi ve dünya için mücadele edenlerdir!

“Sonra da seni din konusunda bir şeriat sahibi kıldık. Sen ona uy; bilmeyenlerin isteklerine uyma.” Casiye 18

PKK düşman; IŞiD dosttur!

Senin için PKK mücadelesi meşru ise; benim için de IŞİD’ın mücadelesi meşru ve haktır.

Neye göre?

Müslüman’ın temel dayanağı Allah’ın ayetleri ve Resulü’nün ayetlere mutabık hadislerine göre!

“Allah ve Resulü bir işe hüküm verdiği zaman, inanmış bir erkek ve kadına o işi kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Her kim Allah ve Resulüne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur.” Ahzab 36

Peki, PKK ve IŞİD’in amacı nedir?

PKK, sekülerizme dayalı ırkçı ve nefsi bir devlet kurmak peşinde; IŞİD ise Allah’ın indirdiği hükümlerin egemen kılınacağı, diğer bir ifadeyle Allah’a kulluk esasına dayalı şeriat devleti kurmak istiyor?

Fitne (batıllık) tamamen yok edilinceye ve din (kulluk) de yalnız Allah için oluncaya kadar onlarla savaşın. Şayet vazgeçerlerse zalimlerden başkasına düşmanlık ve saldırı yoktur.” Bakara 193

Eğer IŞİD İslam için var ise; neden sert ve merhametsizce mücadele ediyor?

“Ey iman edenler! Kâfirlerden (ve münafıklardan) yakınınızda olanlara karşı savaşın ve onlar (savaş anında) sizde bir sertlik bulsunlar. (onlara karşı şiddetli ve çetin olun, sakın gevşeklik ve korkaklık göstermeyin). Bilin ki, Allah (korkaklıktan) sakınanlarla beraberdir. “ Tevbe 123

“Ey Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran. Onların varacakları yer cehennemdir. O ne kötü bir varış yeridir!” Tevbe 73

İslam’da öldürmek var mıdır? Öyleyse IŞİD’in; PKK, ABD veya İsrail’den ne farkı kalıyor?

“Allah müminlerden, mallarını ve canlarını, kendilerine (verilecek) cennet karşılığında satın almıştır. Çünkü onlar Allah yolunda savaşırlar, öldürürler, ölürler. (Bu), Tevrat’ta, İncil’de ve Kur’an’da Allah üzerine hak bir vaaddir. Allah’tan daha çok sözünü yerine getiren kim vardır! O halde O’nunla yapmış olduğunuz bu alış verişinizden dolayı sevinin. İşte bu, (gerçekten) büyük kazançtır.” Tevbe 111

Yani etinden yararlanabilmek için helal kılınan hayvanların kesimi meşrudur değil mi? Ancak o hayvan, Allah adına kesilmese nasıl etini yemek büyük bir günah ve haram ise; Allah’ın koyduğu kurallar temelinde Allah adına bir beşer de öldürmek farzdır ve helaldir.

Başta Hz. Muhammed (s.a.v) olmak üzere Allah elçileri peygamberlerde batılla savaşıp azgınları öldürdüler mi?

“Nice peygamberler vardı ki, beraberinde birçok Allah erleri bulunduğu halde savaştılar da, bunlar, Allah yolunda başlarına gelenlerden dolayı gevşeklik ve zaaf göstermediler, boyun eğmediler. Allah sabredenleri sever.” Al-i İmran 146

Hani İslam, iyilik, barış, kardeşlik, yaşam, hak ve adalet diniydi?

Kötülüklerden, zulümden, zalimlerden, canilerden, şeytanlardan, tecavüzcülerden, işgalcilerden, barbarlardan, teröristlerden, haksızlık ve adaletsizliklerden şikâyet eden sizler değil misiniz? İyiliğin, hakkın ve adaletin sağlanabilmesi için başka bir yol var mıdır? Eğer yaratıcı Allah, ancak savaşla ve onları yok etmekle mümkün buyuruyorsa, nefsi merhametten dolayı hoşgörüde bulunmanın ve yaşatmanın faydası olabilir mi? Fıtratı değiştirmeye gücün yok ise, fıtratı yaratanın iradesine karşı koyman, sözden öte ne ifade eder? Şayet şeytanla özdeşleşip azan ve isyan eden fıtratları değiştirici ya da engelleyici kudretin yok ise, itirazının manası nedir? Nefsi düşmana duyulan öfke, kin, nefret, öldürme ve savaş nefsi müdafaa düşüncesiyle meşru; Allah adına yapılanlar ise gayrimeşru öyle mi? Neden hümanist hisler nefis adına mücadele verilirken değil de, Allah için yapılırken baş gösteriyor?

“De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, hısım akrabanız kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız meskenler size Allah’tan, Resulünden ve Allah yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık Allah emrini getirinceye kadar bekleyin. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez.” Tevbe 24

Arkadaş! Ya vahyin emrettiği bir Müslümansın, ya münafıksın ya da kâfirsin! Öyle nefsine göre ne Müslümanlık vardır ne İslam! Hem hak hem de batılı sahiplenmek Müslümanlık değil münafıklıktır.Allah’a, Resulüne ve Kur’an’a sımsıkı teslim olmuş olmandan seni “aşırı İslamcı ya da teröristlikle” yaftalayacaklardan çekinip kaçınıyorsan, münafık olduğun tartışılmazdır. Müslüman isen, batılın bakışına değil yaratıcın Allah’ınkine ehemmiyet verirsin! Ya Allah’a uyacaksın ya da batıla. İkisinin arasında bir yol edinmişsen, kimsenin sana münafık demesinden hayıflanma; çünkü zaten o’sun.

“Rabbinizden size indirilene (Kur’an’a) uyun. O’nu bırakıp da başka dostların peşlerinden gitmeyin. Ne kadar da az öğüt alıyorsunuz!” Araf 3

Yazdıklarımdan dolayı çoğu İslam kimlikliler ya da Müslüman maskeliler şahsımı kınayacaklardır. Hiçte umurumda değil. Yeter ki Rabbim Allah kınamasın!

“Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse (bilsin ki) Allah, sevdiği ve kendisini seven müminlere karşı alçak gönüllü (şefkatli), kâfirlere karşı onurlu ve zorlu bir toplum getirecektir. (Bunlar) Allah yolunda cihad ederler ve hiçbir kınayanın kınamasından korkmazlar (hiçbir kimsenin kınamasına aldırmazlar). Bu, Allah’ın, dilediğine verdiği lütfudur. Allah’ın lütfu ve ilmi geniştir.” Maide 54

Nutukta hizmetkâr; makam da tanrılar!

İnanç ve düşüncesi ne olursa olsun sahip olduğu makam ve mevkilerden kim olduklarını unutarak benlikleri tavan yapan insanlar öyle tanrılaşırlar ki, yaratıcın Allah’a ulaşır ama onlara yanaşamazsın!

Konumu, şöhreti, unvanı ve yaptırım gücü olmayan birçok insan; şikâyetlerini, dertlerini, karşılaştıkları haksızlık ve adaletsizlikleri dile getirip çözüm bulabilmek için konuyla ilgili bir müdürü, genel müdürü, daire başkanını, müsteşarı, bakanı, başbakanı yahut cumhurbaşkanı ile görüşmek ister ama sekretaryadan öteye geçemezler. Gerçi sekretaryaya ulaşabilmeleri de istisna!

Ahirette dahi sorulmayan öyle sorgulamalardan geçilir ki, “kimsin; nereden arıyorsun; konumun nedir; ne için görüşmek istiyorsun; tanıyor musun; ne söyleyeceğini önce bana bildir; ilgili memurlarla görüş; görüşmeye zamanı yok; müsait değil; yinede notunuzu alayım” gibi öyle geçilmez kapılarla karşılaşılır ki, sıradan bir vatandaş olduğuna lanet edersin.

Ancak gerek seçim zamanlarında bir oy için sınırsız vaatleri ve yakarışları, gerekse kamu önündeki mütevazi maskelerine öyle aldanılır ki, yaratıcı Allah’tan daha çok itibar edilirler. Devletin gizli bir tanrılığa dönüştüğü seküler düzende, hem seçilmişler hem de bürokratların dokunulmazlıkları halkı tutsak kölelere mahkûm kılmıştır. Dolayısıyla sultalaşmalarına izin verilmelerinden layık olunanla da karşılaşıldığı tartışılmazdır.

Hikmet başının Allah korkusu, aşk ve taziminin olmadığı bir düzende, sıradan vatandaşın köle değil efendi ya da eşit haklara ve itibara sahip olabilmesi mümkün değildir.

Oysa kendini büyük görenler; bugün ayakları altında biten otun, yarın mezarlarının üstünde biteceklerini idrak edebilselerdi, alçaldıkça yüceleceklerini de bilirlerdi!

Yoksa onlar, bilgimizle, irademizle, başarılarımızla, hizmetlerimizle, arkamızdaki yığınlarla ya da yeteneklerimizle makamlara ulaşarak diğerlerinden üstünüzdür diye mi düşünmektedirler? Acaba Allah dilemeseydi, oturdukları koltuklardan böbürlenerek ahkâm kesebilirler miydi?

“Baksana, biz insanların kimini kiminden nasıl üstün kılmışızdır! Elbette ki ahiret, derece ve üstünlük farkları bakımından daha büyüktür. “ İsra 21

Hâlbuki İslam anlayışı temel alınsaydı; hiç kimsinin makam ve konumu ayrıcalıklı ve dokunulmaz sayılmaz, ilgi ve saygı en zengininden en yoksuluna kadar eşit kılınırdı. Peygamber Efendimiz, devlet başkanlığı ve sonrasında zengin, fakir, büyük, küçük, efendi, köle ayırımı yapmaz; herkese eşit davranırdı. Şüphesiz yargı da öyleydi, Müslim-gayrimüslim, zengin-fakir, halife-dilenci bakılmazdı!

Lakin bir gün; Peygamber Efendimiz, Mekke’de iken Kureyş’in ileri gelenlerine İslam’ı anlatırken, gözleri görmeyen ve yoksul olan Abdullah b. Ümmi Mektum, Hz. Peygamber’in bulunduğu meclise girmiş ve İslam konusunda kendisinin aydınlatılmasını istemişti. Ancak güçlü ve zengin misafirleriyle olan görüşmesini yarıda kesmemek için Abdullah b. Ümmi Mektum’un gelişi Hz. Peygamber’in hoşuna gitmemiş ve ona karşı ilgisiz davranarak yüzünü çevirmişti. Bunun üzerine Allah, Peygamber Efendimizi uyarmak maksadıyla şu ayetleri indirmişti.

(Peygamber), âmânın kendisine gelmesinden ötürü yüzünü ekşitti ve geri döndü. Ne bilirsin, belki o temizlenecek? Veya öğüt alacak da o öğüt ona fayda verecek. Kendini muhtaç görmeyene gelince, sen ona yöneliyorsun. Oysa ki onun temizlenip arınmamasından sen sorumlu değilsin. Fakat sen, koşarak ve (Allah’tan) korkarak sana gelenle de ilgilenmiyorsun.”Abese 1-10

Ayetlerde geçen uyarıdan da anlaşılacağı üzere; Hz. Peygamber, olay esnasında Mekkelilerin önde gelenlerine İslam’ı tebliğe fazlaca kendini kaptırmıştı. Çünkü o, kendilerine dini tebliğ ettiği kişilerin Müslüman olacaklarını ümit ediyordu. Görme özürlü Abdullah b. Ümmi Mektum’u ihmal etmesi ve onunla ilgilenilmemesi, Allah tarafından hoş karşılanmamıştı.

Düşünün; bir peygamberin dahi bir müminle ilgilenmemesi uyarıya neden olurken; makam ve mevkileriyle ‘tanrı’ olduğunu sanarak kibirlenenlerin halleri nicedir! Ki, âmâ ve yoksul biri, en azından Peygamberin yanına veya meclisine girebilirken!

Yahu arkadaş! Ağaçtaki bir yaprağın yere düşmesi dahi Allah’ın dilemesine bağlı ise, mevki, makam veya konumundan ötürü büyüttüğünüz insanlar kimlerdir ki, onlara tevekkül ederek baş tacı yapabiliyorsunuz? Sonra da sizlerle görüşmeye yanaşmadıklarından şikâyet ederek hayıflanıyorsunuz! Ayrıca onların kamuya açık bir alanda herhangi birinizle tokalaşması, konuşması ya da sıkıntınızı giderme maksatlı dinleyişi veya çözümünün hiçbir samimiyeti olmayıp tamamen vitrinseldir. Öyle olamasaydı aradığınızda da karşınıza çıkmazlar mıydı?

“Ben, Halid’i bir öfkesinden, ya da ihanetinden dolayı azletmedim. Fakat insanlar onu o kadar büyüttüler ki, Allah’ı bırakıp ona tevekkül edeceklerinden korktum. Ben onlara, bütün bu başarıların Allah’tan geldiğini bilmelerini istediğim için, böyle hareket ettim.” Hz. Ömer (r.a)

Seküler düzen sadece dini, siyaseti ve devleti mi biçti, ne acıdır ki adil ve herkese eşit davranması gereken yargı da tarumar etti. Nüfus, kariyer, pozisyon ve durum da yargının lehte ve aleyhte karar alması etkili olmaktadır. Etiketin var ise, aleyhindeki tüm deliller ve yargılamalar lehine dönebilecek nitelikte düzenlenerek sonuca ulaştırılmaktadır. Örneğin Fenerbahçe kulübü başkanı Aziz Yıldırım adlı mahkûm, hakkındaki suçla ilgili ağır ceza mahkemesinde yargılanıp aleyhine ceza tahakkuk etmesiyle birlikte Yargıtay’ca da onaylanarak hapse girmesi gerekirken; yeniden yargılanma gibi bir mevzuatla beraat edene dek süreç işletilebilmektedir. Düşünün; sıradan bir vatandaşın yeniden yargılanabilmesi yahut anayasa mahkemesinden lehine karar çıkarabilmesi mümkün müdür?

Dolayısıyla Allah’ın değil beşerin üstün tutulduğu bir düşünce düzeyinde hiçbir nefis, hak ve adaleti umursamaz. Varsa yoksa benliğidir! Darwin’in seleksiyon teorisi, seküler rejimde aynen tatbik edilmekte, güçlünün zayıfı yok etme meşruiyetiyle gelişen kapitalizm, her şeye nüfuz ederek pireyi dahi deveye çevirebilmekte; masumu suçlu, azgını ise masumlaştırabilmektedir.

Ne hizmetkâr ol ne de tanrı; insan ol insan!

Hakikati ve insanlığı mahveden vitrin mankenleri…

Hakkı süpürüp batılı öyle meşrulaştırmışlar ki, ortalık yürüyen ölülerden geçilemez olmuştur.

Bilmediklerini öğreten, dillerini yaratan, üretim, keşif, gelişim ve kalkınmalarını sağlayan yaratıcı Allah’a karşı kibirlenen insan; rahatlığı ve kolaylığı için yaptığı şeylerin yan etkileri altında kalarak öyle bedeller ödemeye mahkûm olmuş ki, böbürlenerek lehine keşfettiğiyle gururlandığı şeylerin aleyhine dönüşmesine mani olamamıştır.

Bilgisi, iradesi, bilim ve teknolojisine güvenerek her aldığı tedbiri ve huzuru tarumar eden kadersi müdahalelerin önüne geçememiş, mutlak bir denetim sağlayamamıştır. Bir deliği kaparken açılan yüzlerce delikle mücadele etmiş, dolayısıyla ne bilim ne teknoloji ne de güçleri, planlarını tumturaklı oturtmaya yetmemiştir.

Yapılan araştırmada özellikle günümüz bilim adamlarının bilim-kurgu senaryolarına duydukları ilgi, gerçek hayattaki başarısızlıklarının bir sonucudur.

İtalyan astronom Giovanni Cassini, uzayın karşısında kendisini ne kadar önemsiz hissettiğini, önemsiz bir gezegenin üstünde izole olmuş halde yaşayan insanoğlunun olup biten her şeyi ölçebileceği sanısına yalnızca yersiz gururu yüzünden kapıldığını söylemişti. Ancak bu gurur; bilim, demokrasi ve özgürlük adına giderek şiddetini arttırmış ve her insan kendini tanrı gibi hissetmeye başlamıştır.

Çoğu zaman olaylar karşısında, “Bu gerçek mi, şaka mı, sihir mi, düş mü, rüya mı, yoksa bir sinema filmi mi” gibi şaşkınlık ifadeleri eksik olmamaktadır. Normal gelişmeyip ani gerçekleşen olaylar, mutlak iradenin anlaşılabilmesi için her ne kadar önemli deliller ihtiva etse de, gerekli sonuçlar çıkarılamamaktadır. Mantığın kabul edemediği olaylar karşısında fevkalâde etkilenmemize, derin düşünce ve duygulara kapılmamıza rağmen, yine de parlayan güneşin ışığını takip etme yerine, dolunayın gece karanlığında ilerlemeye çalışılır. Neden?

Ağlarken gülüyor, yoksulken doyuyor, alçalmışken yücelebiliyor, sıkılırken mutlu olabiliyor, bitkisel hayattayken dirilerek güç ve kuvvete kavuşabiliyor. Veya tam zıttı bir oluşumun gelişmesine engel olunamıyor. Demek ki yeryüzünde vuku bulan tüm olaylar ve bu olaylarda yer alan sebepler, etkiler, araçlar, yaratıcının çizdiği senaryo dâhilinde uyarlanan iyi veya kötü görevler olup, her şartta hiç kimse bundan kaçıp kurtulamamaktadır.

Fiiliyata geçirilemeyen düşünce, tıpkı ranta çevrilemeyen ve gelir getirmeyen atıl mala benzer. İnsanoğlu olumlu veya olumsuz her ne yaşarsa yaşasın gereğini yapamamakta ve hiçbir şey olmamış gibi hakkında yazılmış olanları tatmaya devam etmektedir. Ruhsal tepkimenin sonucu oluşan zihinsel ve duygusal etkileşme, fiziksel olayları dürtmekte ve bir bütünlük içinde akış sürmektedir.

Lakin gerçeğin açık perdelerini örtmeye çalışan vitrin mankenlerinin etkileri, her alanda zihin ve kalpleri iğfal ederek insanları yığınlara dönüştürmüş, böylece görünüşte insan biçiminde olsalar da fıtratları yürüyen ölüden farksız olmalarından vitrin mankenlerini izlemekten öte insani bir vicdan ve değer taşımaktadırlar.

Ne zaman ki, gerek dinsel gerek bilimsel gerek siyasal gerekse sosyal vitrinlerden inmeyen mankenlere itibar edilmeyerek etkilerine kapılmaz; insan, insanlığına kavuşur.

Vitrindekiler indirilmeden, insan olunamaz!

“Biz onlara birtakım arkadaşlar (vitrin mankenleri) musallat ettik de onlar önlerinde ve arkalarında ne varsa hepsini bunlara süslü gösterdiler. Kendilerinden önce gelip geçmiş olan cinler ve insanlar için (uygulanan) azap onlara da gerekli olmuştur. Kuşkusuz onlar hüsrana düşenlerdi.” Fussilet 25

Siyaseti dine hasım yapma maksatları Mutlak İrade’dir!

Vahiy dışı güdümlü teorilerin toplumları Allah’tan uzaklaştırabilmek için din, bilim ve siyaseti farklı kuvvetlermiş gibi düşman saflara ayırıp, “Allah ya yoktur ya da gökyüzüne yerleşip yeryüzünün egemenliği insanların iradesindedir” dayatmaları seküler düzeni meşrulaştırmış,yeryüzü-gökyüzü tanrılarını doğurarak riyakârsı bir inanç ve düzen karmaşası dünyayı sarmıştır.

Oysa her şey, Mutlak İrade doğrultusunda üremekte, biçimlenmekte, düşünce ve eyleme dönüşmektedir.

İlahiyatçıların dahi seküler felsefesinin etkisinde kalarak batılı meşrulaştıran yorumları toplumları ikileme sevk etmiş, gerçek; ya bilinçli yahut bilinçsiz bir saptırmayla eğilip bükülerek temel yapı tahrip edilmiştir.

Öncelikle “Din nedir?” sorusuna cevap bulabilirsek tuzaklarda açığa çıkabilecektir. Din, kavram itibariyle itaat, hizmet, birisinin emri altına girmek, başkasının üstünlüğünü kabul edip boyun eğmek, düşünce ve iradesine kayıtsız teslim olmak, ilkelere ve prensiplere koşulsuz bağlılık, kanun, ceza ve millettir. Din; her ne kadar ilahsal, vahiysel, kutsal veya ruhsal bir yapıymış gibi manipüle edilip, siyasi hayattan ve devletten uzak tutulmak istense de; gerçekte sosyal, ekonomik, siyasi ve askeri yasaların bütünü; bilim, düşünce ve iradelerin tamamıdır. Bilimsel ve siyasal her anlayış ve rejim; kendine göre dini bir düzenektir. Söz konusu dinsel yapıya göre kanunlar yapılarak egemenlik hakkı amaçlanır, insanların itaat ve hizmeti şart koşularak üstün addedilen hâkim gücün emri altında ve onun hükümleri çerçevesinde tek güç olunduğunun tasdik edilmesidir. Bu sebeple düzenin kurucusu, yasa yapıcısı ve yöneticisi; otomatikman tanrısal bir egemenlik hakkına da sahip olmaktadır. Dolayısıyla her toplum, idare edildiği düzene göre egemen kabul ettiği gücü veya güçleri dolaylı yoldan tanrılaştırarak, farkında olmadan tapınabilmektedir. Düşüncenin, rejimin ve düzenin adı ve tanımı her ne olursa olsun o mutlaka bir dindir. Dolayısıyla ateizm de kural ve kaideleriyle bir dindir!

Tüm çaba, insanların kul olma yaratılmışlıklarını aşacak benliğin yüceltmesiyle Yaratıcıya karşı güçlü ve irade sahibi bir egemenlik gütmek, Allah’ın koyduğu kuralları ve mutlak iradesine rakip zafer kazanabilecek üstünlüğü pozitivist temelli argümanlarla adı sekülerizm, laisizm, sosyalizm, liberalizm, demokrasim, Marksizm ve Kemalizm gibi doktrinlerin yasa belirleyici etkileriyle dinleştirilmeleri akabinde insan tanrılaştırılmaktadır. Ancak teorilerindeki düşünceleri pratikte gerçekleştirememeleri her ne kadar toplumları uyandırmasa da kader hükümlü akış, mecrasında sürmektedir.

Yaratıcının vahiysel dinini yani anayasasını sözde kutsallaştırıp siyasetten, devletten, kamudan ve sosyal hayattan arındırarak kendi dinlerini hâkim kılanlar, oyun içinde sayısız dalavereler tertipleyerek inananları şeytanca aldatmışlar ve aldatmaya devam etmektedirler. Çünkü vahyi reddeden düşünce ve sistemler, mega yalanlar zemininde empoze edilmiş abartılardır. Toplumların yaratıcıya karşı olan duyarlılığını dikkate alarak öylesi hilelere girişmişler ki, dinin sadece kişiye özel ilahsal ve ibadetsel bir ritüel olduğunu işleyerek saygı altında Yaratıcıyı dokunulmaz kılıp, hapsedercesine yeryüzünden dışlamak suretiyle tüm yetkiyi kendilerinde toplamış, insanların nefislerini okşayan seçme, seçilme, özgürlük veya hâkimiyet adı altında suni payeler vererek, tanrısal gücün otoritesine kavuşabileceklerini sanmışlardır. Sırf Yaratıcının düzenini kabul etmemek ve egemenliği altına girmemek adına birbirlerinin köleliğine razı olmuş ve boyun eğmeyi ayrıcalıklı bir onur vesilesi saymışlardır. Acaba böylesi bir anlayışa sahip politikacı, ilahiyatçı veya devletlerin aydınlık ya da adalet verebilmeleri mümkün müdür?

Lâik, sosyalist veya demokratik düşünce temelinde yapılaşan devletlerin din ile siyaseti düşman hatları misali birbirinden ayırarak insanı tanrılaştıran hukuklarıyla ayakta kalabilme çabaları, semavi dine mensup politikacı, düşünür ve ilahiyatçıların desteklerindendir. Halkı etkileyerek yanlışı meşrulaştıran bu çıkarcı mihraklar; doğrunun, hakkın ve adaletin hâkim olmasına mani olmakta, dolayısıyla Allah dini ve devlet dini gibi korkunç bir ikilem oluşturarak, dolaylıda olsa çok tanrılı bir düzeni savunmaktadırlar. Ancak toplumlar böylesi şeytani bir hileyi derinden sorgulamamalarından gerçeği kavrayamamış, böylece çok tanrılı ve dinli inanışları özümseyebilmişlerdir.

Öyle riyakârsı ve münafıksı bir paradoksu meşrulaştırmışlar ki, Allah’ın dini ile devlet dininin sınırları çizmiş ve alansal müdahaleleri savaş nedeni sayarak, kıyasıya mücadele etmişlerdir. Çağlar boyu süregelen çatışmalar ve bölünmeler ırktan çok dinsel zeminde baş göstermiş, Allah ile insanın egemenlik haklarından ötürü milyonlarca canlıyı ölüme sürükleyerek göz açtırmamışlardır. Bir tarafta vahiysel anayasayı reddederek lâik zeminli demokratik veya sosyalist dinle kendini tanrılaştıran insan, diğer tarafta Yaratıcı olma hasebiyle sadece hukukuna uyulmasını emreden Allah.

Bu durumda Allah’ın dinine iman etmiş bir Müslüman kime itaat etmeli ve hangi tarafın dini bağlılığıyla huzuru, adaleti, mükâfat ve cezasını ciddiye almalıdır? Ya Yaratıcı Allah’ı ya da kendi gibi yaratık olan insanı!

Türkiye Halkının dini, bağlı olduğu seküler odaklı laik ve Atatürkçü anayasadır. İslam dini ve Allah’a olan inançlar bir ritüel niteliğinde olup, tamamen ruhsal bir mastürbasyondur.

Aslında sözü uzatmak yerine şu soruları cevaplayan her insan; gerçekte tanrısının kim ve hangi dine mensup olduğunu ortaya çıkaracaktır

1-    Allah’ın dinine mi devletin dinine mi itaat ediyorsun?

2-    Yaşamında devlet dinin kurallarına mı, Allah dinin kurallarına mı boyun eğiyorsun?

3-    Kimin emri altındasın?

4-    Kimin üstünlüğünü kabul edip düşünce ve iradesine kayıtsız teslim oluyorsun?

5-    Allah dinine mi, devlet dinine mi hizmet ediyorsun?

6-    Kimin ilkeleri ve prensiplerine koşulsuz bağlılık gösterip yaşamında uyguluyorsun?

7-    Allah’ın indirdiği hükümler mi, devletin koyduğu hükümler mi bağlayıcıdır?

8-    Devletin anayasası mı, Allah’ın anayasası mı zorunlu bir kanundur?

9-    Devletin milleti mi, Allah’ın milleti misin?

10-Devletin cezaları mı, Allah’ın cezaları mı güçlü ve caydırıcıdır?

11-Her iki dini bir arada yaşamak meşru mudur ve sindirilebilinir mi?

12-Yasa yapıcı devlet mi, Allah mıdır?

13-Kuralları belirleyici devlet ya da yaratık vekiller ise, Yaratıcı Allah’a olan inanç ve iman yalan değil midir?

14-Allah dinini reddeden seküler bir devlete bağlılık, itaat ve hizmet; Allah’a küfür değil midir?

15-İnsanların kaderlerine devlet değil de Allah hükmediyorsa; eğer ateist değilsen devlet dinine itaati nasıl bir düşünce ve duyguyla kabullenebiliyorsun?

16-Allah’ın lütuflarının yanında devletin ya da vekillerinin ne verdiğini hiç sorguladın mı?

17-Sözü ve kararı Yaratıcı belirliyorsa; vahyi dışlayan devlet kimdir, yaptırımı ve gücü nedir?

18-Tek güç Allah mıdır, devlet midir?

Yeryüzünde ve siyasette ayrı bir tanrı, gökyüzünde, doğada ve ölümde ayrı bir Tanrı’ya inananların dinleri apaçık bir ikiyüzlülük yani münafıklıktır.

“Gerçekten, sizin gibi bir beşere itaat ederseniz, herhalde ziyan edersiniz.” Mü’minun 34

“Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, Peygambere itaat edin. İşlerinizi boşa çıkarmayın. Muhammed 33

“Allah’a ve Peygamber’e inandık ve itaat ettik diyorlar; ondan sonra da içlerinden bir gurup yüz çeviriyor. Bunlar inanmış değillerdir.” Nur 47

Hem ihanet hem riyakârlık hem de lanet!

Fatih Sultan Mehmed Han hazretlerinin İstanbul’u fethetmesiyle ilgili yapılan kutlamalar, ihanet ve riyakârlık içinde olan Türkiye’nin tüm pespayeliği ortaya koyan öyle bir yalandır ki, Ayasofya’nın camiden çıkarılıp müzeye dönüştürmesiyle ilgili Fatih’in lanetsi bedduasına aldırış edilmeksizin sürdürülen anmalar apaçık bir alaydır.

Hiçbir gücün fethetmeyi başaramadığı, uğruna on binlerce insanın öldüğü ve şehit düştüğü Bizans’ın merkezi İstanbul’u fethedip milletimize, Müslümanlara ve tüm dünya insanlığına hak ve şeref kazandırarak zulmü bitirip dünyadaki barış ve adaleti sağlayan Fatih Sultan Mehmed Han Hazretleri, Ayasofya Vakfiyesinde yer alan vasiyetinde;  “İşte bu benim Ayasofya vakfiyem; dolayısıyla kim bu Ayasofya’yı camiye dönüştüren vakfiyemi değiştirirse, bir maddesini tebdil ederse, onu iptal veya tecile koşarsa, fasit veya fasık teville veya herhangi bir dalavereyle Ayasofya Camisinin vakıf hükmünü yürürlükten kaldırmaya kastederse, aslını değiştirir, füruuna itiraz eder ve bunları yapanlara yol gösterirlerse ve hatta yardım ederlerse ve kanunsuz olarak onda tasarruf yapmaya kalkarlar, camilikten çıkarırlar ve sahte evrak düzenleyerek mütevelli hakkı gibi şeyler ister yahut onu kendi batıl defterine kaydeder veya yalandan kendi hesaplarına geçirirlerse; ifade ediyorum ki huzurunuzda, en büyük haram işlemiş ve günahları kazanmış olurlar!Bu sebeple bu vakfiyeyi kim değiştirirse; Allah’ın, Peygamberin, meleklerin bütün yöneticilerin ve dahi bütün Müslümanların ebediyen LANETİ ONUN VE ONLARIN ÜZERİNE OLSUN, azapları hafiflemesin, onların haşr gününde yüzlerine bakılmasın. Kim bunları işittikten sonra hala bu değiştirme işine devam ederse, Allah’ın azabı onlaradır. ALLAH İŞİTENDİR, BİLENDİR.”

Allah’ın sadece Fatih’e nasip ettiği İstanbul’un fethi, bir çağ kapanıp bir çağ açılmasına neden olmuş; Allah da Fatih’i iki cihan sultanı olmakla ödüllendirip, peygamber efendimizin,o ne güzel bir asker ve o ne güzel bir komutan” hadisine mazhar kılmıştı.

Nefsi adına değil sırf Allah rızası ve peygamberimizin hadisine nail olabilmek için binbir meşakkatle ve binlerce şehid vererek İstanbul’u fetheden Fatih ve imanlı askerleri, Bizanssın simgesi Ayasofya’yı İslam’ın mabedine dönüştürmesi amacı yönünden bir hak ve ödediği bedelin karşılığıydı. Sanki ileride olabilecek ihaneti hissetmiş gibi hazırladığı vakfiyede varislerini uyarmasına rağmen Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi ve halen sürmesi, hainliği meslek edinmiş torunlarının nasıl haçlı-siyonist mandası altında olduklarını kanıtlamaktadır.

Düşünebiliyor musunuz; Fatih ve askerleri, Yezid’in dahi ordularıyla gelerek fethetmek istediği İstanbul’u aylar süren kuşatması akabinde fethetmiş ama hain ve korkak varisleri müzeden camiye döndürememişlerdir. 12 yıldır iktidarda olan, nutuklarıyla ecdadına sadakat ve bağlılıktan bahseden Başbakan Erdoğan, düşünce ve duygularında samimi mi ve Fatih’in varisi olabilir mi?

1934 yılında Fatih düşmanı CHP; gücün, hâkimiyetin, tarihin, çağın, şerefin, fethin, bağımsızlığın ve egemenliğin abidesel sembolü Ayasofya’yı, Fatih Sultan Mehmed Han’ın vasiyetine rağmen haçlı batının talebine binaen camiden çıkararak müzeye dönüştürülme kararnamesi dönemin başbakanı İsmet İnönü tarafından imzalanarak, Türkiye büyük bir lânetle karanlıklara gömüldü ve 85 yıldır bataklıkta çırpınarak birbirini yemekten sıyrılamadı.

Geçmişini, yüz akı devletini ve kahraman atalarını inkâr eden hainler yüzünden milletimiz lânete mahkûm oldu. Fatih Sultan Mehmed’in İstanbul’u fetheder etmez ilk cuma namazını Ayasofya’da kılmış ve Ayasofya’nın peygamberimizin fetih ile ilgili müjdesi ve İslâm’ın siyasi merkezi olduğu idrakiyle Ayasofya’ya ne kadar önem verdiği ve sevdiğini tüm dünya bilmekteydi.

Ayasofya’nın tam 481 yıl cami olup milyonlarca Müslüman’ın secde ettiği kutsallığından, 14.11.1934 tarihinde Fatih ve İslâm düşmanı CHP Diktatörlüğünce müzeye çevrilmesiyle milletimizin ve tüm dünya Müslümanlarının yüreğinde derin bir hüzün, kahır, acı ve hasret korlaşmış, aradan ne kadar zaman geçse de o korun aleve dönüşerek laneti kaldıracağı umudu hiç azalmamıştır.

Şerefli, adaletli ve egemen Osmanlı Devleti’nin kuruluş amacı Bizans’ın fethidir. Diğer İslam devletleri gibi peygamber efendimizin müjdesine kavuşabilmek için binlerce kez İstanbul, Bizans’ın elinden alınmak istenmiş, ancak 21 yaşındaki Fatih Sultan Mehmed Han, göğsü iman dolu kükreyen ve gövdelerini siper eden o mübarek askerleriyle müjdeye erişmişti. Ayasofyasız İstanbul, İstanbulsuz da Türkiye olamayınca göre; hangi gerekçe milletimizin kanını dökerek hak ettiği zafer sembolü Ayasofya’yı cami olmaktan çıkarabilir?

Ayasofya’nın MS. 532 yılında Bizans İmparatoru Constantinius tarafından inşa edilmesindeki amaç, turistlere müze hizmeti vermek değil, doğrudan Tanrı’ya ve O’na ibadet maksatlı görkemli bir mabed yapmak içindi. İstanbul’u fetheden Fatih Sultan Mehmed de aynı amaçla kiliseyi camiye dönüştürerek Allah’a ibadet yeri yaptı. Ancak İslam’a, hilafete ve Müslümanlara savaş açan Bizans taşeronu CHP, Ayasofya gibi kutsî bir mabedi ruhsal özünden kopararak seküler materyalizme ve Bizanslılara peşkeş çekmişlerdir.

Haydi, CHP yaptı; peki, sonradan gelenler ne yaptı? Haydi, onlarda Bizanslıların tutsağında olduğundan laneti kaldıracak imansı bir cesarete sahip değillerdi. Ak Partiye ne demeli!        Sıra söze gelince mangalda kül bırakmazlar, icraata gelince mazeretleri bitmez! Dolaysıyla Ayasofya’nın müzeye dönüştürülmesiyle ilgili Fatih Sultan Mehmed Han Hazretlerine yapılan ihanet ve lanet ortada dururken; kutlamaların tamamı göz boyama, manipülasyon ve riyakarlıktır.

Ey Başbakan Erdoğan! Hani dünyaya meydan okuyordun; hani gündem belirliyordun; hani Müslüman milletinin önderiydin; hani Allah’tan başka kimseden korkmazdın; hani ecdadına sadakatli ve saygılı bir varistin; hani haksızlığa karşı susmayan bir mümindin; hani İslam âleminin lideriydin! Ayasofya’yı ecdadının bıraktığı gibi camiye dönüştürmemenin sebebi nedir? Kimden çekiniyor ve korkuyorsun? Hangi gücün etkisi altındasın? Ayasofya’nın müze olarak kalmasını sindirebiliyor musun? Acaba Ayasofya’yı camiye dönüştürmeyerek CHP’nin ihanetsi adımlarını izlemekle Fatih’in lanetine ‘eyvallah’ dediğinin farkında mısın?

Unutmayın ki, Ayasofya cami olmadan lanetin merkezidir!

“Allah’ın mescidlerinde O’nun adının anılmasına engel olan ve onların harap olmasına çalışandan daha zalim kim vardır! Aslında bunların oralara ancak korkarak girmeleri gerekir. (Başka türlü girmeye hakları yoktur.) Bunlar için dünyada rezillik, ahirette de büyük azap vardır.” Bakara 114

Cepheleşme, kutuplaşma ya da kamplaşma bir hükümdür!

Allah, insanoğlunu yaratmasıyla birlikte şeytanı cennetten kovup kötülüğün elçisi kılmakla iyi ve kötü safları ayırmış; Allah’ın hükümlerine boyun eğip kulluk edenleri iyi, nefsine yani şeytana uyarak asi olanları ise kötü olmakla yaftalayıp; hak ile batılın, birlik ve beraberlik içinde olmalarını yasaklamıştır.

Allah’ın yüce ve tek dini İslam, ne ırkçılığı ne vatandaşlığı ne mantığı ne hümanizmi ne milliyetçiliği ne de ulusalcılığı kabul eder; dininin yeryüzünde egemen kılınarak hak ve adaletin inşası için kötüye yani batıla karşı mücadeleyi emreder. Dolaysıyla İslam; sorgu, tartışma, yorum ya da batıl temelde uzlaşma dini değil teslimiyettir.

Ancak barış, çıkar ve hümanistlik gerekçesiyle küresel bir birlikteliğin yapısı için her ne kadar çatısal bir bütünlüğün inşasına çalışılsa da, ruhların ve Mutlak İrade’nin denetim altına alınamaması, çatının düşünceden pratiğe geçmesini engellemektedir.

Bir aile hatta bir arkadaş grubunda dahi düşünce, inanç ve bakış temelinde kutuplaşma mevcut iken, birbirlerine tamamen zıt fikir ve din sahiplerinin birlik ve beraberlik içinde olabilmeleri kesinlikle mümkün değildir. Çünkü kadersi fıtrat, düalite gereği izin vermez!

Doğru-yanlış, hak-batıl, helal-haram, meşru-gayrimeşru, özgürlük-kulluk bazında mutabakat sağlayamamış toplumların kamplaşmaması varlığın tabiatına aykırıdır. Hele Allah için yaratıldıklarına iman etmiş Müslümanların, kendi dinlerinden olmayanları kardeş kabul edebilmesi vahiy gereği haramdır ve apaçık bir küfürdür.

“Müminler, müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesin. Kim bunu yaparsa, artık onun Allah nezdinde hiçbir değeri yoktur. Ancak kâfirlerden gelebilecek bir tehlikeden sakınmanız başkadır. Allah, kendisine karşı (gelmekten) sizi sakındırıyor. Dönüş yalnız Allah’adır.” Al-i İmran 28

Cepheleşme, kutuplaşma ya da kamplaşma; hakkın yahut batılın saf seçimi doğrultusunda kaçınılmazdır. Zaten olmaması düalitenin sonu olur! Farklı düşünce ve inançtaki insanlara tahammül ederek hoşgörü, barış, hak ve adalet temelinde bir arada yaşamak ayrıdır. Nasıl ki dünyada tek ırk, tek din, tek millet, tek devlet ve tek vatan olarak birlik ve bütünlük tesis edilemiyorsa, bir ülke içinde de başarılamaz. Ama politika dünyası, bir şeyi olduğu ya da fıtratı gibi kabullenerek adalet çerçevesinde dengeyi kurmak yerine, büsbütün çözümsüzlüğe götürerek gizliden gizliye ütopik bir tanrısallığı oynamaktadır.

“Problemi yaratan beyinle problemi çözmek mümkün olmaz.” A. Einstein

Örneğin ben bir Müslüman’ım! Nasıl olur da ateistle, hıristiyanla, yahudiyle, budistle, laikle, kemalistle, sosyalistle, liberalle, zerdüştle, aleviyle, ırkçıyla kardeş olabilirim? Nasıl olur da aynı düşünce ve inancı paylaşıyormuşum gibi birlik ve beraberliği sindirebilirim? Nasıl olur da ruh ve beden misali bir bütünlüğü kabul edebilirim?

Nasıl ki devletler, ülkeler ve milletler başkalarıyla aralarına hudut çekerek bağımsızlıklarını ortaya koymuşlar ise, her düşünce ve inanç sahibi de bağımsızdır ve zoraki dayatmayla tek saf ve çatı altında bütünleştirilemezler.

Dolayısıyla ne müminler müminleri bırakıp kâfirleri dost edinerek kardeşliği kabul edebilir, ne de kâfirler müminleri dost edinerek kardeş kabul edebilir!

Ki, farklı düşünce ve inançlara düşmanlığın en şiddetlisi Türkiye’de mevcut olup, sırf İslami imaj ve kıyafetlerinden dolayı vahye iman etmiş Müslümanlar hasımlarmış gibi aşağılanıyor, itilip kakılıyor ve her yerden dışlanıyorlar. Her ne kadar yasalarla güvence altına alınmışlar ise de kalplerdeki kin ve nefret, seçtikleri hükümeti dahi tehdit etmektedir. Sonra da cepheleşmeyelim, kutuplaşmayalım ve kamplaşmayalım diyerek, hümanist ve uyruk maskesiyle sözde kardeşlik, birlik ve beraberlik gösterisi yaparlar.

Yok böyle bir şey! Zaten Müslümanlar, Allah’ın musallat ettiği cinsel şeytanın vesveselerine ve hilelerine aldanarak imanlarını yitiriyorlar; birde insansal şeytanlara kanarak dinlerini kaybedemezler.

Bakın! Mısır’da, halkın seçtiği Müslüman iktidara askeri darbe yapılıyor, haçlı-siyonist batı darbecilere destek verip yardımda sınır tanımıyorlar; Tayland’da halkın seçtiği hükümete askeri darbe yapılıyor, haçlı-siyonist batı karşı çıkıp yardımlarını kesiyor! Dolayısıyla vahye iman etmiş Müslüman isen, seküler dünyaca ne insan görünüyor ne de iktidarın kabul ediliyor!

Evet! Allah’ın emrettiği safta olan bir Müslüman olarak, tabiiyeti neresi olursa olsun vahye iman etmişlerin yanında olup, Müslüman olmayanlarla birlik ve beraberlik içinde olamam, dost edinemem, kardeşlik yapamam ama Rabbimin hükmü gereği saldırmadıkları müddetçe barış ve hoşgörü içinde tahammül eder, insani ihtiyaçları durumunda yardımdan kaçınmam. Dolayısıyla benim kardeşim ve dostum, ancak Allah’ın dost tuttuklarıdır.

“Allah, inananların dostudur, onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. İnkâr edenlere gelince, onların dostları da tağuttur, onları aydınlıktan alıp karanlığa götürür. İşte bunlar cehennemliklerdir. Onlar orada devamlı kalırlar.” Bakara 257

“Ey iman edenler! Müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinmeyin; (bunu yaparak) Allah’a, aleyhinizde apaçık bir delil mi vermek istiyorsunuz?” Nisa 144

“Dinlerine uymadıkça yahudiler de hıristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır. De ki: Doğru yol, ancak Allah’ın yoludur. Sana gelen ilimden sonra onların arzularına uyacak olursan, andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ne de bir yardımcı vardır.” Bakara 120

“Ey iman edenler! Yahudileri ve hıristiyanları dost edinmeyin. Zira onlar birbirinin dostudurlar (birbirinin tarafını tutarlar). İçinizden onları dost tutanlar, onlardandır. Şüphesiz Allah, zalimler topluluğuna yol göstermez.” Maide 51

Egemen ve çağdaş insana depremden korkmak yaraşır mı?

Hani insan; özgür iradesi, üstün aklı, bilimsel yaratıcılığı, kadere meydan okuyan tedbiri, musibetleri engelleme gücü, ufkun ötesini görme bilgeliği, tehlikeleri bertaraf etme dirayeti, yeryüzünde hüküm sürme bağımsızlığı, mutlak bir teknolojiye sahipti; neden birkaç saniyelik sallantıda panikten korktuğu depremin dokundurmadığı zararı kendine verebilmektedir?

Oysa bilimleri, teknolojileri, yenilmez iktidarları, övündükleri teorileri, güvenceleri, öncesini haber veren istihbaratı kaynakları, akademik bilginleri, icatları, yer altı ve gökyüzünde gözleri ve gözlemleri, her şeyi gözetleme ve takip etmeleri, üstesinden gelemeyecekleri vaatleri, tedbirsel güçleri vardı!

Ama görülüyor ki, ilk çağdaki insanların depremle karşılaşmaları sırasındaki korkuları, panikleri, feryatları, intihar edercesine kaçışları, sığınacak yer arayışları, ölümleri nasıl ise, gelişmişlikle övünülen bugünde devam edebilmektedir. Öyleyse nerede o yaratıcı bilim, teknoloji, çağdaşlık, aydınlık, iktidarlık ve güven? Bu durumda günümüz çağdaş insanların, çağdışı addedilen insanlardan ne farkı vardır?

Allah’a meydan okuyan insanın basit bir sallantıdan dolayı korkup kaçması; nasıl bir bilim, çağdaşlık, aydınlık, teknoloji ve tedbirle izah edilebilir? Allah’tan değil de salıncağından ürpererek kurtulabilme amacıyla kendini camlardan aşağı atabilen, evlerini terk ederek sokaklara dökülen insanlar; neylerine güvenerek ‘ben’ diyebilmekteydiler?

Meydana gelen hafif bir depremle insanların endişe içindeki düşünce ve davranışlarının ilk çağdaki toplumlardan daha beter oldukları aşikârdır. Öyleyse maddede yapılan değişimler ruhta başarılamamış ise; övünülen ve tanrılaştırılan bilim ve teknoloji ne işe yaramaktadır? Korku, kaygı, yaralanma, ölüm, yıkım, tehlike ve dehşetlerle ilgili ruhlara güven ve engelleyici tedbirlerle itimat sağlanamamış ise, insana ne verilmiştir? Ancak sekülerist anlayışa göre insan da maddeden ibaret görülmesinden madde misali süslemenin kâfi olduğu düşünülse de, maddede olmayan akıl ve duygular yalanlarını kanıtlamaktadır.

İlk insan Hz. Âdem devrinde insanın hisleri ne ise, bugünde aynıdır. Öyleyse geliştirilen, değiştirilen ve dönüştürülen nedir? Düşünebiliyor musun; salıncakta sallanıyor; kayığa yahut gemiye biniyor; otomobille, otobüsle, trenle ya da uçakla seyahat ederek sallanıyor ama depremin sallamasından korkuyor? Oysa onların sallamasından oturduğun binanın sallanmasının ne farkı vardır? Diyorsun ki, bina yıkılırsa ölürüm; peki, içinde bulunduğun araçlar kaza yapınca sağ mı kalıyorsun? Ya 5-6-7 şiddetinde değil de 8-9-10 şiddetinde bir deprem olursa ne yapacaksın? Kurtulabilmek ümidiyle kaçtığın yerin yarılarak içine düşmeyeceğin ya da kurtulmakla sevinirken bir tuğlanın başına düşerek ölmeyeceğin ile ilgili bir teminatın mı var? Hani Allah’a karşı ‘ben’ diyerek böbürlenmek suretiyle yazgısına ve hükümlerine itaati gericilikle aşağılıyordun? Hani ‘ben’ bilirim diyordun? Hani kaderini kendin tayin ediyordun? Hani Mutlak İrade’ye karşı aklını ve iradeni üstün tutuyordun? Hani bilim her şeyin üstesinden gelir diyordun?

Asıl trajikomik olan ise, deprem sonrası ortaya çıkarak bilim adına günlerce yorum yapan şu deprem uzmanları ya da yerbilimcileridir. Depremin zamanını ve olabilecek etkisini bilmezler, depremi durduramazlar, gücünü azaltamazlar, önleyici tedbirler alamazlar, olası zararlarını engelleyemezler, sismik dalgalara müdahale edemezler, yerküreyi denetim altına alamazlar ama her şey olup bitip felaketler yaşandıktan sonra kamuoyunun karşısına geçerek, öğrencilerine ders anlatıyorlarmış gibi teorik bilgiler verirler. Oysa öncesinde depremin oluşturduğu aktiviteleri, levhanın gerilmesini ve oluşan basıncı engellemeleri gerekmez midir? Hani biliyorlar ya!

Aslında bilim, ne olduğunu insanoğluna öğretiyor ama insan, yaratıcıya galebe çalabilmek için gerçeği kabullenmiyor. Bilim, doğruya erişmenin neredeyse imkânsız olduğunu ve ulaşılıp ulaşılamayacağı konusunda hiçbir zaman emin olmayıp sadece tahminle yetindiğini itiraf ediyor.

Daha anlaşılabilir açık bir anlatımla; bilim, örneğin yıldırımın taşıdığı negatif veya pozitif iyonlardan bahsederek çarpması sonucu meydana gelen büyük zararları ve ölümleri engelleyebilmek için paratoneri (yıldırım önleyici) keşfetmiş ama mutlak bir denetim gücünü sağlayamamıştır. Günümüzde dahi uçaklara, diğer taşıtlara, kentlere ve insanlara yıldırım isabet ederek ölümler, yangınlar, kazalar ve yıkımlar oluşabilmektedir. Dolayısıyla bilgi sahibi olmak çözüm değildir. Ya da 18. Yüzyılda madenlerdeki grizu patlamalarını önlemek maksadıyla keşfedilen “faraday cage”, aradan yüzyıllar geçmesine rağmen o kadar geliştirilmesine ve yüzlerce tedbir alınmasına rağmen grizu patlamalarına son verilebilmiş midir? Bilginin mutlak bir yaptırımı yok ise, o bilgi heybesinde yüzlerce kitap taşıyan merkepten farksızdır.

Asıl cahil ya da sefil kimdir bilir misiniz; bilgisinin yahut iktidarlığının karşılığını ortaya koyamayandır. Madem bilim, teknoloji ve yasalarla her şeyin üstesinden gelinebiliyor, belirsizlikler giderilebiliyor, gözetleniyor ve takip edilebiliyor; neden olumsuzluklardan, kötülüklerden, savaşlardan ve felaketlerden korunamıyor?

Dolayısıyla her sözünün fiiliyatta karşılığı olana mı, yoksa söylediği ya da bildiği halde yaptırımı olmayanlara mı güvenmelidir?

“Biz, bir şeyin olmasını istediğimiz zaman, ona (söyleyecek) sözümüz sadece “Ol” dememizdir. Hemen oluverir.” Nahl 40

İşte hayat; tedbir mi, takdir mi?

Siyasetçisinden ilahiyatçısına, bilim adamından askerine, iş adamından işçisine, evdekinden sokaktakine kadar herkes konuşuyor ve tartışıyor ama yaşananla değil mantıksal teorilerle sonuç çıkarıyorlar. Böylece çelişki, tutarsızlık, taht ve irade savaşı ya doğrudan ya da dolaylı olarak sürdülüyor!

Kimi diyor, tedbirini al takdiri kadere bırak; kimi diyor, tedbir almakla her olumsuzluğu üstesinden gelirsin; kimi diyor, tedbir de kaderin bir gereği olduğundan insanın iradesiyle yapabileceği bir şey yoktur; kimi diyor, herkes kendi kaderini çizer; kimi diyor, tedbir kaderi engeller gibi birçok farklı iddialar, yorumlar, dinsel bakışlar, mantıksal açılımlar ve bilimsel kuramlar…  

Oysa her hayat, okunabildiği takdirde yaşamdaki ruhi ve fiziki gerçekleri kanıtlayıcı tecrübelere vakıftır. Lakin insan, kendi hayatını irdeleyerek çözme yerine hep başkalarının hayatlarına merak duymasından öykü, roman ve sinemalara itibar eder. Ne yazık ki oralarda geçeni de sorgulayarak muhakeme edemez.

İngiliz bir aile, yaz tatili için İskoçya’nın uçsuz bucaksız orman köylerinden birine gider. Bunlar, tek çocukları olan aristokrat bir İngiliz ailesidir. Köyün dayanılmaz çekiciliği ailenin genç çocuğunu cezp eder. Her yeri rengârenk eşsiz kokulu çiçekler, birbirlerine nazire yapan bitki ve ağaçlar genci o kadar büyülemişti ki, bilmediği bir yer olmasına rağmen tek başına dolaşmaya çıkar. Gezer, gezer ve ağaçlar arasında çok çekici bir su birikintisi bulur. Lakin o su birikintisi, yemyeşil bataklık bir gölcüktür. Hiç düşünmeden, kimseye sorma ihtiyacı duymadan ve tedbir almadan kendini suya bırakır ama az sonra olacaklardan habersizdir.

Ne tedbir almış ne ailesi nerede olduğunu biliyor ne de yardım edebilecek kimse yanında bulunmaktaydı. Suya atlamasıyla hem bacağına kramp girmiş hem de çırpındıkça bataklık tarafından aşağı doğru çekilmeye başlamıştı. Böylece korku ve dayanılmaz acılarla ölümle karşı karşıya kalmış ve canhıraş feryatlar savurarak; “İmdat, İmdat” diye bağırmasıyla ormanın sessizliğini deliyor, hayvanları ve böcekleri dahi kaçırtıyordu.  

Bir müddet sonra, az ilerideki bir çiftlikten sesi duyulmuş ve yoksul bir çiftçi gelerek, kendisini bataklıktan çıkartmak suretiyle hayatının kurtulmasına vesile olmuştu. Oysa hiçbir tedbir almadan ıssız bir yerde bataklığa saplanmış, üstelik bacağına kramp girmiş bir gencin kurtulabilmesi söz konusu değildi. Ya o çifti, o anda çiftlikte değil de başka bir yerde olsaydı, ya sesini duymasaydı, ya zamanında yetişemeseydi, ya da sese kulak vermeyip umursamasaydı! Şüphesiz eceli gelmiş olsaydı o çiftçinin yardıma koşabilmesi mümkün değildi.

Düşünebiliyor musunuz; dünya, öylesi gizemli olayların baş gösterdiği bir sahnedir ki, insan, şehrin merkezinde ve kalabalığın ortasında yardım bulamayarak ölebilirken, ıssız bir ormanda yardım alarak hayatta kalabiliyor!

İngiliz baba, oğlunu mutlak bir ölümden kurtaran köylüyü ziyaret eder. İngiliz baba, çiftçiye; “Oğlumu kurtardınız, size bunun karşılığını vermek istiyorum” der. Yoksul ve onurlu çiftçi; “Kabul etmem!” diyerek ödülü geri çevirir. Tam bu sırada kapının aralığından çiftçinin küçük oğlu görülür. İngiliz baba; “Bu senin oğlun mu” diye sorar. Çiftçi gururla “Evet” der. İngiliz, “Gel seninle bir anlaşma yapalım. Oğlunu bana ver, iyi bir eğitim almasını sağlayayım. Eğer karakteri babasına benziyorsa ilerde gurur duyacağın bir kişi olur” der. Çiftçi de kabul ederek oğlunun eğitim alması için İngiliz’e teslim eder.

Aradan geçen uzun yılların ardından bataklıkta ölmek üzereyken son anda kurtarılan İngiliz aristokratın oğlu Winston Churchill, İngiltere Başbakanı; yoksul çiftçinin oğlu ise, dünyaca tanınan ve penisilini keşfeden ünlü bilim adamı Alexander Fleming’dir.

Mutlak iradenin yazgısı devam eder. 1945 yılının bir kış günü, İngiltere Başbakanı Sir Winston Churchil, Afrika’ya yaptığı bir ziyaret sırasında amansız bir hastalığa yakalanır. Bu, zamanın vebası olan zatürreedir ve henüz tedavisi yoktur. Ancak İngiltere de deney aşamasında olan bir ilacın bu hastalığı tedavi ettiği Churchill’e söylenir.

Başbakan Churchill, hastalığından dolayı öylesine ağırlaşmıştır ki, yine ölmek üzeredir ve sayılı dakikaları kalmıştır. Hemen ilacın mucidi olan Alexander Flemming, uçakla Afrika’ya getirtilir ve can çekişmekte olan yaşlı Başbakan Churchill’e ilacı uygulayarak ölmek üzere olduğu hasta yatağından kalkmasına vesile olur.

İskoçya’nın uçsuz bucaksız bir köyün bataklığında başlayan Churchill ve Flemming’in tanışması, birlikteliği ve gelişen olaylar; rastgele mi, tesadüf mü, akıl mı, tedbir mi, kader midir?

Bu öylesine programlanmış bir senaryo ki, şüphesiz yaratıcı Allah’ın yazgısından başka bir şey olamaz! Ortaya çıkan başka bir gerçekte; sürekli tartışılan tedbirin kişinin veya devletin iradesiyle değil kaderin yazgısıyla alınmasıydı.

Yoksul bir köylü olan çiftçinin oğlu Sir Alexander Flemming, keşfettiği Penisilin ile Winston Churchil’in hayatının kurtulmasına yine son nefesinde ikinci kez aracılık eder. Sonuçta Churchill, atlattığı onca badirelere rağmen gelen ecelinden kurtulamayarak 1965 yılında 91 yaşındayken inmeden öldü. Ki, öldüğü zaman sağlığıyla ilgili her türlü olanaklar yanı başında ve doktorlarının gözetimindeydi!

Böylesi gerçek bir senaryoyu kurgulayabilecek; eksiksiz, hatasız ve kusursuz oynatabilecek Etkin bir Aklın ve Mutlak bir İrade’nin yaratıcıdan başkasına ait olabilmesi mümkün müdür? Öyleyse tartışılan nedir?

Eğer kurtulacaksan, tıpkı Churchill gibi ormanın ıssız derinliklerinde bir bataklığa da saplanmış veya Afrika’nın bir ucunda ölümüne beş kala iniltiler içinde kıvranmış olsan da Yaratıcı, aracı kılacağı vasıtaları sana ulaştırır; eğer ölümcül ve çaresiz bir hastalığa yakalanmışsan bile o hastalığı tedavi edecek keşfi dahi aynı anda yaptırtarak bir müddet daha hayatta kalmanı sağlar. Her şey bir şeye bağlı gelişir, ona göre lehte ya da aleyhte sebepler yaratılarak sonuca gidilir. Çünkü öncesinden yazılmış “o kitap” ne hüküm vermiş ise, onun dışına çıkabilmek mümkün değildir.

Soma’daki ya da meydana gelen diğer bireysel yahut toplumsal ölüm ve felaketlerin bu olaydan hiçbir farkı yoktur. Yazgısına göre kimi kurtulur, kimi yaralanır, kimi sakat kalır, kimi bitkisel hayat yaşar, kimi de ölür! Buna sen değil, seni yaratan karar verir!

(Resulüm!) De ki: Eğer ölümden veya öldürülmekten kaçıyorsanız, kaçmanın size asla faydası olmaz! (Eceliniz gelmemiş ise) o takdirde de, yaşatılacağınız süre çok değildir.” Ahzab 16

Bilmiyorlar ama bilge kesiliyorlar!

Neden?

Bir bilginin en ucuz ve adi yolu ezbersel ve teorisel eğitimle elde edilendir. Öğrenilmesi gereken gerek dinsel gerek bilimsel gerek sosyal gerekse siyasal gerçeklerin okullarda öğretilememesinin nedeni; bilgilerin pratiğe uygulanmaması yani tecrübe edindirilmemesi, okullarda çok acı çektirilmemesi ve bizzat yaşatılarak derinlere indirgenememesindendir. Böylece insanların okulda aldıkları eğitimle hayatta karşılaştıkları gerçeklerin zıtlığından ne öğrendiklerine iman edebilmekte ne de bir arpa boy yol kat edebilmektedirler. Kozmik ürünler, süslemeler, göz boyamalar ve karşılığı olmayan abartılar dışında!

Allah, diniyle ilgili kendisine nasıl ümmi bir elçi seçerek milyarları rehber edindirmiş ise; keşifler gerçekleştiren insanları da okula gitmemiş, aptal gerekçesiyle okuldan kovulmuş, yoksul, kimsesiz ve çağdaşlarınca horlanan kimselerden seçmiştir.

Allah, Resulüne vahyi, zihnine ve kalbine ezbersi sokarak öğretmedi, önce yaşatarak tecrübe edindirdi, sonra vahyi göndererek bilgiyle bütünleştirdi. Böylece önce tadılarak elde edilen bilgi, ruhun ve bedenin derinliklerine işlemesinden şüphe ve tereddütsüz bir iman doğurtur. Dolayısıyla hayatta yaşanılmamış bir bilgi, ancak merkebin sırtında ciltlerce kitap taşımasından farksızdır.

“Akıl mı Kader mi” adlı kitabımda anlattığım ve başımdan geçen olayların sadece % 30’na değindiğim tecrübeler sonrası öyle bunalmış ve intihara kalkışacak bir psikolojiye bürünerek darmadağın olmuştum ki, hiçbir öğüt fayda vermiyor, zenginliğim para etmiyor, dengem düzeltilemiyor, -60 ile +60 arasında gidip gelmem durdurulamıyor, öldürücü sıkıntılarıma çare bulamıyordum. Ne zaman işten elimi ayağımı çekerek Kur’an’ı incelemeye başladım; Kur’an’ı Kerim’in sanki bana indiğini hissederek, ne yaşamışsam hepsinin karşılığını ve niçinlerini bulabilmemin mutluluğuyla heyecanlanarak yeniden doğmuştum.

Sorun var, maddi çözümlerle gidermeye çalışıyorsun ama önüne öyle ruhi çözümsüzlükler çıkıyor ki, ya giderecek ya da intihar ederek sözde sorunlarına son vereceğini düşünüyorsun.

Maalesef günümüzde ahkâm kesen din ve bilim adamları, okuldan eve, evden okula gidip gelmelerinden elde edindikleri bilgilerle her ne kadar sayısız unvan almış olsalar da, hayatın giriftli tecrübelerini edinmemelerinden bilgileriyle iman edememekte, artıklarla beslenerek ezberleriyle itibar kazanmaktadırlar. Birçok din adamı ya da ilahiyatçı var ama inandıklarını iddia ettikleri yaratıcı ve hükümlerine iman yok; birçok namlı bilim adamı var ama bilgileriyle gerçekleştirdikleri tek bir keşifleri yok! Dolayısıyla o din ve bilim adamları imza ya da fotoğraflarından başka ne verebilirler ki!

Bir olayla ilgili fotoğrafta; fotoğrafı çekilen, fotoğrafı çeken ve fotoğrafa bakan vardır. Eğer fotoğrafı çekilen değil de çeken ya da bakan isen; ne anlar ne kavrar ne heyecanlanır ne de hissedebilirsin!

Cuma günü Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Görmez, Soma olayıyla ilgili verdiği hutbede; kader ve ecel, insanoğlunun ihmal ve sorumluluğunu asla ortadan kaldırmaz; takdir, insanoğlunun tedbir sorumluluğunu kaldırmaz.” Muğlâk ve akıl karıştırıcı bir ifade! Kader ve ecel, ihmal ve sorumluluğunu mu ortadan kaldırıyor ki, sanki suçluyu kayıracağı ya da cezalandırılmayacağı düşüncesiyle ahkâm kesebiliyor? Kader ve ecel ile ihmal ve sorumluluk bambaşka kavramlar ve yaptırımlar değil midir? Peki, insanoğlunun tedbir sorumluluğundaki güdü iradesel mi kadersel midir? Eğer Allah, insanoğlunun tedbir almasını dilememişse, o insanın iradesiyle tedbir alabilmesi mümkün müdür? İnsanoğlunun ihmal ve sorumluluğu ve hükmedileceği ceza da kaderin bir gereği değil midir?

İradenin anlamı dilek değil midir? Eğer Allah, İnsan Süresi 30.Ayette; “Allah’ın dilemesi olmadıkça siz dileyemezsiniz. Şüphesiz Allah hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.” buyuruyorsa, özgür yahut cüz’i iradeye nasıl sahip olunabilir? Neden inanılan ayetlere iman edilemiyor; yukarıda ifade ettiğim gibi idrak edebilecek yaşanılmış bir hayat tecrübesi bulunamamasından!  Çünkü fotoğraf çektirmemiş ki, bilgiyle yaşadığı tecrübeyi kıyaslayabilisin!

Talebelerinden biri, Konfüçyüs’e; “Ölüm nedir?” diye sorduğunda, “Hayat hakkında ne biliyorsun ki sana ölümden bahsedeyim.” der.

Yaratıcı’ya kayıtsız-şartsız teslim olanlarla, özgür veya cüz’i iradeye inananların fikirsel mücadeleleri, yaşamı yönlendiren ruhi ve fiziki kanıtların niçinleri dikkate alınmaksızın düşünceler deryasında devam eder.  Hıristiyan ve Yahudiler tıpkı ateistler ya da deistler gibi “özgür irade”yi; Müslüman kimliklerde “cüz’i irade” ve “külli irade” ikilemiyle kâinatsal düzenle ve vahiyle örtüşmeyen tutarsız ve çelişkili fetvalarda bulunurlar. Ateistler, haklı olarak şu soruyu sorarlar: “İnsan hareketleriyle özgür müdür, değil midir? Allah mutlak bir irade sahibi midir, değil midir?” Bu yüzden vahiysel dinin çelişkilerle dolu olduğunu,bireysel, toplumsal ve kâinatsal düzene hâkim olmadığını ve yalansöylediği hezeyanında bulunan ateizm, mantıklı ve tutarlı açıklamalara ihtiyaçduyarak, gerçeğin “ne olduğu” arayışında kendilerince mantığa ulaşırlar.İlâhiyatçılar, olaylara göre İnsan özgürdür, yaptığından o sorumludur” diyor, bazen de “Allah özgürdür, Mutlak İrade sahibidir ve her şeyi O kontrol eder” diyorlar! Hangisi doğru; insan mı, Allah mı?

Allah’a iman ettiklerini iddia eden Müslüman, Hıristiyan ve Yahudiilâhiyatçıların, özgür irade, cüz’i irade ve külli irade anlayışları, ne dünyanın gerçekleriyle, ne “o kitap” ile ne de vahiy ile bütünleşmektedir. Değiştirilmiş ve lağvedilmiş olmalarından dolay İncil ve Tevrat’la örtüşüp örtüşmemesi her ne kadar bir önem arzetmiyor ise de, ateistler gibi mutlak özgür bir iradeyi savunmalarındanötürü semavi olmadıkları, insanı yeryüzünde egemen kılarak tanrılaştıranitikatlarından gökle yeri ayırıp Yaratıcı ile aralarına sınır koymalarından batıl oldukları aşikârdır.

Hâlbuki mutlak irade gerçeği apaçık ortadayken, kader sanki bir gizemmiş gibi tarih boyunca araştırılmasının, tartışılmasının ve anlaşılmaması için akıllar ve kalplerin iğfal edilmesinin nedeni, insanın kullaşmasını engelleyebilmek içindir. Zaten inandıkları dinlerinde bile ihtilafa düşerek parçalara ayrılan, kulları ilâhlaştıran kendileri değil midir?

Gerek ruhsal gerekse fiziki deliller son derece açık ve anlaşılabilir olmasına rağmen, bizzat yaşadıkları olayları yorumlayamayanların gerçekle yalanı ayırt edemeyerek muhakeme edememelerinin nedeni; bilgilerinin amelsiz ve tecrübesiz olmalarındandır.  

Yaratıcı ile yaratığın çatışmasına neden olabilecek bir irade paylaşımının söz konusu olamayacağı, düzenin hâkim tek güç tarafından yönetme ve yönlendirme mecburiyeti bulunduğu ve Mutlak İrade’nin her ne şartta olursa olsun kendini acze uğratabilecek bir yetkiyi cüz’i de olsa hiçbir yaratığa devredebilmesinin mümkün olamayacağı, egemenlik hakkının “olmazsa olmaz” temel altın kuralıdır. İslam referanslı ilâhiyatçıların fikir ve fetvalarının Kur’an hükümleriyle ve yaşamın gerçekleriyle çelişmesi, acaba “Kur’an dışında başka bir delilleri ve yaşadıkları farklı bir dünyaları mı var” sorusunu gündeme getirmektedir.

DolayısıylaHıristiyan ve Yahudiler ‘özgür irade’; İslami kimlikler ise cüz’i irade var diyerek Mutlak İrade yani  ‘Külli İrade’ye de inanırlar. Özgür İrade savunucuları Allah’ın tahtına doğrudan ortak oluyor, Cüz’i İradeciler de Allah’a diyorlar ki, ‘biraz çekil de bizde tahta oturalım.’ Diğer bir ifadeyle Külli İrade’ye çomak sokmaya çalışıyorlar. Peki Külli İrade, kendisine çomak sokturarak kurduğu çarksal düzenini sekteye uğratır ya da müdahale ettirir mi? Sonuç itibariyle kayıtsız-şartsız Allah’a teslim olan İslam’ı değil, cüz’i iradenin de egemen olduğu laik güdümlü bir İslam anlayışı doğurtulmaktadır!   

“De ki: Siz dininizi Allah’a mı öğretiyorsunuz? Oysa Allah, göklerde olanları da bilir, yerde olanları da. Allah her şeyi hakkıyla bilendir.” Hucurat 16

Soma’da ölen işçilerin ecelleri geciktirilebilinir miydi?

TEDBİR YOK; TAKDİR VAR!

“Her ümmetin takdir edilmiş bir eceli vardır. Ecelleri geldiği zaman ne bir saat geri kalırlar nede ileri giderler.” Yunus 49

İnsanoğlu bedenen yaratılmadan ruhların yaratılarak kaderlerin yazılmış olması; her ruha taşıyacağı beden ile ilgili eceli, rızkı, yaşayacağı olaylar, mutlu mu yoksa mutsuz mu olacağı, kazanacak ve kaybedecekleri, yanlış ve doğruları, dost ve düşmanları, tehlike ve emniyetleri, iman ve inkârları, hangi millet ve aileye mensup olacağı; nerede, ne zaman ve hangi şartlarda öleceği; erkek mi yoksa dişi mi, mevki ve makamı, sağlık ve hastalıkları, bilim ve teknolojileri, söz ve düşünceleri; ilim, kültür, sanat ve eserleri; zafer ve yenilgileri; rütbe ve işleri, evleneceği kişi ve doğacağı çocukları, alacağı nefes ve içeceği su miktarı dahi, “o kitap“ da yazılmıştır. Dolayısıyla hiçbir ilim, güç ve irade yazılanları ne değiştirebilir ne öteleyebilir ne savsaklayabilir ne de acze uğratabilir!

Eğer yaratıcı bir şeye ‘ol’ demişse, o iş olur! Ama kulu yaşatan ve memnun eden bir sonuç ama yok eden ve kahreden bir neticeyi doğurur. Sebepler ve sonuçlar birbirlerine zincirsel bir halkayla bağlıdır; zincirin “ilk halka”sı da Mutlak İrade’dir. Beşeri hiçbir güç, o zincirin tek bir halkasına müdahale edemez, sonucu etkileyecek bir irade de bulunamaz. Ancak yaratıcı Allah’ı yok etmekle başarabilir!

Dünyanın hemen her yerinde farklı bir takdirle meydana gelen olaylar misali Soma’da da birçok insanın ölmesine veya kurtulmasına sebep olan bir facia hâsıl olmuştur. Eceli gelen ölmüş, eceli gelmeyen ise hayatta kalmıştır. Şüphesiz eceli gelmediklerinden hayatta kalanlar ise sonunda mutlaka ölecek, belki kurtuldukları maden ocaklarında, belki rahat yataklarında, belki de bir hastalık yahut kendilerini kuşatıp her an bekleyen bir musibet sonrası. Ama sonuçta bugün sevinenler, arkadaşlarının akıbetine uğrayarak mutlaka öleceklerdir!

Sanki olacakları değiştirebilecek bir tedbir güvencesiyle yapılan tartışmalar, tartışmalar ve bitmeyen tartışmalar! Bir facia yaşanıyor; kimi tek bir yara almadan kurtuluyor, kimi diri diri yanıyor, kimi zehirlenerek ölüyor, kimi aynı havayı teneffüs ettiği halde hayatta kalabiliyor,  kiminin cesedi dahi bulunamıyor, kimi sakat kalıyor, kimi kurtulduğu halde ya doktorların ya da sevdiklerinin kollarında ölüyor. Eğer ölümden kurtulanlar aldıkları tedbirlerden ya da kendilerine yardım edenlerden dolayı kurtuldular ise, neden diğerleri kurtarılamadı? Kurtulanlar aynı cehennemin ortasında değiller miydi? Ayrıca kimin kurtulmasına karar veren Allah olduğu için, yardım ekiplerini de o kişiye yönlendirmektedir!  

“Allah, eceli geldiğinde hiç kimseyi (ölümünü) ertelemez. Allah, yaptıklarınızdan haberdardır.” Münafikun 11

Tedbir amaçlı ne kadar önlemler alınsa da, takdiri ve başa gelecek musibetleri engelleyebilmek mümkün değildir. Hani, Peygamberimize isnat edilen ve tamamen Kur’an’a aykırı bir yalan vardır.  “Deveni sağlam kazığa bağla, takdiri Allah’a bırak!” Yani,‘tedbirini al, takdiri Allah’a bırak.’ Eğer tedbir, takdiri engelleyemiyor ise, insan iradesi ne işe yarıyor? Oysa bu anlayışın altında yatan insan ile Allah arasındaki gizli bir irade savaşı olup, her şeyin Mutlak İrade’ye terk edilmesinden duyulan aşağılık komplekstir ve insanın sözde üstün gururunu yermesinden doğan bir manipülasyondur. Dolayısıyla her şey yaratıcı Allah’ın takdiri ise, insan neye kadirdir? İnsan nefsini doğrayarak övülmesini, böbürlenmesini, başarısını, takdir edilmesini, sözde yaratıcılığını, kurtarıcılığını engelleyen bir Mutlak İrade’yi ve vahyi hangi benlik kabul edebilir?

Tedbir nedir? Sarp ve sağlam bir kale misali güvence altında olmaktır değil mi? Peki, böylesi bir güvenceye sahip olmak, hakkında yazılmış olanı ve verilmiş takdiri önleyebilmekte midir? 

“Nerede olursanız olun ölüm size ulaşır; sarp ve sağlam kalelerde olsanız bile! Kendilerine bir iyilik dokunsa “Bu Allah’tan” derler; başlarına bir kötülük gelince de “Bu senden” derler. “Hepsi Allah’tandır”” de. Bu adamlara ne oluyor ki bir türlü laf anlamıyorlar!” Nisa 78   

Yaratıcı Allah’tan geleni savabilmek imkânsız olduğundan Soma maden faciasında hayatını kaybedenlerin yakınlarına baş sağlığı, kurtulanlara da geçmiş olsun diliyor; sabrederek mükâfat kazanacaklarına isyan ederek ahiretlerini de yitirmemelerini tavsiye ediyorum. Beterin daha beteri olduğu idrakiyle imanı olmayanların fitne ve kışkırtmalarıyla geleceklerini karartmamalarını, her şerde bir hayır var itikadıyla Rablerine dayanıp güvenmelerini telkin ediyorum. Ancak ateist ve münafıklar istisnadır; çünkü onlar anlamazlar!

“Yeryüzünde vuku bulan ve sizin başınıza gelen herhangi bir musibet yoktur ki biz onu yaratmadan önce, bir kitapta (levh-i mahfuz) yazılmış olmasın. Şüphesiz bu, Allah’a göre kolaydır.” Hadid 22

 

Ne yapacaklarını öyle şaşırdılar ki…

Sanki cumhurbaşkanı değil mehdi hatta tanrı arayışına girerek Müslüman milletimizin akıllarını karıştırıp iğfal edebilme peşinde olan CHP ve MHP’nin Erdoğan sendromu;  kıskançlığın, hasedin, hırsın ve sömürünün tüm yıkıcı argümanlarını ortaya koymaktadır.

Erdoğan cumhurbaşkanı olamazmış ve olmamalıymış! Madem öyle 12 yıldır halkının seçimiyle iktidarda olan bir başbakanı neden aynı halk cumhurbaşkanı seçmesin? Ancak sürü, aptal ve idraksiz belledikleri milletin değil kendi kararları ile cumhurbaşkanı kriterleri belirleyerek öyle bir aday arıyorlar ki, hata ve yanlıştan münezzeh ve sayfasında tek bir leke olmayan günahsız bir varlık. Bu, insan olamayacağına göre ya Allah’tır ya melektir ya da Allah’a ortak koşacakları uydurma bir tanrıdır!  

Ancak Müslüman milletimizin tek tanrısı yaratıcıları Allah olup, kalplerinde sakladıkları gizli tanrılarını seçmeyecek ve itibar etmeyecektir. Çünkü milletimiz tanrı değil cumhurbaşkanı seçecek ve Allah’a eş dayatacakları tanrılarını cumhurbaşkanı manipülasyonuyla yönlendiremeyeceklerdir.   

Müslüman milletimizin tanrısı öyle bir Allah’tır ki, kendisinden başka hiçbir tanrı yoktur; görülmeyeni ve göreni bilendir, esirgeyendir, bağışlayandır, mülkün sahibidir, eksiklikten münezzehtir, selamet verendir, emniyete kavuşturandır, üstündür, istediğini zorla yaptıran, büyüklükte eşi olmayandır. Allah, CHP ve MHP’nin ortak koştukları şeylerden münezzehtir.  O, yaratan, var eden ve şekil verendir. En güzel isimler O’nundur; göklerde ve yerde olanlar O’nun şanını yüceltmektedirler. O, galiptir, hikmet sahibidir ve her mahlûkatın kaderlerini yazandır.

Acaba cumhurbaşkanı maskesiyle CHP ve MHP’nin üzerinde ittifak kurarak sahneye çıkaracakları tanrıları, Müslümanların tanrısı Allah’ın kudret ve Mutlak İrade’sine sahip midir?

Ey Müslüman milletim! CHP ve MHP’nin cumhurbaşkanı diye önünüze getirecekleri varlık kuvvetle muhtemel bir insandır ve onlara göre ilahınız Allah misali her türlü hatadan, kusurdan, yanlıştan münezzeh; herkesi kucaklayıcı, dileklere karşılık verici, huzur ve güvene kavuşturucu, musibetlerden arındırıcı, sıkıntıları giderici, rızık dağıtıcı, zengin kılıcı, suçları engelleyici, çaresizliklere çözüm üretici, her nefsi hoşnut edici, sabırda dağları delici ve birleştirici bir tanrı özelliğine sahiptir. Bu tanrının kim olduğunu bugün itibariyle bilmeseniz de yarın karşınıza çıkarılacaktır. Unutmayın; dostum diyerek güvendiğiniz nice yakınlarınız tarafından hançerlenerek ya malınızı ya da canlarınızı yitirdiniz. Lakin CHP ve MHP’nin cumhurbaşkanı diye önünüze koyacakları tanrıyı seçmeniz durumunda, sadece dünyada değil ahirette de mahvolacaksınız!

“Allah, O’ndan başka tanrı yoktur; O, hayydir, kayyumdur. Kendisine ne uyku gelir ne de uyuklama. Göklerde ve yerdekilerin hepsi O’nundur. İzni olmadan O’nun katında kim şefaat edebilir? O, kullarının yaptıklarını ve yapacaklarını bilir. (O’na hiçbir şey gizli kalmaz.) O’nun bildirdiklerinin dışında insanlar O’nun ilminden hiçbir şeyi tam olarak bilemezler. O’nun kürsüsü gökleri ve yeri içine alır, onları koruyup gözetmek kendisine zor gelmez. O, yücedir, büyüktür.” Bakara 255

Sözde Müslüman ama mutsuz ve umutsuz Türkiye!

“Türkiye’de ben dâhil Allah’ın emrettiği Müslümanlığın olmadığını” ifade etmiş, birçok cenabın tepkisiyle karşılaşarak eleştirilerin ardı arkası kesilmemişti.

Oysa Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü’nün (OECD),  hazırladığı “mutlulukla ilgili raporuna göre; Türkiye, neden 36 sanayileşmiş ülke arasında sonuncu oldu? En mutlu ülkeler listesinin ilk üç sırasını Avustralya, Norveç ve İsveç paylaşırken; neden Müslüman Türkiye dibe vurdu?

İnanç ve imanın tartışılmaz gereği beterin daha beteri olduğu itikadıyla her haline şükretmesi ve Rabbinin takdirine isyan etmeyip sabrıyla memnuniyetsizlik duymaması gereken Müslüman, nasıl oluyor da mutsuz ve umutsuz olabiliyor?

Sözde değil özde Müslüman bir insan, kul olduğuna tumturaklı iman etmesi akabinde yaşamı boyunca sahip olduğu olumlu veya olumsuz, fiziki yahut duygusal her türlü oluşumun Rabbinden geldiğine inanır; mülkünde sandığı şeylerin sahibi değil emanetçisi olduğunu bilir; ruhuna ve bedenine sahip değilken eşi, çocukları, çalışanı, arkadaşı, malı, ülkesi veya halkı gibi birçok varlığı sahiplenmeye kalkışmaz; Allah’tan gelen ne kadar dehşetli olsa da asla şikayet etmez;   kayıp veya kazancın, başarı ya da başarısızlığın Allah’tan olduğuna inanır; yoksulluk veya zenginliğin, güzellik yahut çirkinliğin, sağlık ya da hastalığın, gücün veya zayıflığın, mutluluk ya da sıkıntının tıpkı yaşamla ölüm gibi Allah’ın takdirinde olduğunu bilir; kendisi gibi mülkün, bedenin ve ruhun ebedi sahibinin Allah olduğuna iman etmesi her türlü kıskançlığı, hasedi, isyanı, çıkarcı zehri ve tetiklediği tüm kötü his ve düşüncelerden arınmasıyla mutlak bir refahla yaşar.

Neden Müslüman olmayan ülkeler gelişip zenginleşmekte, refah düzeyleri artmakta, halkları mutlu olabilmekte, umutlarını yitirmemekte, Müslüman toplumların aksine belâlardan uzak kalabilmektedirler?

“Musa dedi ki: Ey Rabbimiz! Gerçekten sen Firavun ve kavmine dünya hayatında zinet ve nice mallar verdin. Ey Rabbimiz! (Onlara bu nimetleri), insanları senin yolundan saptırsınlar ve elem verici cezayı görünceye kadar iman etmesinler, diye mi (verdin)? Ey Rabbimiz! Onların mallarını yok et, kalplerine sıkıntı ver (ki iman etsinler). “ Yunus 88

“Şayet insanların küfürde birleşmiş bir tek ümmet olması (tehlikesi) bulunmasaydı, Rahman’ı inkâr edenlerin evlerinin tavanlarını ve çıkacakları merdivenleri gümüşten yapardık.  Evlerinin kapılarını ve üzerine yaslanacakları koltukları da (hep gümüşten yapardık). Zuhruf 33-34

(Ey Muhammed!) Onların malları ve çocukları seni imrendirmesin. Çünkü Allah bunlarla, ancak dünya hayatında onların azaplarını çoğaltmayı ve onların kâfir olarak canlarının çıkmasını istiyor.” Tevbe 55

Mutluluğu Allah’ta aramak, mutluluğu ve sıkıntıyı verene sığınmaktır. Nefiste aramak ise cinsellikte birkaç saniye ya da geçici dünyada birkaç saat süren bir tatmin gibidir ki, muhakeme edebilen bir insanın sonu ebedi hüsran olacak bir mutluluğa razı olabilmesi mümkün değildir.

Mutluluk ekonomik bir saadet,  sağlıklı bir hayat, belâdan arınmış bir yaşam ve dilediklerine kavuşmak ise; soğan-ekmekle karınlarını doyuranların mutluluktan aldıkları pirzola tadıyla, pirzola yiyenlerin mutsuzluktan soğan-ekmeğin dahi tadını alamamalarına ne demeli? Yoksulken mutlu olanlar ile zenginken sıkıntıdan intihar edenlere ne demeli? Sağlık gibi bir hazineye sahip olmalarına rağmen kendilerini dert batağında hissedenler ile binbir türlü hastalıkla mücadele edenlerin “beterin daha beteri var” sabırlarına ne demeli? Sarp ve sağlam kaleler misali her türlü beladan uzak yaşayanların çektikleri çileler ile bir an olsun beladan kurtulamayarak cehennem misali olayların içinde yaşayanların şükürlerine ne demeli? Diledikleri tüm arzulara kavuşarak kendilerini arşta sananların başlarına gelen sıkıntılar ve umutsuzlukları ile dilekleri hiçbir şeye ulaşamayanların mutlulukları ve umutlarına ne demeli?  

“Her kim Allah’a ve Resulüne itaat eder, Allah’a saygı duyar ve O’ndan sakınırsa, işte asıl bunlar mutluluğa erenlerdir.” Nur 52

İşte insan; nefsanî arzulara, kadın ve erkeklere, oğullara, servete, iktidara,  paralara, altınlara, gösterişe, şöhrete, itibara, övülmeye ve benliğince olumlu ne varsa çok düşkündür ve nefsi hiçbir şey yoktur ki çekici bulmasın! Ancak bunların dünya hayatının geçici menfaatler olduğunu hesap edemediğinden sürekli başkalarına imrenir, neden onlar gibi olamıyoruz diyerek hayıflanırlar. Oysa varılacak en güzel yerin Allah’ın katı olduğunu bir kestirebilseler; yaşadığı dünyanın en yoksulu, en pejmürdesi, en hastalıklısı, en çilekeşi, en sıradanı olmayı isterler!

Yaratıcısı Allah’a iman etmiş bir Müslüman mutsuz olabilir mi; geleceğiyle ilgili umutsuzluk besleyebilir mi; mutluluğun ve umudun anahtarı Allah olduğuna göre kaygı duyabilir mi; başkasında olup da kendinde olmayışına isyan edebilir mi; Müslüman olmasının şerefini geçici dünya nimetlerine peşkeş çekebilir mi; neden diye sorabilir mi; Allah’ın takdir ettiği menfi yahut müspet paylaşımından şikâyet edebilir mi; mutluluğu madde de, umudu beşer de arayabilirler mi; ahiretini değil dünyasını elem edinebilir mi; ne olursa olsun sahip olduklarının hiçbirini yanında götüremeyeceği mezarı için telaşa kapılabilir mi?

Makedonya Kralı İskender, yolu üzerinde geçtiği her kasaba ve ülkelerde tanrı misali sevinç ve coşkuyla karşılanır ve kendisine minnet gösterildi. Bir gün, seferden dönerken bir kasabadan geçiyor ve halk, aynı tazimde bulunuyordu. Lakin üstü başı yırtık ve bir duvarın dibinde oturan bir pejmürde hiç oralı olmuyor, ne İskender’in ne de ordusunun varlığıyla alakadardı. Bu kişi, İskender’in dikkatini çekmiş ve atını üzerine sürerek; “Ey bre gafil; ben ki dünya kralı İskender, sen ise sefil bir mahlûksun! Bu nasıl bir umursamazlıktır ki, sanki benden üstün ve kuvvetliymişsin gibi oralı olmuyorsun” diye azarlamış. O pejmürde de; “Ey İskender; bir zaman önce burada senin gibi herkesin saygı duyup diz çöktüğü bir kral, benim gibi herkesin dalga geçtiği, aşağıladığı, dışladığı, hor ve hakir gördüğü bir sefil vardı. Günün birinde her ikisi de öldü, bir müddet sonra her ikisinin mezarlarına giderek topraklarını kaldırdığımda hangisinin kral, hangisinin sefil olduğunu anlayamadım” yanıtını verince, İskender tek bir söz söylemeden boynu bükük oradan ayrıldı.

“Kim, (yalnız) dünya hayatını ve zinetini istemekte ise, işlerinin karşılığını orada onlara tam olarak veririz ve orada onlar hiçbir zarara uğratılmazlar. İşte onlar, ahirette kendileri için ateşten başka hiçbir şeyleri olmayan kimselerdir; (dünyada) yaptıkları da boşa gitmiştir; yapmakta oldukları şeyler (zaten) batıldır.” Hud 15-16

“Her kim bu çarçabuk geçen dünyayı dilerse ona, yani dilediğimiz kimseye dilediğimiz kadarını dünyada hemen verir, sonra da onu, kınanmış ve kovulmuş olarak gireceği cehenneme sokarız.” İsra 18

(Ey müminler! ) Yoksa siz, sizden önce gelip geçenlerin başına gelenler size de gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Yoksulluk ve sıkıntı onlara öylesine dokunmuş ve öyle sarsılmışlardı ki, nihayet Peygamber ve beraberindeki müminler: Allah’ın yardımı ne zaman! dediler. Bilesiniz ki Allah’ın yardımı yakındır. “ Bakara 214

(Resulüm!) De ki: Mülkün gerçek sahibi olan Allah’ım! Sen mülkü dilediğine verirsin ve mülkü dilediğinden geri alırsın. Dilediğini yüceltir, dilediğini de alçaltırsın. Her türlü iyilik senin elindedir. Gerçekten sen her şeye kadirsin.” Al-i İmran 26

Adalet yok; hukuk var! Allah yok; insan var!

Seküler hukukta egemen insan, vahyi hukukta ise egemen Allah’tır. Dolayısıyla insanın egemen olduğu hukuk siteminde adalet değil hukuki kurallar geçerli olduğundan suçun nevi yerine usul ve aklama maksatlı gizlilik gerekçeler, ayrıca suçlunun gücü, makamı ve etkisi baz alınarak yargıya gidilmektedir.

Adalet, her ne kadar kıldan ince kılıçtan keskin olması gerekirken, seküler hukuk; vicdanlara adaleti değil Allah dışı kanunları yerleştirdiğinden nefsi yargılar hüküm sürmekte,  dolayısıyla nüfuslu suçlular ile zayıfların cürümleri felaketsi bir ayırımcılığı doğurmaktadır.  Bu sebeple suç işleyen nüfuzlu ise aklanabilmesi için; ya kanunlarda joker misali saklanılan yasalar devreye sokulmakta ya yeni kanunlar düzenlenmekte ya da vicdanları deşen dayatmalarla ardı arkası kesilmeyen ve birbirlerini geçersiz kılan kararlar alınmaktadır. Yetmedi ise yeniden yargılanma gibi manipülasyonlara başvurularak beraat sağlanana dek süreç sürdürülmektedir.

Zayıfı, güçlünün kölesi haline sokan seküler hukukta kulsal bir vicdan değil nüfuzluyu dokunulmaz kılan bir anlayış mevcuttur. İslami adalet, kulluğu ve ahlakı; seküler hukuk ise nefsi ve maddeyi mukim kılar!

Eğer hukuk ve uygulayıcıları, kendilerini insana değil Allah’a adayarak verecekleri hesabın yüklemiş oldukları ağır mesuliyetin sorumluluğunu taşımış olsalardı; maddi değil manevi vicdan taşır, ölçüleri Allah’a ve hükümlerine bağlılıkta olurdu. Adaletin başı beşer korkusu değil Allah korkusu olmalıdır.  Dolayısıyla yaratıcı Allah’ı dışlayan seküler hukuk teoride olduğu gibi pratikte hak ve adaleti sağlayamaz!  

Unutulmamalıdır ki, kamu adına hareket eden tüm kamu görevlileri gibi yargıçları da maddi müeyyidelerle denetim altında tutmanın mümkün olamadığı tecrübe edinilen haksızlık ve adaletsizliklerle kanıtlanmaktadır. Hiçbir denetim Allah korkusundan daha tesirli değildir. Çünkü nefsi arzu, istek, hırs ve azgınlıkları yegâne hapseden Allah korkusu ve vereceği hesap duygusudur.

Savcı ve hâkimler, adaletli kararları için merkezi otoritenin korkusundan önce kendi vicdanlarını denetim otoritesi olarak görmezler ise, onlardan adalet beklenemez. Diğer yandan Allah’a iman, aşk, tazim ve korku taşımayanlarda vicdan olabilir mi? Yaratıcısı Allah’a karşı duyarlı olmayanın adalet terazisine duyarlı olabilmesi mümkün değildir. Dolayısıyla seküler hukukun yargıçları, vicdanlarının denetimiyle baş başa bırakılamaz!   

Seküler rejimde başta Cumhurbaşkanı ve Başbakan olmak üzere bakanlar ve meclis üyeleri sorgulanamaz, dokunulamaz, yargılanamaz, suçlamada bulunulamaz iken; İslami rejimde iki cihan sultanı dahi olsan bir hâkimin davetine itiraz etmeksizin riayet edilir ve aleyhte karar çıksa da boyun bükülür!

İstanbul’u fetheden Fatih Sultan Mehmet, fethin üzerinden yaklaşık on sene sonra cami inşasında kullanılacak iki mermer sütunu Sinan Atik isimli Rum mimara teslim eder.

Fatih Sultan Mehmet, fetihten on yıl sonra da Mimar Atik Sinan’a, kubbesi Ayasofya’dan daha büyük bir cami yapması için emreder.Atik Sinan her ne kadar bu işe “Emrin başım üstüne” diyerek başlasa da, malzemeler arasında bulunan yüksek mermer sütunları kendi hesabına göre ölçüp biçip “üç arşın” kestirdikten sonra yaptığı cami Fatih’in istediği ölçüde heybetli olmaz.

Fatih Sultan Mehmet, yeni yapılan camiyi görünce “Kubbesi Ayasofya’dan daha büyük olsun…” emrine neden uyulmadığını sorar. Mimar; büyük bir depremde caminin yıkılacağından korktuğu için kubbesini Ayasofya’dan daha küçük yapmak zorunda kaldığını ve bu yüzden sütunları kestirdiğini söyler.

Fatih, mimarın hem Ayasofya’yı (emrine rağmen) özellikle kayırdığını düşündüğü için hem de kendinden izin alınmadan böyle bir işe kalkıştığı için “Mermer sütunları kesen ellerin kesilmesi” emrini verir.

Mimar Atik Sinan bunu özellikle yapmadığını “Hesaplarına göre Ayasofya’nın kubbesinden daha büyük bir kubbenin, ilk depremde yıkılacağını” düşündüğünü söyler ama emir büyük yerdendir ve geri dönüşü olmadığından elleri kesilir.

Fakat çevresindekilerin de cesaretlendirmesiyle, mimar haklılığına olan güvenini daha da bir pekiştirir ve “İstanbul’u fetheden,fatihler fatihi, Padişah Fatih Sultan Mehmet”i mahkemeye verip hakkını aramak için Kadı Hızır Bey’e şikâyeteder.

Fatih mahkemeye gelir ve duruşma başlar; Fatih Sultan Mehmet çok büyük bir insan olabilir ama emrindeki birinimahkeme etmeden cezalandırmıştır. Karşı taraf savunmasını yapar, mimar gerekçelerini açıklar ve kadı kararını verir: Fatih Sultan Mehmet’i suçlu bulunur ve kendisi de mimara uyguladığı cezayla yani elleri kesilerek cezalandırılmasına hükmeder.

Bunu duyan Mimar Atik Sinan kulaklarına inanamaz ve kadıya yalvararak şikâyetini geri çeker. Kadı, bunu göz önünde bulundurarak cezayı maddi tazminata çevirir ve mimara yüklü bir miktarda para verilmesine karar verir.

Evliya Çelebi`nin aktardığına göre, karardan sonra Fatih, çıkardığı demir sopayı kadıya göstererek; “Eğer sen Allah’ın hükmünü uygulamayıp, elimi kesmeye beni mahkûm etmeseydin bununla başını paramparça ederdim” der. Kadı Hızır Bey de sakladığı kamayı çıkararak cevap verir: “Sen de benim hükmümü kabul etmeseydin, ben de bununla seni delik deşik ederdim” der.

Hem seküler hukuk’u savunacaksın, hem de adalet bekleyeceksin! Ölünün kırık kolunu tedavi etmek nasıl ölüye bir fayda getirmez ise, seküler hukukun içtihatları da adaleti tesis edemez!

Sigorta dolaylı bir şirktir!

Sigortada dahi Allah’a değil beşere güvenen insanoğlu; ziyan içinde midir yoksa kazançlı mıdır?  

Oysa beşer, başınıza gelen olaylar akabinde binbir zorlukla taahhüdünü yerine getiriyor; Allah’a güven ise kayıp ve zararlardan mütevelli olayları vuku bulmadan koruma altına alıyor.

Bu da ne demek?

Sigorta, mal ve can ile ilgili risklerin gerçekleşmesi sonucu doğan zararları gidermek için kullanılan mali araçtır.İnsanların başta canları ve sağlıkları olmak üzere tüm varlık ve girişimleri olası belirsizliklere karşı tehdit altındadır. Sigorta, risklerin gerçekleşmesi halinde doğan zararı karşılar, böylece geleceğin maddi açıdan belirli hale gelmesini sağlar ama maddi zararları tetikleyen ruhsal etkileşimle ilgili çaresizdir.

Peki, zararlar meydana gelmeden önce riskleri engelleyici bir sigorta yaptırabilmek mümkün müdür?

Öncelikle doğan menfi yitimleri yaratan kim ise, önleyici de O’ndan başkası olamaz sağlamasına odaklanmalıdır. Eğer insanların dileklerini yapabilecek oluşumlar zuhur etmiyor ise, beşeri çözümlerin maddi katkıdan öte bir iradede bulunabilmeleri de söz konusu değildir.

 “Allah’ın izni olmaksızın hiçbir musibet isabet etmez. Kim Allah’a inanırsa, Allah onun kalbini doğruya götürür. Allah her şeyi bilendir.” Teğabun 11

Demek ki iyi ya da kötü ne var ise Allah’ın izni yani Mutlak İrade ile gerçekleşmekte, dolayısıyla çözüm için beşere değil Allah’a güvenme zorunluluğu ortaya çıkmaktadır.

En basitinden en dehşetlisine kadar başa gelen olayların çözümünü maddi arayışlarla gidermeye çalışan düşünce, tamamen manipülasyon olup maddeyi yani bedeni güden ruha hiçbir fayda temin etmektedir. Tıpkı tatmin anındaki zevk misali bir anlık doyum yahut rahatlama verse de duçar olan kalıcı sıkıntıları bertaraf edememesi, çarenin sadece ve sadece yaratıcı Allah’ta olduğunu kanıtlamaktadır.

Gerek maddi gerekse ruhi sıkıntıları giderecek, sıkıntıları verenden başkası olamaz!

(Resulüm!) De ki: “Allah’ı bırakıp da ileri sürdüklerinize yalvarın. Ne var ki onlar, sizin sıkıntınızı ne uzaklaştırabilir, ne de değiştirebilirler.” İsra 56

Özellikle her insanın ortak kaygısı çocuklarıdır. Çocuklara karşı ebeveynlerin kalplerindeki derinsi evlat sevgisi, kendilerini sürekli tetikte tutar ve başlarına zerrecik bir halel gelmemesi adına her türlü tedbire başvurarak tozdan dahi sakınırlar. Gerek tembihle gerek emanetle gerekse dikkatlerini üzerlerinden almamalarıyla tedirginlikleri had safhadadır.

Okul, sokak ve parkta oynadıkları arkadaşlar, servisler, güvenlikçiler, öğretmenler ve yakınlarında kimler var ise güvende hissedilir ama hiçte öyle olmaz! En çok güvenilen anne-baba-evlat-kardeş-hısım ve akraba dahi ölümcül ve iffetsiz zararlar verebiliyorsa, kime güvenmelidir? Devlete mi, kanunlara mı, yargıçlara mı, güvenlik güçlerine mi? Olabilecek musibetleri engelleyebilecek güçleri var mıdır?

Geçen gün Çağlayan Adliyesinde çok düşündürücü, sorgulayıcı, iktidar ve irade sahibinin kim olduğunu kanıtlayıcı ibretli bir olay meydana gelmişti. Bir genç, annesini ve annesini babasının tehdidinden koruyan bir polisi, sarp ve sağlam bir kale olan yargıçların merkezinin ortasında vurarak öldürmüştü. Her tarafı güvenlik güçlerince korunduğu, söz deyimiyle sineğin dahi uçurulmadığı merkezi bir adliyenin içinde cinayet işlenebiliyor ise, kime güvenmelidir?

Güvenilen şoförün, pilotun, kaptanın, makinistin, mühendisin ve doktorun iyileri öldürmüyorlar mı? Eğitimleriyle, sanatçılıklarıyla, gazetecilikleriyle, yazarlıklarıyla şöhrete ulaşmış kimseler fitneleriyle öldürtmüyorlar mı, sapıklıklarıyla namusları kirletmiyorlar mı? Öyleyse kime güvenmelidir?

Yıllar önce, Adanalı ünlü bir çiftçinin kalp ameliyatı olacağını ve kendisini ameliyat edecek doktorun dünyaca ünlü kalp cerrahı Debakey‟in olmasının büyük bir şans ve bulunmaz bir fırsat olduğunu, artık olabilecek herhangi bir olumsuzlukla ilgili şüphesinin kalmadığı son derece rahat ve huzurlu bir operasyondan sonra sağlığına kavuşacağını belirterek, mutluluğunu dile getiren sürmanşet bir haber dikkatimi çekmişti. Dünyaca ünlü Amerikalı kalp cerrahi Debakey sanki beşer değil tanrıydı adeta! Birkaç gün sonra çiftçinin ameliyat masasında öldüğünü ve Debakey’e olan inanılmaz güvenin bile kendisini kurtaramadığı ve tanrılaştırdığı kişi tarafından öldürülmüş olabilmesinin acısını dahi hissedemeden hayata veda etmesi ibret vericiydi!

Peki, kime güvenmeliyiz ve kime sigorta yaptırmalıyız?

Yahu arkadaş! Senden ne bir ücret, ne zenginlik, ne güç, ne bir teminat, ne bir aracı, ne de şöhret istemeyen yaratıcın Allah’a; “Allah’ım sana dayanıp güvendim, vekil ve destek olarak bana yetersin” diyerek çocuğunu, malını ve canını Allah’a emanet etmiş olsan, o kahredici ve intihara sürükleyen zararları, kayıpları ve sıkıntıları yaşar mısın? Yeryüzü ve gökyüzündeki canlı-cansız her şeyin sahibi Allah olduğuna göre; sahibin olmayanlara duyduğun güveni neden yaratıcın Allah’a duymuyorsun?

Çocuğunuzu okula, sokağa, parka, arkadaşlarına gönderirken, evde tek başına bırakırken, en yakınınıza emanet ederken; neden Allah’ı vekil kılarak koruyup gözetlemesinden imtina ediyorsunuz? Neden attığınız her adımda, yaptığınız her işte, bindiğin her araçta, girdiğiniz her kapıda, dostluk kurduğunuz her arkadaşta, evliliğinizde, ailenizde, hastalığınızda, ilişkilerinizde, alışverişinizde Allah’ı vekil edinerek dayanıp güvendiğinizi bildirmiyorsunuz? El Vekil ve El Latif sıfatlarıyla Allah’a havale edilmiş hiçbir şey yoktur ki, Allah’a teslim ettiğiniz gibi geri almamış olasınız!

Lakin unutmayınız ki, başınıza ne kadar berbat ve dayanılması fevkalade zor bir musibet gelse de, sabra ihtiyacınız vardır. Peki, o sabrı size verecek kimdir? Allah’a güvenmeyip beşere olan itimadınız o sabrı size verebilecek mi? Hilkatteki eşine yalvaran da aciz, medet umulan da aciz!

“Allah size yardım ederse, artık size üstün gelecek hiç kimse yoktur. Eğer sizi bırakıverirse, ondan sonra size kim yardım eder? Müminler ancak Allah’a güvenip dayanmalıdırlar. “ Al-i İmran 160   

 “De ki: Allah’ın bizim için yazdığından başkası bize asla erişmez. O bizim mevlamızdır. Onun için müminler yalnız Allah’a dayanıp güvensinler. “ Tevbe 51

 

Hak ve adaletmiş!

Siyasetin yerini politika, köleliğin yerini özgürlük almış ise, kıyamete kadar bekleyedurursun hak ve adaleti!

Yaratıcın Allah’a değil de yarattığı kula tevekkül ederek boyun eğ, sonra da insanım, Müslüman’ım diyerek hak ve adaletin arayışına gir. Tıpkı Diogenes’in gündüz vakti eline bir fener alarak pespayelikten ve erdemsizlikten köhnemiş Atina sokaklarında “bir adam arıyorum” tellâllığı gibi yeryüzünde sadece Allah’a kul olmuş iman sahibi bir arayışa girilse, kaç kişi bulunabilir?   

Oysa insan, yaratıcısına karşı hak ve adaleti önemsemeyerek nankörlük ve hainlikte sınır tanımaz ama nefsine sıra geldiğinde kılıçtan keskin bir psikolojiyle kendine yapılan haksızlık ve adaletsizliklerden dolayı hesap sorarak isyan eder. Sanki tanrı Allah değil de kendisiymiş gibi eksiksiz hizmet ve dileklerinin karşılanmasını bekler. o öyle bir tanrı ki, lafa geldiğinde ‘ben’ der, fiiliyatta ise köpekleşir!

Madem yaratıcısına meydan okuyarak indirdiği hükümlere göre değil de arzu ve istekleri doğrultusunda bir düzen kurdu, neden haksızlık ve adaletsizliklerden şikâyet ediyor?

Vahyi dogma bulan o, pozitivist bilimin yaratıcılığını savunarak üstün tutan o, seküler düzeni tek çare kabul eden o, olumlu bilim ve aklı aydınlık gören o, Allah’a kulluğu aşağılayan o, ayetleri karanlık ve çağdışı addeden o, özgür iradenin yaptırımına inanan o, dilediğini yapabilme kudretine sahip o,  egemenliğini ilan eden o, anayasayı yapan o, yasaları çıkaran o, fayda veya zarar veren o, kazanan ve kaybeden o, tedbirleriyle musibetleri engelleyeceğini sanan o, takdirin sahibi o, devlet yöneten o; haksızlık ve adaletsizliklerden yakınan da o!

“Yoksa sen, onların çoğunun gerçekten (söz) dinleyeceğini yahut düşüneceğini mi sanıyorsun? Hayır, onlar hayvanlar gibidir, hatta onlar yolca daha da sapıktırlar.” Furkan 44

Arkadaş! Yaratıcın’ın egemen kılınmadığı seküler bir düzende; hak ve adaletin, vicdanın, siyasetin, Allah’a kulluğun, korkusunun, insanlık ölçüsünün ve imanın var olabilmesi mümkün müdür?

Bir de kulluğu reddettiği halde sözde ‘kul hakkı’ edebiyatı yapanlara ne demeli! Düşünülebiliniyor mu; hem Allah hakkını inkâr edecek hem de kul hakkı sanki Allah hakkından daha üstün ve dokunulmazmışçasına savunulacak?

Hem ‘ben’ diyerek ahkâm keserler hem de haksızlık ve adaletsizliklere uğradıkları gerekçesiyle delirirler. Bu nasıl bir ‘ben’ iddiasıdır? ‘Ben’ diyen şeytan dahi başaramadıklarından ötürü hayıflanmazken, sen ki şeytandan dahi azgın çıkarak Allah’ı inkâr edercesine meydan okuyarak her şeyin üstesinden gelebileceğin hoyratlığıyla şeriatı aşağılar ve ‘o kitap’ta yazılan kaderi değiştirme iddiasında bulunursun; sonra da ‘hakkımı yediler’ feryadıyla ulursun!   

Dolayısıyla seküler düşünce ve düzen; haksızlık ve adaletsizlikler için var olmuştur. Bu sebeple yolsuzlukmuş, hırsızlıkmış, rüşvetmiş, vicdansızlıkmış, canavarlıkmış, tecavüzmüş, terörmüş, cinayetmiş, katliammış, v,s ne kadar kötülük var ise işlenmesi, var olma amacının gereğidir.

Eğer hak ve adalet aranıyor ise, Allah’ın indirdiği hükümlere bağlı kalmaktan başka bir çare yoktur. Ya ‘ben’ demenin bedeli ya da ‘Allah’ demenin bedeli ödenecektir! Lakin benlik nasıl sözde bırakılmayıp eylemlerle ortaya konuyorsa, Allah’ta sözde kalmayıp hükümleriyle hayata geçirilmelidir ki, hak ve adalet egemen olabilsin!       

“Şüphesiz Allah katında hayvanların en kötüsü, düşünmeyen sağırlar ve dilsizlerdir.” Enfal 22   

Yıktın perdeyi eyledin viran!

Sen kimsin Başbakan Erdoğan? Düşünce, inanç ve eylemlerin öyle zıt frekanslar oluşturuyor ki; imajınla mı yoksa amelinle mi bir açı edinilmesi karmaşalığı içinde akılları o kadar karıştırıyorsun ki, cümle âlem serseme dönmüş durumda.

Önce şerefli ve İslami tarihimize ihanet ederek ecdadımız katliam yapmış, insanlık dışı tehcirde bulunmuş ve soykırım işlemiş gibi Ermeni canilere taziyede bulunup özür niteliğinde mesajlar vererek üzerimize kapkara bir leke çalıyorsun, ertesi gün Ak Parti, ateist bir dernek kurulmasından övünç duyabiliyor.

Nereye koşuyorsunuz ey Başbakan!

Anlaşılan odur ki, sizi nefsi arzularınız öyle kuşatmış ve başkalaştırmış ki, Hakk ile batıl arasında gidip geliyorsunuz. Unutmayın ki, Allah dahi yarattığı kulları zatına kucaklaştıramamışken, siz mi herkesi kendinize kucaklaştırabilecek bir iradeyi ortaya koyabileceksiniz?  

Müslüman milletimiz, sırf Allah’a kul olduğunuz, hak ve adaletten sapmayacağınız, İslam adına mücadele edeceğiniz, tarihinize ve ecdadınıza sahip çıkacağınız için sizi destekledi. Yoksa ekonomik kalkınma yahut bir gün yerle bir olacak yatırımlarınız için değil! Müslümanlıkla şereflenmiş bir iman ehli, imanlarının gereği ruhsuz bir bedene, yani imansız bir maddeye önem veremez!

Nasıl bir cürettir ki, tarihi gerçeklere değil de yalan ve iftiralara kulak kabararak 1915’te katil Ermenilerin torunlarına taziyede bulunarak, eşi görülmemiş vahşiliklerini aklayabiliyorsunuz? Bu açıklamalarınızın ecdat ve İslam düşmanlarından ne farkı vardır?

Madem Ermeni Diasporası ve emperyalist haçlıların düşünce, algı ve kararlarından o kadar çekiniyor ve aralarından dışlanmayı kayıp telakki ediyorsunuz; 12 yıldır iktidarda bulunmanıza karşın haklılığımızı ve Ermenilerce nasıl ihanete uğrayıp çocuk-kadın-yaşlı demeden katledildiğimizi dünya kamuoyuna anlatmadınız? Tarihin gerçeklerini özetleyecek bir kitapçıkta mı bastırmayarak dış temsilcilikler aracılığıyla dağıttırmadınız? Ermeni Diasporası kadar gündem belirleyecek bir gücünüz yok muydu? Onca seyahatleriniz, görüşmeleriniz, diyaloglarınız ve el sıkışmalarınız geyik muhabbetinde mi ibaretti?

Gerek insanlar gerek toplumlar gerek milletler gerekse devletler onur ve şerefi için vardırlar. Nasıl oluyor da, sözde 1915 olaylarının 20.yüzyıldaki sayısız kötülüğün başlangıcı kabul eden haçlı düşmanlarla aynı safta yer alarak; doğranmış, ırzlarına geçilmiş, ahırlarda diri diri yakılmış, başları kesilmiş, parçalanarak köpeklere yedirilmiş ecdadını suçlu bulabiliyorsun? Göğüslerinde iman dolu serhat olup canlarını Allah için vermiş ecdadımızın sahsınız kadar onurları yok mu ki, aleyhlerindeki iftiralarda yer alabiliyorsunuz? Hakkınızdaki bir hakareti veya ses kasetlerini dahi itibarınıza vurulmuş bir alçaklık buluyorsunuz da, bizlere din, namus, vatan ve şerefli bir geçmiş bırakabilmek için şehid düşmüş ecdadınızı yerecek açıklamalar yapmanız vicdanınızı parçalamıyor mu? 

Tarihimizde Ermeniler ya da Batılılar misali insanlık dışı bir utanç ve vahşilik mi var ki, “geçmişimizle yüzleşmeye hazırız” diyebiliyorsunuz?    

Kendilerini millet olarak tanıyıp Müslüman Osmanlı vatandaşından ayrı tutulmayarak devletin üst kademelerinde dahi görev verilmek suretiyle eşit hak ve hukuka sahip zalim Ermeniler, 1.Dünya Savaşında muharebe içinde olduğumuz Rusların safına geçerek bizlere öyle ihanet edip 800.000’e yakın Müslüman’ı hunharca doğramışlardır ki, herhangi Müslüman bir Türk ya da Kürdün kendilerine taziyede bulunması ve yaptıkları katliamları ortak acı olarak paylaşması hem ecdadımıza hem de İslam’a apaçık bir ihanettir.  Kadın, çocuk ve yaşlıları ahırlara kapatarak diri diri yakan; ırzlarına geçip onbinlerce Müslüman kadını hamile bırakan; binlerce Müslüman çocuğun kafalarını kesip öldürdükleri, öldüremediklerini ise köprülerin altında bırakarak soğuktan donarak ölmelerine; doğudaki yolların tamamını Müslüman cesetlerle dolduran; mezalimlerinden köylerini terk eden Müslümanları açlıktan ölüme terk eden; İzdi (yezidi) ve Hıristiyanlara hiç dokunmayıp sadece Müslüman Türk, Kürt ya da Arap olsun katleden Ermenilere hoşgörüde bulunarak sahip çıkanlar, bilsinler ki Ermeni’den farksız gâvurlardır. Madem acı ortak, neden bir kez olsun onlar, işledikleri Müslüman soykırımından ötürü af yahut özür dilemediler de, sadece biz suçluymuşuz gibi diz çöktük?

Kim kimi katletti Başbakan? Ermeniler mi Müslüman Osmanlıları, yoksa Müslüman Osmanlılar mı Ermenileri?

Osmanlı’nın Ermenilerle ilgili olarak aldığı tehcir kararı;“Ermeniler köy yakıp inanları öldürünce hükümet onları sürdü. Kaçarken de vuruyorlardı. Biz de vurduk. Bizim askerle onlar gibi kadınlara tecavüz etmedi ve çocukları acımasızca öldürmedi. Bizim askerimiz sadece silahlı olanları vuruyordu. Yollar cesetlerle doluydu. Her yer mahşer yeri gibiydi. Köylerini terk eden insanlar ya yollarda ölüyor ya da açlık çekiyorlardı; Müslümanlar da Ermeniler de! Giderlerken Ermeni kadın ve çocukları Osmanlı askerleri korumaya çalışıyor, milisler de Türk askerlerine saldırıyordu.” Bumudur suç Başbakan Erdoğan; bumudur utanç duyduğunuz tarihle yüzleşmek; bu vahşi Ermenilere mi taziyede bulunuluyorsunuz?

Başbakan Erdoğan! Sizin gibi batı sevdalısı İttihak ve Terakki hükümeti de Ermeni canilere sahip çıkmış,  Adana’da Ermeni ihtilalı olduğunda, Müslümanların mallarına, canlarına, ırzlarına saldıran Ermenilere seyirci kalarak, binlerce Müslüman Türk’ün öldürülmesini izlemişti. Ancak halkın bir araya gelmesiyle Ermeni isyanı bastırıldı. Adana’ya vali tayin edilen İttihat ve Terakki ileri gelenlerinden Cemâl Paşa, sizler gibi Avrupalılara şirin görünmek için Ermenilerle birlikte hareket ederek, yüzlerce Müslüman Türk evladını asıp kesti. Sonuç ne oldu? İttihat ve Terakki ileri gelenlerinden Enver Paşa Türkistan’da, Talat Paşa Berlin’de, Cemal Paşa da Tiflis’te, Ermeniler tarafından öldürüldüler. İlahi adalet, ilahi ceza!

Hangi limana ulaşmak istiyorsun Başbakan? Romalı düşünür Seneca’nın dediği gibi; “Bir insan hangi limana ulaşmak istediğini biliyorsa, onun için her rüzgâr uygundur.”

Başbakan diyor ki; “Her din ve milletten milyonlarca insanın hayatını kaybettiği I. Dünya Savaşı esnasında, tehcir gibi gayr-ı insani sonuçlar doğuran hadiselerin yaşanmış olması, Türkler ile Ermeniler arasında duygudaşlık kurulmasına ve karşılıklı insani tutum ve davranışlar sergilenmesine engel olmamalıdır. Bugünün dünyasında tarihten husumet çıkarmak ve yeni kavgalar üretmek kabul edilebilir olmadığı gibi ortak geleceğimizin inşası bakımından hiçbir şekilde yararlı da değildir.”

Merak ediyorum da; Kur’an’a iman ettiği ve Mutlak İrade’ye inandığı bilinen Başbakan, nasıl oluyor da bu açıklamayı yapabiliyor? Dini birliktelik olmadan kardeşliği ve duygudaşlığı yasak kılan, ancak iman etmişlerin karşılıklı insani tutum ve davranışlar sergileyebileceğini hem fıtratsal hem de hükümsel karara bağlamış Allah’a rağmen mi böylesine hümanist bir hezeyanda bulunabiliyor?  Eğer tarih, husumet ya da dostluk çıkarılmayacak ve ibretsi ders alınmayacak bir ayna olmamış olsaydı; neden Allah, indirdiği Kur’an’da geçmiş toplumların tarihlerine önem vererek ayna edinilmesine ehemmiyet verdi? Ayrıca tecrübe, tarih değil midir? Ortak geleceğin inşası için hak ve batıl harmanlaştırılmalı mıdır? Geleceğin inşası için doğru zemin aranmamalı mı, neye ve kime göre doğru ya da yanlış belirlenmelidir?

Şeytan dostlarıyla barış mümkün değildir. Onlara uzatmak istediğin eller, döktüğün diller, yaptığın çağrılar, insani ve vicdani duruşlar, sunduğun taziyeler, özürsü hitaplar, kabullendiğin yanlışlar, tatlılaştıracağın acılar, kuracağın dostluklar zerre kadar kötülüklerinden ger adım attırmaz, aksine daha da cesaretlendirip küstahlaştırır. Çünkü şeytan ve dostlarıyla barış ve işbirliği yapmanın ilk kuralı; “YAPMA”’dır.

Başbakan diyor ki; “Zamanın ruhu, anlaşmazlıklara rağmen konuşabilmeyi; karşıdakini dinleyerek anlamaya çalışmayı;  uzlaşı yolları arayışlarını değerlendirmeyi; nefreti ayıplayıp saygı ve hoşgörüyü yüceltmeyi gerektirmektedir.” Öyleyse neden Başer Esed veya F.Gülen ile konuşarak, dinleyerek, anlamaya çalışarak, uzlaşı yollarına girerek, nefreti ayıplayıp saygı ve hoşgörüyü yücelterek barışmıyor?

Bundan böyle sana güvenmiyorum Başbakan Recep Tayyip Erdoğan! 

 

 

İsyancıya sert davran ki…

Hem devletini hem de milletini güvenceye kavuştur!

Ancak azgınlıkta sınır tanımayan asilere sırf insan görünümlerinden ötürü verilen toleranslar daha da şımarıp cesaretlenmelerini, dolayısıyla devlet içinde devlet olabilme küstahlıklarını kabartıyor ki, baş edebilme daha da güçlenip artarak yayılmalarını ve fırsat kollayan diğer hasımları da cüretkârlaştırmaktadır.

İnsan hakları, sadece insana mahsus bir mülkiyettir. Bozularak insani özelliklerini yitirip asileşen mahlûkları insani seviyede değerlendirmek, insanlığa karşı işlenen bir cinayet ve ihanettir.

Devleti devlet yaparak millete huzur ve güven kazandıran otoritedir. Otoriteyi savsaklayacak zerre bir müsamaha, ortada ne düzen ne asayiş ne de insanlık bırakır! İyi ile kötünün ayrılmayıp hümanizm adına bütünleştirildiği bir düşünce düzeyinde insanlık değil fenalık hâkim olur ki, zaten ardı arkası kesilmeyen karışıklık ve asilikler de böylesi özürlü bir düşünceden üremektedir.

Demokrasi ve hürriyet gerekçeleriyle kanun tanımayanların eylemleri meşru sayılıyor ama o eylemleri püskürtme amaçlı güvenlik güçlerinin devlet ve millet adına müdafaaları “aşırı güç ya da sert önlem” mazeretiyle gayrimeşru kabul ediliyor. Batıl bu düşüncelerin etkisinde kalan hükümet,  asayişi ve otoriteyi tarumar edici çekincelerinden dolayı caydırıcı sert bir tutum sergilemektense yumuşak savunmada bulunmalarından azgınları sindirmemektedir. Dolayısıyla devlete ve millete meydan okuyarak sahaya çıkan Vandallara karşı gösterilen insani davranış, insanlığı tamamen silmekten başka bir şey değildir.

Yılan, zehriyle insanın kanını pıhtılaştırıp nasıl ölümüne neden olursa; batıl düşüncelerde nefsi azdırıp toplumları ölmekten beter kılmaktadır.

Heva ve heveslerini tanrı edinircesine toplumu kendilerinden ibaret sanıp başkalarının haklarını ayakları altına alarak her türlü eylemi mubah bellemiş yığınlara insanın anlayabileceği ne bir söz ne bir kanun ne de bir hoşgörü fayda sağlar. Bu sebeple onlara karşı öyle sert yaptırımlar, ceza ve şiddet uygulanmalıdır ki, ortak paydada buluşularak düzenin tahribatı önlenebilsin.  

Önümüzde işçi bayramı maskesi takmış 1 Mayıs azgınlarının ülkeyi kuşatma planları malumunuzdur. Devlet, 1 Mayıs İşçi Bayramının kutlanmasına karşı olmayıp, toplumsal düzenin tesisi ve milyonlarca vatandaşın huzur ve güveni adına yer göstermekte ama yığınların hedefi bayram değil terör olmalarından etki gösterebilecek yerler için hoyratça diretmektedirler. Açıkça devlete ve millete savaş açan TÜRK-İŞ, DİSK, KESK, TMMOB, Mimarlar Odası ve Türk Tabipler Birliği gibi terörle özleşmiş Sivil Toplum Örgütleri, militanlarıyla Türkiye’ye diz çöktürecek bir iktidar mücadelesi içinde CHP’ye taşeronluk yapmaktadırlar.

Ülkelerinin kalkınabilmesi ve ailelerinin geçinebilmeleri için birçok fedakârlıkta ve meşakkatte bulunan işçi ve memurları sömürerek hain emellerine alet etmede mahir olan azgınlar, emek çalışanlarını kanunlara karşı isyana teşvik ederek öyle devlet ve millet düşmanı haline sokmaktadırlar ki, hem eş, çocuk, ana ve babalarını utanca boğdurup gözyaşlarıyla inletmekte hem de eylemlerinde sağ kalmışlar ise hapishanelerde çürütmektedirler.

1977 ‘deki 1 Mayıs kutlamalarında devlete ve millete karşı gövde gösterisinde bulunan hainlerden 37 kişi ölmüş ve 137 kişi yaralanarak Türkiye bir kaosa götürülmüştü. Ülkesini savunanlar mı yoksa işçi bayramı maskesiyle isyana kalkışanlar mı suçlu diye sorgulanacak olursa, şüphesiz asi sendikalar ve ölenlerdi.

Her yıl işçi adına tezgâhlanan senaryonun amacı gayet açık olup, vatanını ve milletini seven hiçbir işçinin ihanetsi bu oyuna ortak olmamaları kaçınılmazdır. 1977’deki hükümetin otoritesizliğinden halk ayaklanmış ve hükümetin diz çöktüğü hainleri püskürterek hem devletin şerefini hem de milleti komünistlerden kurtarmışlardı.  

Şükürler olsun ki bugün ki iktidar, otoritesinden ödün vermeyerek CHP desteğindeki hainlere fırsat tanımamakta, böylece halkın müdahalesine gerek bırakmamaktadır.

Devletin herhangi bir organizeye imtiyaz sağlayarak halkının mal ve can güvenliğini tehlikeye atabilecek bir salahiyeti olamaz. 1 Mayıs kutlamalarının nerelerde yapılacağı ile ilgili karar almış ise, ya oralarda yapacaklar ya da en ağır ve sert müdahalelerle karşılaşarak bedel ödemelidirler.

Bedel ödemeyi göze alarak cenk meydanına çıkanın ağlama, şikâyet etme veya hayıflanma hakkı bulunmamaktadır. Cepheye çıkmış bir savaşçının “düşman bana kötü davrandı, beni dövdü, yaraladı ya da vurdu” demesi nasıl abes ise, devlete karşı kuşananlarında ağıtları boşunadır.

1 Mayıs İşçi Bayramı’nı devlete ve millete karşı gözdağı verme amacıyla biraya gelen örgütlerin gösterilen yerlerde değil de Taksim’de kutlama manipülasyonları bir başkaldırıdır, dolayısıyla bir terör eylemidir. Eğer geçmişte ölen terörist arkadaşlarının hatıralarını anarak saygı gösterecekler ise, Kazancı Yokuşu’na değil gömüldükleri mezarlarının başına gitmelidirler.

Ey Müslüman Polisler! Sizi yaratan ve sahibiniz olan Allah’a itaat ediniz. 1 Mayıs’ta sizleri zorlu ve meşakkatli bir görev beklemekte, hainlerin acımasız saldırılarıyla karşılaşarak, belki de eş ve çocuklarınızı yetim bırakmak için öldürmeye dahi teşebbüs edeceklerdir. Şüphesiz Rabbim sizleri koruyacak, yakınlarınıza bağışlayacaktır. Ancak şehid olmanız durumunda ebedi bir cennetle müjdeleneceksiniz. Karşınızdakiler sözden anlayan normal insanlar değil, her biri kana susamış vahşi komünistlerdir. Onlara karşı öyle sert davranın ki, Allah, sizin ellerinizle onları kahreylesin! Allah’a dayanın güvenin, vekil ve destek olarak Allah size yeter!                

“Ey Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran. Onların varacağı yer cehennemdir. O gidilecek yer ne de kötüdür!” Tahrim 9

“Onlarla savaşın ki, Allah sizin ellerinizle onları cezalandırsın; onları rezil etsin; sizi onlara galip kılsın ve mümin toplumun kalplerini ferahlatsın.” Tevbe 14

“Allah ve Resulüne karşı savaşanların ve yeryüzünde düzeni bozmaya çalışanların cezası ancak ya öldürülmeleri, ya asılmaları yahut el ve ayaklarının çaprazlama kesilmesi, yahut da bulundukları yerden sürülmeleridir. Bu onların dünyadaki rüsvaylığıdır. Onlar için ahirette de büyük azap vardır.” Maide 33

Yargı, hükümete emredemez!

Sözde millet adına karar veren yargı, milletin seçtiği hükümetin karşısında bariyer olamaz.

Seküler demokratik düzenlerde egemenliğin kayıtsız-şartsız millette olduğunu güvence altına alınan bir düşünce düzeyinde kuvvetler ayrılığı prensibi, tek kuvvet olması gereken millet iradesini sabote eden bir manipülasyondur.

İlk olarak antik Yunan ve Roma’da geliştirilen yasama, yürütme ve yargı güç ayırımının kendi başlarına etkin kuvvet olarak birbirlerinden ayrılmasıyla konumlandırılmış devlet düzeni, teoride açıklandığı gibi millet lehine değil, bizzat devletin milleti güden bir otoritesidir. Unutulmamalıdır ki, bizzat kral ve imparatorlar devrinde ortaya çıkan kuvvetler ayrılığının halkı adatmak maksatlı nasıl bir hile olduğu tartışılmazdır.

Halkın çoğunluğuyla iktidara gelmiş Ak Parti’yi kapatmaya çalışmış yargının nasıl millet iradesini alaşağı eden diktasal bir kuvvet olabildiğine yakın tarihte şahit olunmuştur.

Kuvvetler ayrılığını, fren ve denge mekanizmasını sağlayabilmek için zorunlu olduğu varsayımı millet iradesine güvensizlik ve yetki gaspıdır. Millet tarafından seçilmemiş bir yargının millet üzerinde bir yetkisi bulunamaz ve millet adına da karar alamaz. Çünkü millet, kendilerine, seçtikleri iktidarın üzerinde bir otorite vermemiş, dolayısıyla iktidarın lehlerine aldığı kararları bozma ya da durdurma salahiyeti de tanımamıştır. Bu sebeple ya millet egemendir ya da yargı!

Yargı ile birlikte yasamaya yetki verilmesi, yargı despotizmini meşrulaştırabilmek için yapılmış bir manipülasyondur. Yürütmeyi yetkili kılan yasama ve yasamayı çalıştıran da yürütme olduğuna göre; farklı kuvvetler olabilmesi mümkün değildir. Ancak koalisyon hükümetlerinde çıkar çatışmaları ve pazarlıklar mevzubahis olduğundan, yasamanın yürütmeye karşı kuvvet gösterisi olabilir ama tek başına iktidarlarda yasama, yürütmenin emrindedir.

Seküler yargı, asla bağımsız değildir ve olamazda. Hükmü, ilahi bir kudretten değil beşerden aldığı için ya düşünce ve ideolojik bağlılığı ya da çıkar beklentisi kararlarında etkilidir. Dolayısıyla hiçbir insan bağımsız olamaz, mutlaka fikri doğrultusunda kayırım yapmaması elinde değildir. Ayrıca Allah korkusu taşımayan bir vicdan da bulunamayacağından yargıçların vicdani kanaatleri mümkün olamaz. Çünkü anayasa ve hukuk din dışı, yasalarında da Allah’a yer vermiyor ise, iddia edilen vicdan da ona uygun olarak hüküm vermektedir. Takdir edilir ki, buna da vicdan denemez!

Aynı şekilde dini rejimlerde de hileli yönlendirmeler mevcuttur. Egemenlik kayıtsız-şartsız Allah’ındır denir ama Allah’ın hükümlerine değil kendi istek ve düşüncelerine göre kararlar alınır. Seküler hukukta varolan yorumlar vahiyde de görülebildiğinden nefse göre idamlık bir suçlu beraat, beraat etmesi gereken bir masum da idam edilebilmektedir. Dolayısıyla suçlunun niteliği hukuku teslim alır! Çünkü yaratıcı Allah gökyüzünde, nefiste yeryüzünde hâkim anlayışı adaletin ve vicdanın tesisini yıkar!              

Milleti egemen kılan demokratik bir düzende yargı, kuvvet olmaktan çıkarılmalı ve milletin seçtiği iktidara karşı yaptırım sahibi olmamalıdır. Ahlaki değerlerle ilgili iktidarı yargılayabilir ama milletin beklediği ve ülkeyi kalkındıracak icraatlarıyla ilgili karar alamaz. Yargı, hukukun gücünü milletin seçtiği iktidara karşı değil, toplumsal asayişe karşı işletmeli ve suçlunun en aza indirildiği bir toplumun inşası için enerjisini harcamalıdır.

Siyasetle bütünleşmiş ve saflara ayrılmış bir yargıdan dolayı adaletsizliklerin feryatları dinmemekte, fitne durmamaktadır. Yargının dokunulmazlığına son verilmeli ve doğrudan milletin seçtiği iktidara bağımlı haline getirilmelidir ki, ‘millet adına’ karar vermesi meşrulaşabilsin! Yoksa milletin seçtiği hükümete kılıç çekip meydan okuyabilen bir yargının milleten yana olabilmesi mümkün müdür?

Yargı, önündeki hukuka rağmen kendi içinde dahi öyle çelişki halindedir ki, yıllarca süren bir olayla ilgili mahkeme ve yargıtayın kararını anayasa mahkemesi bir anda yok sayabilmekte, müebbet hapisle cezalandırılmış suçluları salıvermektedir. Diğer taraftan yargı da etkin bir güce oluşup hükümet aleyhinde cephe oluşturan paralel yapıya karşı millet, seçtiği hükümet aracılığıyla yaptırım dahi uygulayamıyor ise, devlet ve milletin bir yargı oligarşisi tutsağında olmadığı söylenebilir mi?

Madem kayıtsız-şartsız egemen millet; hukukta, yargıda, mecliste, hükümette, devlette milletin boyunduruğu altında olmalı ve millete rağmen hiçbir gerekçeyle iradesine çalım atmaya kalkışılmamalıdır.

Madem kayıtsız-şartsız egemen Allah, yeryüzü ve gökyüzünde canlı-cansız ne var ise Allah’ın iradesine boyun eğmeli ve hükümlerinin dışına çıkılmayarak Mutlak İrade’si ne sorgulanmalı ne tartışılmalı ne de yorumlanarak eğilip bükülmelidir.

Kim egemen kabul edilmiş ise, onun egemenliğinden asla taviz vermemeli ve karşısındaki güç kim olursa olsun ya dimdik olunmalı ya da şerefle ölünmelidir.

“Öl veya ol! İşte bunu bilmiyorsan zavallı bir misafirsin karanlık yeryüzünde.Goethe

Hukuk, beden; adalet, ruhtur!

Hukuk’un olup da adaletin olmadığı bir yapı, ruhsuz beden misali ölüdür. Seküler, yani laik ya da pozitivist hukuk, yürüyemeyen bir engellinin ayakkabıları gibidir!

Pozitivizm bilim gibi pozitivizm hukuk da; yaratıcıyı, ruhu, peygamberi ve vahyi reddedip sadece fiziksel yahut maddi dünyanın gerçeklerine dayanan bir yapıdır. İlahi yasalara tamamen karşı olup, hukuk sistemlerin evrimsel yollarla bağımsız olarak tanımlanabileceğini öne sürer. Oysa ağaçtaki bir yaprak gibi kâinatta hiçbir şey bağımsız değildir.

Türkiye’deki laik hukuk, hukuki pozitivizm olup, kanunların içeriği ne olursa olsun mutlaka uyulmalıdır anlayışıyla hüküm sürmekte ve savunulmaktadır. Açık bir ifadeyle, hak ve adaleti temsil edip etmediğine aldırış etmez, insanların vicdani hassasiyetlerine önem vermez; fert, toplum ve milli çıkarları gözetmez. Dolayısıyla pozitivizm, gerek bilim gerekse hukukta niçinlerle değil nasıllarla uğraştığından; hem bilim hem de hukukun da ruhunu kabul etmez.

“Güneş sisteminin, gezegenlerin ve kuyruklu yıldızların harika sistemleri, yalnızca akıllı ve güçlü bir varlığın kudretiyle sürebilir. Bu varlık yalnızca dünyanın ruhunu değil, her şeyi yöneten Allah’tır.” I. Newton

Özellikle Anayasa Mahkemesi Başkanının “evrensel kanunlara” bağlılığı, tamamen seküler-pozitivizm hukukuna bir işaret olup, ne ülke ne de vicdan adaletini önemsemediğine kanıttır. İfade ettiği gibi “Biz işimize bakıyoruz ve anayasanın gereğini yapıyoruz” açıklaması, yanlış ya da memleketin aleyhine de olsa kanunlara mutlaka uyulma mecburiyetiyle hareket edildiğini ortaya koymaktadır.

Gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenince diğerleri de yanlış gider. L.C.Bruno

Ruhsuz bir hukukun adaleti mümkün olamaz! Ruhsuz bir bedene ne kadar methiyeler düzenlense, eşi görülmemiş törenler yapılsa, altından kıyafetler giydirilse, tabutu elmastan olsa, makyaj ve nadide kokular sürülse, ululuk payesiyle üstün tutulsa ve saygı duyulsa da, o bir ölüdür ve yeri mezarlıktır. Dolayısıyla ruhsuz bir hukuk da ne kadar üstün tutulmaya, korunmaya ve bağlılığına özen gösterilse de, o bir ölüdür ve adaleti mukim kılabilecek bir umut doğuramaz.

Nasıl ki ruhsuz bir canlı var olamıyor ise, ruhsuz bir hukukta adalet temelinde var olamaz. Var olsa da mezardaki bedenden farksızdır. Dolayısıyla din dışı hukuk, ancak ölülere hitap eden hukuktur. Bu sebeple insanlar, hukuka rağmen adaletin yerine getirilmemesinden feryatları ardı arkası kesilmiyor ise, hukukun ruhsuz oluşundandır.

Mezarsı hukukun uygulayıcıları yargıçlar, malumunuz üzere maddi dünyanın gerçeklerini ele almaları yanı sıra vicdani kanaatleriyle de karar verirler. Lakin seküler hukuka dayalın bir vicdanın adil olabilmesi mümkün müdür?

Fiziksel veya maddi dünyanın gerçeklerine dayalı hukuki kurallar, ruhi hayatla örtüşmediğinden yasaların tamamı beklentiden öte hiçbir şey ifade etmemekte, haksızlık ve adaletsizlikler engellenememektedir. Bundan dolayı çorap değiştirme misali yasalar sıkça düzeltilmekte, hedeflenen ayar bir türlü tutturulamamaktadır.

Adına ister laik, ister seküler, ister pozitivizm, ister rasyonalizm, ister batıl deyin; yaratıcının yani ruhun hükmetmediği her hukuk, adalet değil ceset getirir. Adaletin ilki hukuktan gelmiyor ise, hukukun toplumsal düzen sağlayıcı hükmü yok demektir!     

“Adil olmayan yasalar mevcuttur: Onlara itaat etmekle yetinelim mi, yoksa bu yasaları değiştirinceye kadar onlara itaat mi edelim, yoksa bu yasaları ihlal mi edelim? Bu tür bir devlet yönetimi altında insanlar genellikle çoğunluğu ikna edinceye kadar beklemek gerektiğine inanırlar. Eğer yasalara karşı gelirlerse, çözümün mevcut kötülükten daha kötü olacağını düşünürler. Fakat bilinmelidir ki, devletin kendisi çözüm olarak mevcut kötülükten daha kötüdür.” Henry David Thoreau

 

İmajına güvenerek bir fasığı aklayamazsın!

Biri İslam aleyhtarı haçlı bir gazetenin köşe yazarı; diğeri İslam yanlısı iktidar partisinin rüşvet aldığı gerekçesiyle bakanlık görevinden istifa etmiş bir milletvekili!

İddia: Telefon görüşmelerinde Allah’ın yüce kitabı Kur’an’ı Kerim’le dalga geçmeleri ve hakaret. 

Lakin telefon konuşmalarının montaj, sondaj, ilave, kes yapıştır ve v,s gibi müdahalelerin olabileceğini de göz önüne alarak, konuşmaları ses olarak değil yazıya dökülmüş metinle irdelediğimizde, konuşma akışı içinde herhangi bir kurgunun söz konusu olup olmadığı ortaya çıkabilecek aşikârlıktadır. Dolayısıyla lehte ya da aleyhte hiçbir yoruma ihtiyaç kalmayacaktır!

Egemen Bağış: Alo…

Metehan Demir: Sabah yemin ediyorum şu tweet’ini gördüm var ya, güne nurla başladım, duayla başladım.

Egemen Bağış: Ne güzel

Metehan Demir: Bakara Suresi 152, Ve le entüm… Valla abicim helal olsun.

Egemen Bağış: “M.D.” (Yanındakine kiminle konuştuğunu söylüyor) Beyhan da (Bağış’ın eşi) diyor ki; “Kim bu sabahın köründe arıyor. İmana mı gelmiş dua ediyor” diyor.

Metehan Demir: Abi böyle bir şey olabilir mi ya?

Egemen Bağış: “Ayran yollayayım” M.D’ye diyor.

Metehan Demir: Vele entim ma ağbüd… ( Dalga geçiyor )

Egemen Bağış: “Vela entim ma ağbüd” deyip kendi kendine şeye yapıyor. Oğlum ben her Cuma bir tane ayet sallıyorum.

Metehan Demir: Ya bilmez olur muyum senin elinde bir kitapçık var oradan çakıyorsun biliyorum ya…

Egemen Bağış: Kitapçık yok lan Google’a gir, Kur’an’da atıyorum kardeşlik, Kur’an’da nankörlük, Kur’an’da bilmem ne diye search yap hepsi çıkıyor. Oradan bir tane salla gitsin.

Metehan Demir: Vel ağl asdfg asdfgh tırahun turuhun… ( Dalga geçiyor )

Egemen Bağış: Oo Almancaya döndü M.D

Metehan Demir: Vay be abicim. Vay be. Yıkıldım sabah sabah. Baktım bir de saatine 08:20’de çakmışsın ya nasıl bir dini birikim ya.

Egemen Bağış: Ben sabah 05:00’da çaktım bi tane.

Metehan Demir: Ve sabah uyuyarak, uyanıp Allah’ın Egemen Bağış’tan bir ayet inse de ben de onu retwet etsem deyip bekleyen 13 kişi de retwet etmiş hemen anında.

Egemen Bağış: 150 kişi retwet etmişti. Cumayı “cıma” yazmışım 08:20’de yeniden attım manyak.

Metehan Demir: You ere great hero ya great hero no more games yani (Sen büyük kahramansın, daha fazla oyun yok).

Metehan Demir: Bakara 156.

Egemen Bağış: Bakara 156 (Kahkahayla gülüyor). Çarpılacaksın.

Metehan Demir: Her kim ki Egemen Bağış’ı sevmez, Allah en kısa zamanda onun belasını verir. Bakara 159.

Egemen Bağış: (Gülüyor).

Metehan Demir: Her kim ki Aydın Beyin o zor gününde onun yanında olur, o Allah’tan her istediğini alır. Bakara 165. Bu Bakara iyi ya. Tövbe ya Rabbim, çarpılacağız şimdi.

Egemen Bağış: Makara iyi (Kahkaha atıyor).

Metehan Demir: Makara, makara ya vallahi. Tövbe estağfurullah, çarpılacağız şimdi.

Bu görüşmenin ne kadar samimi ve içten bir diyalog içinde geçtiği ve iddia edildiği gibi dışarıdan herhangi bir müdahalenin bulunmadığı tartışılamayacak kadar açıktır. Sinema senaryoları dahi ne kadar profesyonelce kurgulansa da, hissiz olmalarından ve ezbere dayalı bulunmalarından yapaylıkları ciddi bir irdelemeyle anlaşılabilmektedir. Şayet art niyetli bir saptırma mevzubahis olsaydı, vurgular ve amaçlanan hedef daha baskın sözlerle desteklenirdi. Ancak Egemen Bağış ve Metehan Demir görüşmesi son derece doğal olup, olağandışı tek bir ayrıntı söz konusu değildir. Ses yanıltabilir ama yazı asla!

Bu görüşmede en dikkat çeken bölüm ise Metehan Demir, bir taraftan ayetlerle dalga geçerken diğer taraftan tövbe etme ihtiyacı duyması. Fakat Egemen Bağış’ın Allah’a meydan okurcasına hiç oralı olmaması, iman etmediğine apaçık bir kanıttır.

Her şey o kadar aleni ki, bundan sonrasını o kâfire sahip çıkan Başbakan Erdoğan ve Ak Parti düşünsün!  

“Bizim ayetlerimizi yalanlayıp da onlara karşı kibirlenmek isteyenler var ya, işte onlara gök kapıları açılmayacak ve onlar, deve iğne deliğine girinceye kadar cennete giremeyeceklerdir! Suçluları işte böyle cezalandırırız!” Araf 40

“Ey iman edenler! Sizden önce kendilerine Kitap verilenlerden dininizi alay ve oyun konusu edinenleri ve kâfirleri dost edinmeyin. Allah’tan korkun; eğer müminler iseniz.” Maide 57

“İşte, inkâr ettikleri, ayetlerimi ve resullerimi alaya aldıkları için onların cezası cehennemdir. “ Kehf 106

“Sonunda yaptıklarının cezası onlara ulaştı ve alay etmekte oldukları şey onları çepeçevre kuşatıverdi. “ Nahl 34

Pamir öldü de; kim neyi idrak etti?

“Nerede olursanız olun ölüm size ulaşır; sarp ve sağlam kalelerde olsanız bile! Kendilerine bir iyilik dokunsa “Bu Allah’tan” derler; başlarına bir kötülük gelince de “Bu senden” derler. “Hepsi Allah’tandır”” de. Bu adamlara ne oluyor ki bir türlü laf anlamıyorlar!” Nisa 78

3,5 yaşında bir çocuk. Anası ve babasıyla hiçbir tehdit ve tehlike içermeyen güvenli evlerinde ve sımsıcak yatağında uyurken kalkıyor, ebeveynine duyurmadan evin kilitli kapısını açarak, kendisini bekleyen 20 metre uzaklıktaki eceline erişebilmek için önündeki tüm engelleri aşıp havuza düşmek suretiyle hakkında yazılmış olan ‘o kitap’’ta ki hükme boyun eğiyor. Sonra sorular, yorumlar, arayışlar ve bilinen ama idrak edilemeyen denklem içinde aranılan yanıtlar!

Oysa her şey açık! Onu yaratan Allah, nasıl dünyaya gelmesine hükmetmiş ise, dünyadan göç etmesini de takdir etmiş. Öyleyse tartışılan nedir?

Eğer başa gelen herhangi bir musibet yaratıcı ve kader yazıcı Allah’ın dilemesiyle gerçekleşiyor ise; engelleyebilmek mümkün müdür? Allah’ın ‘olacak’ dediğini geri koyabilecek ya da önleyebilecek bir irade var mıdır? Var olduğun yerin emniyetli ve tehlikeden uzak bulunması yaşaman için garanti midir? Ya da cehennemsi bir felaketin içinde hayat sürmen ölümünü mecbur kılıcı bir sebep midir?

Almış olduğun tüm tedbirleri ve önlemleri devre dışı bırakan ve bertaraf eden gerçek gücün ortaya çıkıp kendini göstermesiyle; ummadığın, düşünmediğin ve hesap etmediğin zararlar, yenilgiler, yıkılmalar ve ölümler baş gösteriyor ama takdire razı olunmayıp yeterli güvencenin sağlanmaması bahane edilerek, isyan sürdürülebilmektedir.

Hayat, acısıyla tatlısıyla birçok olayı insanların idrak edebilmeleri ve ibret alabilmeleri için sunsa da, haklarındaki yazgıyı sahiplenmemek ve savuşturabilmek amacıyla debelenebilinmektedir. Oysa istesen de istemesen de onu yaşamaktan başka ne bir çaren ne de bir çıkış yolun vardır.

Aslında insanların kaçtığı şey, koşup kavuşmak istediği şeydir ki, onu sahiplenebilmektedirler. Demek ki, her ne kadar üstün akılları ve özgür iradeleriyle övünseler de, olumsuzluklara ve kendilerini mahvedecek şeylere mani olamıyorlar.  

Düşünün; bir tarafta savaşların, depremlerin ve sayısız felaketlerin dehşeti içinde hayatta kalan çocuklar, diğer tarafta Pamir gibi niceleri hiçbir tehlikenin ve ölüm tehdidinin olmadığı yerde yaşayan çocuklar! Bir bakıyorsunuz ölmesi beklenen yaşıyor, güven içindeki ölüyor!

Başıma gelen korkunç bir olay akabinde Singapur’dan Abudhabi’ye uçarken öyle derin düşüncelere dalmıştım ki, “nasıl oldu da engelleyemedim” çözüm arayışı içinde Budist olan hostesle sohbet etmeye ihtiyaç duydum. Öyle ya, bakalım o ne düşünüyordu?

Hostesle aramızda şöyle bir diyalog geçmişti:

-Akıl ve irade nedir?

-Akıl, düşünmemizi, kendimizi idare etmemizi ve doğruyu bulabilmemizi sağlayan bir şeydir.

-Aklınla her istediğini yapabilir veya her türlü tehlikeyi bertaraf edebilir misin?

-Bilemem ki, neden bana böyle sorular soruyorsunuz?

-Lütfen, görüşlerini ve mümkünse duygularını ifade etmeni rica edeceğim.

-Aklıma güveniyorum, çalışıp başarılı olduktan sonra her istediğimi elde edebilirim diye düşünüyorum.

-Her istediğini mi?

-Herhalde.

-Başına gelebilecek tehlikeleri önleyebilir misin?

-Bilemem ki, tabiat olaylarını önleyemem, ben arkadaşlarımı çok iyi seçer ve tehlike arz eden yerlerde zaten bulunmam.

-Aile bireylerine, yakınlarına ve çevrene karşı güven duyabilmene neden olabilen duyguları kontrol edebiliyor ve muhakeme gücünle tedbir alabilecek bir irade ortaya koyabiliyor musun?

-Çok karmaşık ve cevap veremeyeceğim bir soru.

-Burası güvenli mi?

-Tabii, çok güvenli!

-Uçağın teknik bir arızadan dolayı düşebileceği veya terörist bir saldırıya uğrayabileceği varsayımında bulunmadan, kalemimi gözüne saplasam veya senden bir kadeh içki isteyip sonra onu yakarak suratına atsam, ne yapabilirsin? Ancak sakın ola korkma, sadece sorularıma cevap verebilirsen memnun olurum.

-İnanın sizden çekinmeye başladım, tabii ki hiçbir şey yapamam.

-Demek ki aklının ve iradenin mani olamayacağı ve her an birçok olayın vuku bulabileceği gerçeği varolduğu müddetçe güvenli gördüğün -bu uçak dâhil olmak üzere- tehlikeve sırlarla dolu bir dünyada yaşadığının farkında mısın? Sence bu durumda uçak güvenli olabilir mi?

-Açıklamalarınızdan sonra hayır!

-İnsanların birbirlerine kötülük yapmasını teşvik eden veya engelleyen, tehlikelerin ve güvenin oluşmasını sağlayan veya bertaraf eden, yaşatan veya öldüren akıl mı, yoksa başka bir güç mü?

-Özür dilerim, söylediklerinizi cevaplandıramayacağım, çünkü bilemiyorum, hiç duymadığım şeyleri sizden duyuyorum, çok ilginç bir kimsesiniz, efendim!   

Zavallı kız karşısında sanki cani ya da deli görmüş gibi tedirgin olmuş, hiç kimsenin sorgulamaya tenezzül etmediği bitki misali bir hayat yaşadığı ve hiçbir şeyin farkında olmadan alelâde bir yaşamla ömrünü sürdürmekteydi.

Kim öyle değil ki?

Allah’tan başkasını güç ve irade sahibi yapma ki, giriştiğin isyanla ne dünyanı ne de ahretini yitir. Çünkü sana Allah’tan başkasının dost ve yardımcı olabilmesi mümkün değildir!  Karşı koyamayacağın Mutlak İrade’ye karşı ne kadar direnirsen diren, Donkişot’un yel değirmenlerine karşı açtığı savaştan farksız bir sonla yüzleşeceksin.  

 

PKK terör örgütündeki yanlışlık Gülen’de yapılmamalıdır!

PKK denen azgın zalimi Kürt kökenli vatandaşlarla özdeşleştiren hükümet, Gülen terör örgütünü Müslümanlık yahut vatandaşlıkla bütünleştirerek barışa, uzlaşıya ve çözüme kalkışması, ikinci ve daha tehlikeli bir ihanete sebep olur. Çünkü Türkiye, Öcalan’dan sonra ikinci bir hain olan Gülen’le enerjisini zayıflatmamalıdır.

Müslüman Kürt kökenli kardeşlerimizin temsilcisi olarak Öcalan’ı ve PKK’nın siyasi kanadını kan akmaması adına zoraki de olsa muhatap alan hükümet, son seçimlerde aldıkları yüksek Kürt oylarıyla nasıl bir yanlışa saptıklarını müşahede edeceklerini sanıyorum. PKK gibi hain ve acımasız bir düşmanla hiçbir şart ve koşulda masaya oturtulmamasını bugünde savunuyor, kendilerine ne kadar taviz verilip hoşgörüde bulunulsa da ihanetlerinden asla vazgeçmeyeceklerini tekrarlıyorum.

Sırf Müslüman Kürt kardeşlerimize bir halel gelmemesi ve teröristlerin zulümlerine maruz kalmamaları maksadıyla PKK ve siyasi uzantısı azgınlara her ne kadar özveride bulunulmuş ise de tehditleri devam etmekte, dilleri sarkmış kuduz hayvanlar misali alçaksı hedeflerine ulaşabilmek için fırsat kollamaktadırlar.

Bir tarafta Kürt maskeli PKK, diğer taraftan İslam maskeli Gülen terör örgütü; etnik ve din manipülasyonlu hainler olarak Türkiye’yi mahvedebilmek için kuşatabilme çabaları içindedirler. Her ikisi de haçlı-siyonist düşmanlarımız adına taşeronluk yapmakta, gerekli güce ve halkın güvenine kavuştukları an itibariyle vatanımızın kapılarını efendilerine açacaklardır. Denemelerindeki başarısızlık asla yanıltmamalı, soluklanma amacıyla uzattıkları sinsi elleriyle tokalaşmamalıdır. Çünkü şeytan ve dostlarıyla işbirliği yapmanın ilk kuralı,”yapma”’dır.

Haydi, seküler rejim gereği iktidar, Allah’ın indirdiği ile hükmetmiyor diyelim, karşısında ayna olan tarihi gerçekleri de mi referans almıyor?   

“Allah’ın sana gösterdiği şekilde insanlar arasında hükmedesin diye sana Kitab’ı hak ile indirdik; hainlerden taraf olma!” Nisa 105   

Hainlerle hainlerden taraf olanların düşmanlık açısından birbirlerinden farkı bulunmamaktadır. Şöyle düşünürsek; savaştığınız bir orduda nasıl ki ‘bu iyidir diğeri kötüdür ‘ gibi bir ayırım yapmaksızın tümüyle çatışmakla yükümleyseniz, PKK ve Gülen terör örgütlerinin safında ve tarafında olanları da düşman kabul etmelisiniz.

Bir kimsenin dost ya da hain olduğunu ancak kalplerinde saklı olanları okumakla mümkündür.        Lakin böyle bir kudret insanlarda bulunmadığından zahiri bir gözlemleme ve duruşla yargıya gidilmektedir. Her ne kadar çoğunlukla yanılgıya düşülse de! Dolayısıyla hainle hainden taraf olanı ayırmak, kararların en yanlışıdır. Bilmelisiniz ki, gördükleriniz ne kadar gerçek ise, görmedikleriniz daha da gerçektir.

Gerek din gerekse vatan hainliği alenileşmiş Gülen örgütünün arkasında durmaya devam eden hiç kimse masum sayılamaz. Hele de dinine amansız düşman partileri destekleyebiliyorlarsa, bugün için pasif olsalar da yarın için ciddi tehdit olacakları tartışılmazdır. Tıpkı futbol maçlarında ‘yedek kulübede’ bekleyen futbolcular misali doğrudan sahada olmasalar da, kendilerine sıra geldiğinde hücuma geçecekleri muhakkaktır. Zaten yaydıkları fitne ve fesatla üzerlerine düşen misyonu sürdürmekte, ekonomik katkılarıyla da örgütü sübvanse etmektedirler.

“Herkesi bir defa, bazılarını her zaman aldatabilirsiniz. Ama herkesi her zaman aldatamazsınız.” Abraham Lincoln

Hükümet, hem Müslüman milletimizin yüce dini hem de vatanı Türkiye için nerede bir gülenist var ise bertaraf etmeli, semizlenmelerine fırsat verecek her türlü kapı üstlerine kilitlenmelidir. Artık merhamet gösterilecek bir zaman değil, hukuk çerçevesi dahilinde en sert yaptırımları uygulama anıdır. Girilecek inlerinde olası üremelerine imkân tanıyacak tüm oluşumlar kurutulmalı, böylece ne İslam’a ne de Türkiye’ye vermeyi düşündükleri zararlar engellenmelidir. Kalpleri kaskatı kesilmişler ne görürler ne işitirler ne de kavrarlar!    

“Ey Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran. Onların varacağı yer cehennemdir. O gidilecek yer ne de kötüdür!” Tahrim 9-Tevbe 73

Allah, Başbakan Erdoğan’ı aklamıştır…

Nerede? Aleyhine iddia edilen “yolsuzluk, hırsızlık, rüşvet ve kul hakkı yediği” suçlamalarından!

Ancak “bana ne Allah’tan; bana ne millet kararından; beni, benim ve bana uyan beşeri mahkemelerin kararı bağlar” diyenler, apaçık haydut ve isnat ettikleri suçlamalarla ilgili Başbakan Erdoğan aleyhine açılmış tek bir davanın bulunmadığı, bazı bakanların çocuklarından dolayı itham edilmeleriyle Erdoğan’ı dolaylı yollardan yermeye çalışmaları da halk tarafından kabul görmemiştir. Çünkü Allah adildir ve her türlü tuzağa karşı haklının yanındadır; Allah, yalancı ve iftiracıları galebe çaldırmaz!

Unutulmamalıdır ki, Müslüman milletimiz, yüzyıllarca Allah’ın hak ve adalet dağıtan yüce dinini egemen kılabilmek için canlarını vermiştir. Her ne kadar içlerinden saparak hainliği meslek edinmiş olanlar var ise de, Rabbimiz, geçmişin hatırına imanlı milletimizi koruyup kollamakta ve ellerimizle onları helak etmenin fırsatını vermektedir.  

Artık Türkiye’nin istikbali adına hainleri bertaraf etme zamanıdır. Bu, öylesine bir bertaraf olmalıdır ki, bundan böyle cüret etmeye çalışanların düşüncelerinde bile olgunlaşmasını önleyecek şiddetli bir yaptırım olmalıdır.

Hainler ve sözcülerinin hümanist ve demokratik argümanları, asla Türkiye’nin karşılaştığı ürkütücü tehdidi tekerrür ettirecek bir geri adımı attırmamalıdır. İktidar, şartsız-koşulsuz millet iradesine boyun eğmeli ve ülkemizi haçlılara peşkeş çekmek isteyen alçaklara hiçbir hoşgörü ve merhamet tanımayarak, vatan ve millet adına hak ettikleri karşılığı vermelidir.

Aksi takdirde bilinmelidir ki, rahat bırakılıp tekrar güçlenmelerine fırsat verilmeleri durumunda düşmanlıklarını sürdürecek ve Türkiye aynı dehşetleri yaşamaya mecbur kalacaktır. Millet, bir daha tehdit altında kalarak yeni İstiklal mücadelelerini tatmayı istememekte, yalnızca huzur ve güveni dileyerek ülkelerinin kalkınmasını arzu etmektedir.

Her iktidarın öncelikle yaptığı; hainlerin ekonomik güçlerine darbe indirmek ve Türkiye aleyhine kullandıkları servetlerini çökertmektir. Eğer ekonomi zarar görür ya da Batının tepkisi gibi bir endişesiyle çekimser davranılırsa, vatanımız Türkiye’nin ortada kalmayacağı ve müstemleke yapılacağı tehlikesi hesap edilmelidir.

Korkma! Bütün tuzaklara ve akınlara rağmen nasıl Allah Müslüman milletimizin yanında olmuş ise, yine desteğini sürdürecek ve azgınların ulumaları ve gözdağı teşebbüsleri hüsrana uğrayacaktır.  

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.

Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.

Doğacaktır sana va’dettigi günler hakk’ın…

Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

 “Buyurdu ki: Korkmayın, çünkü ben sizinle beraberim; işitir ve görürüm.” Ta-Ha 46

O kadar zengin misiniz ki,

Kullanacağınız oy ucuz ve kalitesiz olsun!

Şu insan o kadar zavallıdır ki, sanki az derdi varmış gibi başına, altından kalkamayacağı yeni dertler açmak için Arap atı misali koşturabilmektedir.

En basit bir alışverişinde dahi mağaza mağaza dolaşarak satın alacağı ürünün altını üstünü çevirip saatlerce düşünür, sorup soruşturur, sağlamlığını ve garantisini arar; ürüne göre kullanım süresi, üretildiği tarih ve markasına varıncaya kadar kılı kırk yarar, sıra kendini yönetecek partiye oy vermeye gelince, satın aldığı ürüne gösterdiği özeni umursamaz. Öyle ki, satın aldığı ürünün kusurlu çıkması akabinde geri vermeye hatta tüketici mahkemelerine koşturur, ancak seçtiği parti hayatını bertaraf ederken geri dönüşü olmayan bir uçurumun başında kaskatı kesilir.

Yahu arkadaş; satın aldığın ürünün markasına, referansına ve güvenirliliğine hayati önem veriyorsun da, devletini idare edecek parti için neden aynı hassasiyette davranmıyorsun? Şöyle ifade edersek; evladınızı evlendirmeyi düşündüğünüz kişinin yedi ceddine varıncaya kadar ailenize uygun olup olmadığını araştırarak izdivaca karar veriyorsunuz da, seçeceğiniz aday yahut parti çok mu önemsiz ki, anlık etkisinde kalıp destekleyebiliyorsunuz? Tıpkı evliliklerde, ortaklıklarda ve dostluklarda olduğu gibi karşılaştığınız acı bedeller, hep böylesi bir gafletin sonucu değil midir?

Rakipler birbirlerini nasıl kötü ürün satmakla, sahtekârlıkla, dolandırıcılıkla ve hilekârlıkla suçlamaları misali politikacıların da kazanabilmek için birbirlerini yolsuzlukla, yalancılıkla, hırsızlıkla, namussuzlukla, bölücülükle ve ihanetle itham edebilmeleri azmış nefislerinin fıtratsal bir sonucudur.

Nasıl ki bir aile yahut şirket, kendilerini yönetecek idarecinin her türlü sorunun altından kalkabilecek gücüne, liyakatine ve tecrübesine dikkat ediyor; ülkeyi yönetecek partinin güç, deneyim ve istikrarına önem verilmemesi açık bir intihar değil midir?

12 yıldır ülkenizi yöneten iktidar; tecrübesiyle pişmiş, hata ve yanlışlarını idrak etmiş, halkının eksikliklerini tespit etmiş, daha çok faydalı olabilmek için adımlarını hazırlamış, ülkenin huzur ve güveni adına dost ve düşmanlarını tespit etmiş, açık gediklerini ya kapatmış ya da kapatabilmek için planlarını yapmış, milletini daha yüksek bir seviyeye ulaştırabilmek ve uluslararası zeminde hak ettiği değere kavuşturabilmek için altyapıyı tesis etmiş, içine kapanık bir Türkiye değil dünyada ses getiren bir Türkiye’yi hedeflemiş, zorba komşularına sessiz kalmayarak halkların hak ve adaleti için susmamış, maddi ve nefsi çıkarı insanlık üstünde tutmamış, dünyanın neresinde zulme uğramış bir toplum var ise ‘bana ne’ demeyerek yardımlarına koşmuş, insanlık adına dünyanın en güçlü devletlerine meydan okumuş, cumhuriyet tarihinde yapılanları iktidarı boyunca birkaç kez katlamış, milleti için kendisine atılan iftiralar, suçlamalar ve karalamalardan yılmayarak dimdik ayakta durabilmiş, çıkarını düşünerek kendine fiyat etiketi koymayıp hiçbir kayırım gütmeksizin sömürücülere göz açtırmamış, şantaj ve tehditlere boyun eğmemiş, aleyhine ittifak yapan haçlı cephenin gücüne karşı durarak milleti adına ürkmemiş, ülkesinin hakları için kirli pazarlıklara kalkışmamış bir iktidarı devirmek; kundaktaki bir bebeği acımadan katletmek ya da ülkene yaptığın apaçık bir nankörlük ve ihanet değil de nedir?

Madem CHP, MHP, BDP, SP ve gönlündeki diğer partiler daha iyi yönetir düşüncesindesiniz, satın aldığın bir üründe aradığın garantiyi onlardan beklemeyecek misin?

Oyunuzu talep edenlere: güzel konuşuyorsunuz; vaatler sıralıyorsunuz; Ak Partiden daha iyi yöneteceğinizi iddia ederek bizleri havada uçuruyorsunuz; verecekleriniz karşısında duyduğumuz umutla sıkıntılardan kurtulacağımız sevincini yaşıyoruz; yolsuzluk, hırsızlık, haksızlık ve adaletsizlik yapmayacağınıza söz veriyorsunuz; artık ülkemizde ne açlık ne yoksulluk yaşanmayacağını ve dilediğimizi satın alabileceğimizi vurguluyorsunuz; toplulukların barış içinde yaşayacağını; hiçbir karışıklık çıkmayacağını; sokaklarda terör ve saldırıya rastlanmayacağını; mal ve canlarımızın emniyet içinde olacağını; ekonomide hiçbir kırılmanın mümkün olmayacağını; Vandalların saldırılarıyla insanlarımızın, otomobillerimizin, dükkânlarımızın, evlerimizin yakılıp yıkılmayacağını; çocuklarımızın ölmeyeceğini; her türlü sıkıntıların bertaraf edileceğini; özgürlükler vereceğinizi; işsizliğin kalmayacağını; zamlar yapılmayacağını açıklıyorsunuz da, bize verebileceğiniz teminat nedir?

Çünkü bir ekmeği dahi paramız olmadan alamayarak, fırıncıya “sözüme güven” dediğimiz halde alamıyor; dolayısıyla sözün hiçbir itibarı olmadığı günümüzde, garanti vermeksizin sözünüze nasıl güvenebilelim? Bizden iktidar partisinden vazgeçip kendinize oy atmamızı isteyerek girdiğimiz riskin bir karşılığı olmalıdır. Ya sözlerinizi tutmaz iseniz, uğradığımız zararları nasıl karşılayacaksınız?  

Daha seçim arifesinde belirsizlik kuşkusuyla herkes kaygı içinde; işçi, memur, öğrenci, emekli, köylü, çiftçi, esnaf, sanayici, yatırımcı, hatta hastalar dahi ışığa çarpılmış tavşanlar misali kaskatı kesilmiş bir korku içindeler. Öyle ki, ‘ne olacak’ şüphesiyle neredeyse alışverişler durmuş ve psikolojik kriz insanları sarmış bulunmaktadır. Kolay değil! 12 yıldır düzen kurmuş bir iktidarın devrilerek kendinizin seçilmesiyle ilgili bir karar, öyle her babayiğidin cüret edebileceği bir pehlivanlık değildir.

Sonuçta milletimiz, geçimini sağlamak, çocuklarını geçindirmek, işini devam ettirmek, huzur, güven, sağlık ve hizmet sağlayan bir yönetimin güvencesinde vatanı Türkiye’de yaşayabilmek amacındadır.

Hep vaatlerde bulunuyorsunuz ama başaramadığınız takdirde oy verenlerin zararlarını karşılayacak tek bir teminat veremiyorsunuz! Basit bir alışverişte bulunan tüketici, iş yapan esnaf, kredi veren bir banka veya dilenciye bile yapılacak yardımın dolandırıcılık olup olmadığına dikkat eden bizler, hiçbir garanti almaksızın neden vatanımız gibi bir ruhu tehlikeye atacak oylarımızla sizleri destekleyelim?  Diyorsunuz ki, sözümüze güvenin! Peki, siz kimsiniz? Her şeye muktedir tanrı değil beşer olduğunuza göre; neden sözünüze güvenelim? Herhangi bir insan, bankadan çekeceği kredi, satın alacağı bir eşya veya yaptığı bir alışverişte “sözüme güven” demiş olmalarına nasıl itibar edilmiyorsa, neden size itibar edelim?

Eğer iktidar 12 yıldır ülkeyi mahvetti, hazinede tek kuruş bırakmaksızın zimmetine geçirdi, özgürlükleri yasaklayıp dikta bir yönetimle baskı, tehdit ve şiddette bulundu, kul hakkını ve vicdanı gözetmedi, hukuku ayaklar altına aldı, hiçbir hizmet yapmadı, ülkeyi sattı ve ekonomiyi yerle bir etti ise; sizin yapmayacağınıza dair güvenceniz nedir?  Hani oy isteyip iktidarın size devredilmesini istiyorsunuz ya; sizlere oy verenlerin her türlü maddi ve manevi hasarlarını karşılayacağınıza dair sözünüz dışında verebileceğiniz bir teminatınız var mıdır?

Hiçbir teminat almaksızın sadece sözünüze güvenip sizleri desteklemem akabinde Ak Parti iktidarının yıkılmasına sebep olacağım. Vaatlerinizin hiçbirini tutmayıp aydınlığımızı zifiri karanlığa döndürdüğünüz durumda, “Çoluk çocuk perişanız, ne olur bize yardım edin’ dediğimizde ne yapacaksınız? 

Kalpten çıkmayan sözlerde sınır yoktur, kalpten çıkan söz de ise vaade rastlayamazsın. Bir saniye sonrası meçhul bir beşerin sözüne mi güvenirsin, yoksa ebedi ve ezeli olan yaratıcının mı?

“Onların çoğunda, sözünde durma diye bir şey bulamadık. Gerçek şu ki, onların çoğunu yoldan çıkmış bulduk. “ Araf 102

“Onlara söz verir ve onları ümitlendirir; hâlbuki şeytanın (ve dostlarının) onlara söz vermesi aldatmacadan başka bir şey değildir.” Nisa 120

Ey vatandaş!

Her ne kadar inançlarımız, ırklarımız, düşüncelerimiz farklı, birbirine zıt hatta hasımsı olsa da, bizleri ortak payda da birleştiren içince yaşadığımız Türkiye’dir. Fikir ve ideolojilerimizin dayandığı temel olguyu Türkiye lehine mola verdirebilirsek, ülkenin çıkarına odaklanarak öç, kin ve nefretten uzaklaşabileceğiz muhakkaktır.

Önce biz, kendimize bakmak zorundayız. Biz dürüst isek; yoldan çıkarak sapan ve yüzlerce art niyet taşıyan biri bize asla zarar veremez. Eğer zarar görüyor isek, demek ki dürüst değiliz!

Kendini bilmeyenin bir başkası konusunda ahkâm kesmesi ne kadar yanlış ise, birini veya bir partiyi izleyip rehber edinmesi de o kadar yanlıştır.   

ABD’li düşünür R.W.Emerson der ki: “Siyasi bir zafer, işlerinizin iyi gitmesi, hastalığınızın geçmesi, uzaktaki bir arkadaşınızın veya sevdiğinizin geri dönmesi veya son derece dış dünya ile ilgili bir olay moralinizi düzeltir ve sizi güzel günlerin beklediğini zannedersiniz. Buna inanmayın, asla öyle olmaz. Size kendinizden başka hiçbir şey huzur ve mutluluk getiremez.”  

Peki, biz ne yapıyoruz? Vatanımız Türkiye’yi bir tarafa atarak kimimiz Ak Parti, kimimiz CHP, kimimiz MHP, kimimiz BDP, kimimiz SP ve kimimiz diğer partilerin çıkarları peşinde koşturarak paryalık yapmak suretiyle kendimizde ne iman ne onur ne de şeref bırakıyoruz! Oysa biz, doğruyu yanlıştan, iyiyi kötüden ayırarak muhakeme edebilen insan değil miyiz?

Türkiye’nin güçlü, bağımsız ve uluslararası arenada etkin olmasına aldırış etmeksizin ardına takıldığımız lider yahut partilerin kazanmaları ne ifade eder? Bu sebeple önce Türkiye demeli, sonra o Türkiye’yi layık olduğu seviyeye ulaştıran ya da ulaştıracak lider veya partinin etrafında istemesek de Türkiye hatırına birleşilmelidir. Diğer bir ifadeyle ruh Türkiye, beden partiler olmalıdır! Ruhsuz bir beden nasıl ölü ise, Türkiyesiz partilerde ölüdür!   

Türkiye gibi bir vatan gök kubbemiz olurken; şurada ve burada daha düzgün çakıl taşlarını ya da daha güzel midye kabuklarını toplayabilme hevesiyle maceraya kalkışırsak; kendimize ve Türkiye’ye ihanet etmiş oluruz.

Ne zaman ki; “bana ne Ak Partiden, CHP’den, MHP’den ve diğerlerinden” diyebilirsek, Türkiye’den başka bir kaygın, elemin ve sevdalığın olmadığı kanıtlanır.

Halkın 12 yıldır iktidara taşıdığı Ak Parti, tanrı değil beşer olmasından kabul edilemez birçok hata ve yanlışın içinde yer almış olsa da, her beşerin olmazsa olmaz fıtratsal bir sonucudur. Şüphesiz diğer partilerde aynı sonuçlara mahkûmdurlar. Lakin iktidar yetkisi bulunmamış olmaları, sanki hata ve yanlıştan münezzeh tanrılarmış gibi felaketsi bir algı doğurmakta, dolayısıyla Ak Partinin yaptığı kusurları yapmayacaklarmışçasına tanrısal izlenime neden olmaktadırlar.

Oysa peşin hükümlerden uzak bir serinkanlılıkla Ak Partinin Türkiye’ye kazandırdıkları hizmetler ve cesur adımlar değerlendirildiğinde, kusurlarından daha çok faydalar sağladığı tartışılmazdır.

Aleyhindeki iddiaların doğru yahut yanlış olması bir yana, Ak Parti iktidarının Türkiye için önemli olup olmadığı üzerinde durularak yargıya gidilmelidir. Haydi, yolsuzluk, hırsızlık ve birçok yanlış yaptı diyelim ama Türkiye’yi hem içeride hem de dışarıda getirdiği konumu inkâr edemeyiz. Hükümetin kimi üyelerine yapılan saat gibi hediyeler, ne düğü kanıtlanmamış ayakkabı kutusu içindeki paralar, ilişkileri ve dinlenen konuşmalarla Türkiye’yi Türkiye yapan ve daha ileri getirmeye çalışan bir iktidarı indirmeye yeterli bir gerekçe midir? Şayet iddia edilen suçları devlet hazinesinden ya da milletin hakkından karşılasaydı, 79 yılda yapılanlar katlanabilir miydi? CHP, MHP ve diğer siyasi partileri tecrübeleriyle denemiş bir millet, onların dürüst ve Türkiye’yi istikbale taşıyabileceklerini umut edebiliyorlar ise, gönüllerindeki sevdanın Türkiye değil partileri olduğunu ispatlamaktadır.

Ey vatandaş! Kendin için partin değil Türkiye can olmalıdır. İntikam hırsıyla iktidarın güç yitirmesi nefsinizi hoş kılsa da Türkiye’yi kaybettireceğinizden nefsinizin tuzağına düşmemeli, ardına takıldığınız partileriniz dertlerinize çare bulamayarak bir çöp misali sizleri atarak tanımayacaklarını bilmelisiniz. Ya da yol gösterici çokbilmişlere; “arkadaş, size uydum, perişan oldum” dediğinizde, yanınızdan kaçıp uzaklaşacaklarını göreceksiniz. Türkiye var ise sen varsın!

İktidardan nefret etsen de, öç almak istesen de, haksızlık ve adaletsizliklerinden şikâyet etsen de, nefsine hitap etmemesinden yakınsan da, birçok suçlamalarda bulunsan da; bil ki vatanın Türkiye için onu ayakta tutmalı, devirmek yerine hata ve yanlışlarını düzeltmesi için baskı kurmalısın. Aksi takdirde yağmurdan kaçarken öyle bir doluya yakalanacaksın ki, o dolu, sende ne geçim ne barış ne evlat ne huzur ne güven ne din ne namus ne de vatan bırakacaktır. Evini tamir etmek varken yıkmak nasıl korkunç bir yanlış ise, 12 yıldır kurduğu düzen içinde iktidarını da yıkmak o derece fecaattir.

Önce Başbakan Erdoğan’ın yıkılmasını kimler istiyor diye bir sorguya giderseniz, zaten sonuca ulaşacaksınız. Bu sebeple kimsenin öğüdüne ihtiyaç duymaksınız muhakeme edebilen insan olma hasebiyle doğruların en doğrusuna karar vereceksiniz.   

“Vatan sıhhate benzer, değeri kaybedilince anlaşılır.” Hz. Muhammed (s.a.v)

 

Ben de Erdoğan ve Ak Parti karşıtıyım!

Neden?

Yaratıcım Allah’ın indirdiği anayasaya ile yönetmeyip seküler rejime bağlı bulunmasından! Dolayısıyla Allah’ın helal kıldığını haram, haram kıldığını helal kabul eden yasalarla iktidarlığı yürüten bir meclisi ve hükümeti destekleyebilmem söz konusu değildir.  

Nasıl ki kimi Kemalist, kimi solcu, kimi laik, kimi milli görüşçü, kimi Türk yahut Kürt milliyetçisi, kimi gülenist, kimi Zerdüşt, kimi PKK’lı, kimi Marksist, kimi İsrail yanlısı, kimi LBGT’ci olmasından Ak Partiye karşılar ise, ben de şeriatçı olmamdan karşıyım.

Tamamı hümanist maskesiyle dolaşan politikacılar ve sesi çıkanlar ne derler; aman kutuplaşmayalım, saflara ayrılarak bölücülük yapmayalım! Böylesine köklü bir farklılığın yaşandığı bir düşünce ve inanç düzeyinde tek yürek olabilmek mümkün müdür? Allah, Kur’an’da insanları saflara ayırmış; mümin, kafir, münafık ve fasık yaftalarıyla birbirlerine düşman kılmıştır. Öyleyse geriye ne kalıyor, herkesin içinde yaşadığı Türkiye!

Eğer öncelik, her kesimin yaşadığı Türkiye ise, vatanın yitirilmemesi ve ülkeye hiçbir açıdan halel gelmemesi adına Türkiye için fedakarlıkta bulunmaktır. İşte bu sebeple Başbakan Erdoğan ve Ak Partiyi desteklemekle yükümlüyüm!

Her ne kadar diğerleri gibi çıkarsı bir nefis arayışı gütmeyip tamamen Allah’ın hükümlerinden yana bir talebim var ise de, sırf ülkemin istikrarı, sosyal, siyasi ve ekonomik krizleri yaşayıp haçlı-siyonist avcıların iştahlarını kabartmamak adına Başbakan Erdoğan diyorum!

Haydi, Başbakan Erdoğan değil de Kılıçdaroğlu, Bahçeli, Kamalak veya Öcalan diyeyim.

Türkiye ve içindeki 75 milyonun refahı, huzur ve güveni; umut bekleyen din kardeşlerimiz; soydaşlarımız ve zulüm altında inleyen insanların durumu ne olacak? Acaba haksızlıkların karşısında Kılıçdaroğlu, Bahçeli, Kamalak veya Öcalan’ın sesleri çıkıp hiçbir nefsi çıkar gözetmeksizin hakkı ve adaleti savunabilecekler mi? Uluslararası siyasi ve ekonomik arenada söz sahibi olabilecekler mi? İstikrarı sağlayıp düzeni muhafaza edebilecekler mi? Ekonomik kalkınmayı ve yatırımları devam ettirebilecek, krizlerle baş edebilecek ve devleti işletebilecekler mi? Yatırımcılara ve sağlanan kaynaklara güvence verebilecekler mi? Milletin tamamını kucaklayabilecek ve ayırım yapmaksızın hizmet götürebilecekler mi? En önemlisi dik durabilecekler mi?

Milletin tamamını kucaklayabilecekler mi diye sormuştum; aslında seçim mitingleriyle kanıtlıdır. Başbakan Erdoğan dışında illerin tamamına gidebilen bir lider var mı? Oysa Türkiye’de iktidarlığa aday bir liderin milletin tamamına sarılması gerekmez mi? Gitmekten sakınan bir lider, Türkiye’yi yönetebilir mi? Dolayısıyla yolsuzluk ve hırsızlıkla suçlanan bir lider meydanlara çıkıp yüzbinlerce insan tarafından karşılanmaz ve namusluyum diyenlerde birkaç yerde yaptıkları mitinglere mahkûm kalmazlardı!

Türkiye’yi dünya güçleri arasına sokarak milletine onur kazandıran, cumhuriyet tarihi boyunca hayali bile kabil olmayan kalkınma ve ilerlemelerle Türkiye’yi gündeme oturtup hayran bıraktıran, dünya ekonomik krizle boğuşurken halkına yansıttırmayan, duraksama yapmadan yatırımlara devam eden, ezilenin yanında durarak hem ecdadını sevindiren hem de insanlığı yücelten,  atılan her adımda eserlerinden yürünen ve faydalanılan, ekonomik kalkınma için girmediği tek bir yer bırakmayan, halkının refah yaşayabilmesi ve onurlu bir kimliğe sahip olabilmesi için dur durak bilmeden çalışan, devlet ve milleti adına şantaj ve tehditlere göğüs geren, dahili ve harici hiçbir sömürücüyü hükümetine ortak kılmayan, ülkenin birlik ve beraberliği için iktidarlığını riske atan, harici ve dâhili düşmanlara karşı dik duran, hain emellere taviz vermeyen, nefsi adına hainsi pazarlıklara ve işbirliklerine yeltenmeyen Başbakan Erdoğan’ı yolsuzluk ve hırsızlık yapmakla suçlamak; en hafifinden nankörlük, alçaklık ve ihanettir.

Ki, aslında suçlanan sadece hükümet değil, hükümeti iktidar yapan milletin yarısıdır, hatta tamamıdır. Çünkü Başbakan, Türkiye’nin temsilcisi ve şerefidir!

Kendilerinin olası bir iktidarlığında yolsuzluk ve hırsızlık yapmayacaklarına dair teminatları nedir? Nefis taşıyan bir insanın hatadan ve yanlıştan münezzeh olabilmesi mümkün müdür? Her biri geçmiş yıllarda iktidar olmuş ve ülkeyi Ak Parti dönemindeki gibi ne kalkındırabilmişler, ne dünya piyasalarına güvence verebilmişler, ne yatırımcıları teşvik edebilmişler, ne de uluslar arası zeminde söz sahibi yapabilmişlerdi. Madem namusluydular, yolsuzluk, rüşvet ve hırsızlık gibi ahlaksız suçlara bulaşmamışlardı; neden ülkeyi kalkındıramamışlar ve Ak Partinin kazandırdığı eserlerin onda birini dahi başaramayıp, bir de milletin hazinesine on milyarlarca dolar borç bırakmışlardı?

Muhalefetin durumu; ömründe ciddi bir para veya iktidar ve vamp bir kadın görmemiş birinin “dürüstüm ve namusluyum” demesine benzer.  

İşin en ilginç olanı da, Ak Parti 12 yıldır iktidarda olmasına rağmen, sadece Reza Zarrab adlı bir işadamıyla konumlandırılarak yolsuzluk ve rüşvetle suçlanmasıdır. Oysa yolsuzluk ve rüşvete bulaşmış bir iktidar, sadece bir kişiyle mi yetinir? Ayrıca Reza Zarrab ile ilişkisi olduğu iddia edilen bakanların, devleti zarara uğrattıklarına dair kanıtlar ortaya konmalıdır. Sadece hediye, para alış verişi suçlaması yeterli değildir. Devlet zarar görmüş mü görmemiş mi asıl üzerinde durulması gereken konudur. Bilmeyenlere diyeceğim odur ki, hiçbir siyasi kimliğim ve devlet görevim olmadığı halde iş hayatım sırasında ipek halılar hediye etmiş, yüz binlerce dolar değerinde saat dahil hediyeler almış, özel uçaklarla alınarak söz konusu ülkelere girmiş, kral dairelerinde ağırlanmış ve itibar görmüşümdür. İlişkilerin samimiyetini ve cömertliğini bilmeyenlerin ulumaları, sokaklardaki köpekten farksızdır!

780.000 kilometre kareyi yatırımlarla donatmış bir iktidarın yolsuzluk yapabilmesi ve kursağından haram lokma geçirebilmesi kesinlikle mümkün değildir. Çünkü haram yani yolsuzluk, uyuşturucudan daha kuvvetli bir alışkanlıktır; azan nefsi doyurabilmek ve sınır vurabilmek imkânsızdır. Dolayısıyla ortaya çıkan eserlerin hiçbiri yapılamaz ve geçmiş hükümetlerde olduğu gibi hazinede tek kuruş bırakmazdı!

Ancak şu olmuş olabilir; şayet herhangi bir yatırımcı ve işadamının kazancından ki, o kazançta hükümet üyelerinin hiçbir kayırımı mevzubahis değil ise, hizmet adına cüz’i bir pay alınmış olmaları ve nefisleri için harcanmadıkları müddetçe meşrudur ve helaldir. Öyle olmasaydı para toplayan tüm hizmet kuruluşlarını hırsızlıkla suçlamak gerekmez mi? Örneğin F.Gülen’in yoksul talebelere eğitim vermek amacıyla zekât, sadaka ve kurban adına topladığı paralarla kiliseleri tadilat ettirmesi, papaz okullarına yardım yapması, hükümetleri devirebilmek, şantajda bulunmak, siyasi nüfuz elde edebilmek için kurduğu istihbarat örgütü ve hakkında olumlu haberler çıkartabilmek için savurduğu paralar sorgulandığında, yeryüzünün en büyük hırsızı, yolsuzu ve rüşvetçisi olduğu ortaya çıkacaktır.   

Sadece Saadet Partisine bir sorum var! Arkadaş, siz de seküler rejimin bir partisi değil misiniz? Öyleyse dinen Ak Partiden ne ayrıcalığınız ya da üstünlüğünüz var ki, Müslümanlar sizi tercih etsin? İktidarlığınız ancak 1 yıl sürmedi mi; iktidarda kaldığınız sürece müspet ne yaptınız; dik durabildiniz mi; haksızlıklar karşısında dilsiz şeytana dönüşmediniz mi? Detaya girmeyecek ve Ak Partiden üstün olduğunuzu kanıtlayan tek bir neden gösterin, size oy vereceğim. Aksi takdirde içinde bulunduğumuz hayati seçimlerde hırsınıza, hasedinize ve nefsinize soluk verin ki, ihanet edenlerden olmayınız!

Türkiye için her vatandaşın yapması gereken, dik duranı ve çalışanı desteklemesidir. Eğer düşünce ve ideoloji açısından tercihe kalkarsak, bataklıktan çıkabilmemiz ve dalaşmaktan sıyrılabilmemiz söz konusu değildir. Çalışan dururken neden başkasını tercih edelim? Unutmayınız ki nankörlük ve ihanet, izzetli Müslüman milletimize yaraşmaz!

 

Arkadaş! Ne aday ne de parti seçiyorsun…

Ya İstiklal ya da esaret seçimi yaptığını idrak edebildiğinde, haçlıların tuzağına düşmeyip boyundurukları altına girmeyecek, ecdadın gibi kükreyen bir millet olarak dimdik durmanın şerefiyle saygı duyacaksın!

Güdülerek artıklarla beslenmeye mi razısınız, yoksa aslan olup da artıklarınızla besletmeye mi tarafsınız?

İşte içinde bulunduğumuz seçimle vereceğin karar; neyin ardında olduğunu kanıtlayacak, bir belediye başkanı yahut bir partiyi desteklemek gibi sıradan nefsi bir tercihin değil, vatanın Türkiye’nin hayati önem teşkil eden istikbali adına olacaktır.

Tarih, harici hiçbir düşman tarafından yenilmediğimizin ve dâhili hainlerle darmadağın olduğumuzu ispatlamaktadır. Öyle iman sahibi Müslüman bir milletiz ki, şehid olabilmek için koşan itikadımızdan dolayı karşımızdaki en güçlü haçlılara diz çöktürmüş ama kendilerine fiyat etiketi koyan içimizdeki ihanet odaklarının kahpeliklerinden Allah’ın bahşettiği kudretimizi yitirmişizdir.

Kader, tarihi yeniden tekerrür ettirmekte; milleti ve iktidarıyla yeniden doğarak şahlanan ülkemize tezgâhlanan entrikalarla iktidarlığımızın önüne geçilmeye çalışılmaktadır. Dün nasıl haçlılara tetikçilik yapan hainler var ise bugünde aynı süreci yaşamakta, kırmaya ramak kalmış zincirlerden kurtulmayı engelleyebilmek için zihinler ve kalpler iğfale uğramaktadır. Tüm dünya, bağımsızlığına kavuşmuş Müslüman milletimizin önüne hiçbir gücün geçemeyeceği, gerek siyasetten gerekse ekonomikken dünyaya lider olabileceğinin tedirginliği içindedirler.

Bizler nasıl caydırıcı bir güce, cesarete ve azme sahip olduğumuzu bilmiyor ama kadim düşmanlarımız idrak içinde olmalarından önümüze bariyerler koymaktan asla vazgeçmiyor, hainleri yetiştirip desteklemekten de geri durmuyorlar. Çünkü onlar, bizimle doğrudan çatışarak riske giremeyeceklerinden hainleri musallat ederek birlik ve bütünlüğümüzü bozdurmak suretiyle gücümüzü zayıflatmaktadırlar.

Arkadaş! Din de senin; namus da senin; vatan da senin; devlette senin! Bu tartışılmaz değerlerine yabacı bir elin dokunmasını sindirebilir misiniz? Eğer o yabancı el, kendinden bildiğin bir hain aracılığıyla değerlerine dokunuyor ise, sessiz kalabilir ya da o haini destekleyebilir misiniz? Öyleyse sanki sıradan bir yerel yahut genel bir seçim varmış gibi o hainlerin kazanmalarına fırsat vermemelisin!

Seküler rejime bağlı herhangi bir siyasi partiyi desteklememem her ne kadar tartışılmaz bir ilkem olup, “neden oy kullanmıyorum” adlı kitabımda da gerekçelerini sıralamış isem de,  önümüzdeki seçimlerin İstiklal mücadelesi olmasından dolayı dinim, namusum ve vatanım için oy kullanacak ve Türkiye’yi hainler eliyle haçlılara peşkeş çektirmemeye çalışacağım.

Ey dinine, namusuna, vatanına ve istikbaline gönül vermiş sevdalılar! Öyle bir ayırımın içindeyiz ve sırat misali bir köprünün üzerindeyiz ki, haçlıların yıkmak istediği iktidarın dışındaki bir partiye yahut adayı desteklemek bize haram ve ihanettir. Şüphesiz iktidarın hata ve yanlışlarını kabul edebilmem imkânsız ise de, dinimi, namusumu, vatanımı ve milletimi elem edinerek iktidarı desteklemem vazgeçilmez bir yükümlülüktür.

Unutmayınız ki, ülkeniz üzerinde emel besleyen düşmanınız haçlılar, sadece iktidarı devirmek ve yerine geleceklerle uğruna canlarınızı verdiğiniz vatanınız üzerinde cirit atmayı hesap etmektedirler. Haçlıların kurgulayıp hainlerin oynadığı bir senaryoda, iktidardan nefret etsek ve hatalarını sindiremesek de, Türkiye için desteklemek boynumuzun borcudur. İçinde bulunduğumuz korkunç badireyi atlatmamız akabinde iktidara öyle yüklenelim ki, nerede bir haksızlık ve adaletsizlik var ise telafileri için hep birlikte ümüklerini sıkalım. Dövelim ama öldürmeyelim!

Gelin, bari Türkiye için nefsimize kulaklarımızı tıkayalım, vesveselere aldırış etmeyelim, daha beterlerinin maskeli suratlarına güvenmeyelim ki, Müslüman milletimize namahrem eli değmesin!

Ruhumun senden İlahi şudur ancak emeli:

Değmesin ma’bedimin göğsüne na-mahrem eli;

Bu ezanlar — ki şehadetleri dinin temeli –

Ebedi, yurdumun üstünde benim inlemeli.

Abi ve ablalar nereye koşuyorlar!

İmandan sonra fasıklık çok kötü bir şeydir. Yaratıcı Allah yerine yaratık beşere uyanlardan daha berbat kim olabilir?

Allah ve Resulüne iman eden birinin nefsi galebe çalmış bir beşere itaati apaçık bir ortak koşmadır. Eğiticiye veya rehbere sevgi ve saygı duyulabilir ama haddi aşan bir aşk ve tazim ile sorgusuz teslimiyet kalbi hastalaştıran bir zehri doğurur ki, küfürden ya da yanlıştan geri döndürecek tövbeye de imkân tanıtmaz.

İslam kimliği altında gençlerimizi iğfal ederek vahiy aleyhtarlığına dönüştüren Gülen, tuzağı içindeki abi ve ablaları Allah ve Resulünün izinde değil de kendi izinde yönlendirerek hem dünyalarını hem de ahiretlerini kıyıma uğratmaktadır.

Amacı başta Türkiye olmak üzere ilişki kurduğu ülkelerde dukalıklar inşa etmek olan Gülen, din kisvesiyle siyasi ve ekonomik gücü eline geçirip gülenizm’i egemen kılmaktır.

Evet, bir hizmet hareketi var ama o hareket Allah adına değil şeytan lehine olup, tamamen batıl odaklıdır. Dolayısıyla abi ve ablalar, kendilerini adadıkları hizmetin İslam manipülasyonlu bir iblis yolu olduğunu; ya fark edemiyorlar ya da zaman içinde nefislerine yenik düşerek tanrılığı oynayan Gülen’e kulluğu kurtuluş sanıyorlar. Oysa Gülen’nin doğru mu yoksa yanlış yolda mı olduğunu Allah’ın yüce ayetleriyle kanıtlayabilirler. Hatta Kur’an’a uygun hadisler ve peygamber efendimiz (s.a.v) hayatıyla da ortaya çıkarabilirler!

 “Bana nispet olunan hadisi Kur’an’la karşılaştırınız. Kur’an’a muvafık ise, o benimdir, ben söylemişimdir.” Hz. Muhammed (s.a.v)  

Vahyi eğip bükerek parçalayan Gülen çetesiyle hiçbir ilişkileri bulunmamasını emreden Allah’ın hükümlerine kulaklarını tıkayan abi ve ablalar, iman sahibi Müslüman olduklarını iddia etmelerine rağmen hem Kur’an’a hem de memleketlerine hasım tutumları, ancak mühürlenmiş olmalarının bir sonucudur. Yoksa Gülen’in ne türlü dehşetli bir düşman olduğu aşikârken; nasıl oluyor da gözleri oldukları halde göremiyor, kulakları bulunmalarına karşın işitemiyor ve kalpleriyle kavrayamıyorlar? Eğer tanrıları Gülen değil de Allah ise, Allah yerine Gülen’i yeğleyebilmeleri mümkün müdür?

Sözde Allah özde Gülen’i tanrı edinenler, küfürlerini ne kadar kabul etmek istemeseler de söz ve davranışları beşere odaklı itikatlarını kanıtlamaktadır. Amelsiz ilim, merkebe yüklenmiş ciltlerce kitaptan farksızdır ama eğitici konumundaki abi ve ablalar, bu sebeple doğruyu yanlıştan, iyiyi kötüden ayıramayarak muhakeme edememektedirler.

Bilgileri ezbere dayalı olmalarından kulaklarını aşıp kalplerine inmemekte, dolayısıyla hem dünyevi hem de uhrevi olaylara nefsi yorum katmalarından hain ve münafık etiketlerine maruz kalmaktadırlar.

İhlâslı bir iman, takiyye gibi adi bir riyakârlığa gereksim duymaz. Madem her işte hüküm verici, gözetici ve koruyucu Allah ise, Mutlak İrade’ye karşı herhangi bir beşerin üstün gelebilmesi, fayda veya zarar verebilmesi, dilediğini gerçekleştirebilmesi mümkün müdür?  Öyleyse takiyyeyi meşrulaştıran Gülen’in nefsine iman ettiği alenidir. Böylece kendisine bağlı abi ve ablalarda küfrü imana tercih ederek yoldan çıkmış takiyyecilerdir.             

Ey abi ve ablalar! Ardına takıldığınız zalim, sizleri Allah ve Resulünün hükümlerinden kopararak cehenneme koşturmaktadır. Sizler gibi yaratık bir insan olan Gülen, Allah yanında kimdir ki, kendisinden kazanacağınızı umut ettiğiniz şeylerin Allah’ın verecekleri yanında bir değeri olabileceğini düşünebiliyorsunuz. Hem dininizin hem de vatanınızın aleyhine çalışan Gülen’den öyle kaçınız ki, Rabbimin doğru yola eriştirdikleri kullarının arasına katılabilin. Allah’ın yüce kitabı Kur’an’ı incelediğinizde, nasıl sapmışların yolunda olduğunuzu inşaAllah kavrayabileceksiniz. Unutmayanız ki Gülen’in sizleri aldatması kurtuluşunuz için bir mazeret olmayacak, dünyada ve ahirette kaybedenlerin saflarına katılacaksınız.

“Allah ve Resulü bir işe hüküm verdiği zaman, inanmış bir erkek ve kadına o işi kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Her kim Allah ve Resulüne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur.” Ahzab 36

Kader mahkûmu insanoğlu bir hiçtir ama…

Nefsi, öyle bir özgürlüğe koşturuyor ki, başına gelen belaları dahi muhakeme ettirmeyip pozitivistsi gerekçeleri mazeret kılarak ders çıkarmasını engellese de ancak ölümle durulabilmeleri, savunulan seküler temelli düşüncelerin yalanını ortaya çıkarıyor.  

Neredeyse herkesin irili ufaklı tanrılığı oynadığı yaşam sürecinde tanrının yalnızca Allah ve kader çizen tek kudret olduğu aşikârken yine de inat ve ısrarda bulunabilmeleri ne akıllarının ne de iradelerinin hür olmadığına apaçık bir kanıttır.

Aslında bizzat edinilen tecrübe, düşünebilenler için sarih bir ayna olmasına rağmen nefisleri o gerçeği kavramalarına izin vermemektedir. Dolayısıyla ya kendilerini ya da kuvvet sahibi sandıkları beşeri Allah’tan daha çok anarak ve yaptırım güçleri olduklarına güvenerek iplerine sarılmaları; nasıl kör, sağır ve idrakten yoksun olduklarını ortaya koymaktadır.

İnsanı, insanlıktan çıkarıp gerçeği kavramada düşünce ve duygularına zincir vuran nefis, görünüşte galebe çalsa da özde bir kuldur ve hakkında yazılmış olanı aşarak dileği doğrultusunda kaderini yaratabilmesi mümkün değildir.  

Hem özgür iradeyi savunup hem de tanrılığı oynayanlara kulluk eder; hem kaderin iradeleriyle çizildiğini teorileriyle iddia edip hem de tanrılığı oynayanlara sığınıp ardına takılır; hem aklın üstünlüğüne inanıp hem de başına gelen musibetleri savamaz; hem başarılarıyla övünüp hem de zillet içinde yıkılmaktan sakınamaz!  

Öyleyse kul değil özgürse, bir saniye sonra başına ne gelebileceğini biliyor mu? Biliyor ise engelleyebiliyor ya da tersine çevirebiliyor mu? İddia ettiği gibi bir iradeye sahip ise, neden dilemediği olumsuzlukları sahipleniyor? Oysa dileği hem mutlu ve güven içinde olmak, sağlıklı ve varlıklı bir hayat sürmek, her türlü beladan kaçınmak, korku ve tehlike yaşamamak, acı ve kayba uğramamak değil midir? Öyleyse insan, özgür bir manyak mıdır?    

Dolayısıyla insan, derinliklere götüren yolların kokusunu alamamalarından, gönül gözünün işitici ve bilici gücünü çalıştıramamalarından ve zihinlerini yalanla meşgul edip asıl önemli şeyden uzaklaştıran her şeyi göz ardı edebildiklerinden ne kadar kanıta şahit de olsalar,  yine de idrak edememeleri ilahsal kaderdendir. Demek ki akıl, teoride öngörüldüğü gibi muhakeme yetisi de sağlamamakta ve iddia edildiği gibi kader yazılamamaktadır!

Her kim olursa olsun, velev ki peygamberler dahi olsa hiçbir beşer yüceltilemez; yönetip yönlendiren ve kaderleri yazan yaratıcı Allah’a ortak koşan bir paye ile onurlandırılamaz.  

Unutulmamalıdır ki hiçbir beşer yoktur ki, kendi iradesiyle yücelip alçalabilsin!

(Resulüm!) De ki: Mülkün gerçek sahibi olan Allah’ım! Sen mülkü dilediğine verirsin ve mülkü dilediğinden geri alırsın. Dilediğini yüceltir, dilediğini de alçaltırsın. Her türlü iyilik senin elindedir. Gerçekten sen her şeye kadirsin.” Ali İmran 26

Sözde yaratıcı akla ve iradeye odaklattırılan bilimsel keşiflerin, zaferlerin, başarıların ve iktidarların ardında yatan öyküler özellikle göz ardı edilir. Dünyada gelişmelere neden olan buluşların ani beyin fırtınaları sonucu doğduğu ya da kahramanlıkların cesaret ve bilgelikle edindiği iddia edilir. Hâlbuki her şey, Mutlak İrade’nin “o kitap”ta ki düzeneğine göre gerçekleşmekte; üstünken yahut dehayken hiçliğe, hiçken iktidara dönüşen sürecin altında yatan gerçek kavranamamaktadır.

Her insan, kaderini yaşadığından iradesel temelde birbirlerine karşı ne güçlü ne de zayıftırlar. Sadece Allah tarafından biçilen görevleri yapmakta, kiminin kimine karşı üstünlüğü akıl ve iradelerinden değil, Allah öyle dilediği içindir. Bu sebeple insan olmalarından peygamberlerin dahi kendi başlarına yaptırım güçleri bulunmamaktadır.

“De ki: Ben de ancak sizin gibi bir insanım. Bana ilahınızın bir tek İlah olduğu vahy olunuyor. Artık O’na yönelin, O’ndan mağfiret dileyin. Ortak koşanların vay haline!” Fussilet 6

“De ki: Doğrusu ben size ne zarar verme ne de fayda sağlama gücüne sahibim. De ki: Gerçekten Allah’a karşı beni kimse himaye edemez, O’ndan başka sığınacak kimse de bulamam.” Cin 21-22

“Sizi yeryüzünün halifeleri kılan, size verdiği (nimetler) hususunda sizi denemek için kiminizi kiminizden derecelerle üstün kılan O’dur. Şüphesiz Rabbin, cezası çabuk olandır ve gerçekten O, bağışlayan merhamet edendir.” Enam 165

“Rabbinin rahmetini onlar mı paylaştırıyorlar? Dünya hayatında onların geçimliklerini aralarında biz paylaştırdık. Birbirlerine iş gördürmeleri için kimini ötekine derecelerle üstün kıldık. Rabbinin rahmeti onların biriktirdikleri şeylerden daha hayırlıdır.” Zuhruf 32

İşte insanoğlu, gerçekle bütünleşemediğinden ekonomik, siyasi, sosyal ve askeri gücü elinde bulunduranlara gıpta ederek önlerinde boyun eğer, maharet akıl ve iradelerindeymiş gibi arşa yerleştirilir ve efsaneler düzerler.

Herhangi bir beşerin geçici ve emanetsi gücünden etkilenerek fayda yahut zarar verebileceğini sanmayın. Böyle yaparsanız yaratıcı Allah’ınıza ortak koşarsınız!  Fayda beklediklerinizin nasıl zarara uğradıklarını yargılayabildiğinizde yanlışınızda ortaya çıkacaktır.

Karşındaki kim olursa olsun kul olduğunu unutma ki, kulu olmayasın!

İnsana ne nankörlük ne de ihanet yaraşır!

Yaratıcısı Allah’a hainliği meslek edinmiş günahkârlara güvenen, umut bağlayan ve savunanların insan olabilmeleri; insanca muhakeme edebilmeleri ya da insanca yargıya gidebilmeleri mümkün müdür?

Benliklerinin ardına Arap atı misali dörtnala koşarak yorulmaları akabinde nefislerinin eline terk edilenlerin hazin sonları her ne kadar herkesçe edinilen tecrübeler ise de, yine de gerçeğin açık perdelerini kapatabilmek için inatlarını sürdürebilmektedirler. Çünkü onlar ‘o kitap’ça mühürlenmişlerdir.

“Andolsun, biz cinler ve insanlardan birçoğunu cehennem için yaratmışızdır. Onların kalpleri vardır, onlarla kavramazlar; gözleri vardır, onlarla görmezler; kulakları vardır, onlarla işitmezler. İşte onlar hayvanlar gibidir; hatta daha da şaşkındırlar. İşte asıl gafiller onlardır.” A’raf 179

Nefsin hüküm sürdüğü bir toplumda iyiyi ve doğruyu, hakkı ve adaleti kabul ettirebilmek imkânsızdır. Yalnızca çıkara odaklı nefsin kendinden başkasını elem edinebilmesi mümkün olmadığından nankörlük ve ihanette sınır tanınmamakta, dolayısıyla felaketlerin başa gelebilmesi için acele edilip, sonrada “ne yaptım” hayıfıyla dizlere vurulmaktadır.

Neredeyse herkesin benliğine çalıştığı bir dünyada insaniyet, barış, hak ve adalet argümanları tamamen aldatmaca olup, ancak kendini yaratıcı Allah’a adayıp dünyayı ahiret karşılığı satanlar nefislerini düşünmezler. Kimilerinin; “kendilerini Allah’a adadıklarını iddia edip de nefisleri peşine koşarak binbir dalavere yapan Müslümanlara ne demeli!” eleştirilerde bulunmaları doğrudur. Ne var ki, onların Müslüman değil Müslüman kimliği taşıyan münafık oldukları kestirilememesinden Müslümanlar yaftalanmaktadır. Çünkü tumturaklı iman etmiş hiçbir Müslüman nefsi hiçbir arayış ve beklenti içinde bulunmaz, dolayısıyla ne nankörlük ne de ihanete kalkışır.

2006 yılının Nisan ayında yazdığım “neden oy kullanmıyorum” adlı kitabımda, seküler rejimi meşrulaştırmamak için herhangi bir partiyi desteklememin dinen sakıncalı; yaratıcı Allah’ın anayasasını değil de beşeri anayasayı rehber edinmenin apaçık bir başkaldırı olduğu üzerinde durarak, partinin adı ne olursa olsun Allah’ın kitabına isyan esası üzerine kurulu batıl rejime bağlı faaliyet göstermelerinden hak ve adaletli değil nefsi bir yönetim güttüklerinden hep karşı çıkmış ve bu sebeple hiç oy kullanmamışımdır.

Hatta kitabımda, söz konusu seküler düzen adına kullanacağım tek bir oy, çok sevdiğim rahmetli babamın dirilmesine neden olabilecek bir mucizeyi gerçekleştirecek olsa dâhi, yine de kullanmam. Çünkü dirilişi bir hayır değil, mutlaka şer olacaktır. Vahyi reddeden bir rejim,“Allah adı” anılmaksızın kesilen hayvanın haram etine benzer. Onun etini yemek ne kadar büyük bir günahsa, rejimi meşrulaştıran herhangi bir partiye oy vermemde o kadar büyük bir günahtır” açıklamasını yapmıştım.

Gömleğin ilk düğmesi yanlış iliklenince, diğerleri de yanlış gider. C.Bruno

Ne var ki geldiğimiz nokta, İslam ve Türkiye karşıtı ne kadar dâhili ve harici güç var ise, sırf din ve vatan hassasiyetinden dolayı Başbakan Erdoğan’a karşı ittifak kurarak ülkemizi kuşatmaya kalkışmış, dolayısıyla İstiklal mücadelelerinde olduğu gibi saf tutmaya mecbur bırakmıştır. Dolayısıyla önümüzdeki seçimler, haçlıların kuşatmasını kırabilmek ve ülkemizi düşmanlardan kurtarabilmek için geçmişimizdeki İstiklal muharebelerinden farksızdır.

Ecdadımızın haçlılara karşı silahla gerçekleştirdikleri cenk, günümüz Türkiye’sinde seçimlerle yapılmaktadır. Bu gerçeği idrak edemeyen insanların haçlı safında yer alarak dinine, namusuna ve vatanına ihanetleri nefsi bir hezeyan olup, sorunun Ak Parti yahut Başbakan Erdoğan muhalefetliği değil, doğrudan Türkiye hasımlığı olduğu ortaya çıkmıştır.

Türkiye’de Başbakan Erdoğan gibi haksızlıklara dik durabilen; ülkeyi uluslararası arenada etkin kılabilen; insanları inançlarından yahut etnik kimliklerinden dolayı ayırmayan; zulüm altında kim olursa olsun yardım ve desteğe koşabilen; milletine şeref katabilen; caydırıcı gücüyle dostlarına cesaret, düşmanlarına gözdağı verebilen; yolsuzluklara taviz vermeyip ülkenin kalkınmasına çalışan; şehit, dul ve yetimlerin haklarını faiz lobilerine peşkeş çekmeyen;  hiçbir şantaj ve tehdide pabuç bırakmayan; din ve namusu tüm değerlerden üstün tutan; beşere değil yaratıcısı Allah’a sığınabilen; oy kaygısıyla kendine fiyat etiketi koymayan; köhnemiş Türkiye’yi şaha kaldırabilen; artıklara mahkûm edilmiş milletimizi Allah’ın izniyle aslan yapıp da başkalarının artığına muhtaç bırakmayan; her olayda izleyici olmayıp müdahalede bulunabilen; milleti millet yapıp şan kazandıran; beşerden değil Allah’tan korkan; ülkesi için her zorluğa göğüs geren; halkının huzur ve güveni için baskılara boyun eğmeyen; fedakârlıkta sınır tanımayan; haçlı kuşatmasına karşı kahraman ecdatlarını anımsatan başka bir lider var mıdır?

Artık Türkiye, yıllar öncesi Türkiye değil! Nasıl ki kümesi çok iyi tanıyor diye tilki bekçi yapılamayacak ise; muhalefet partilerinin hiçbirine Türkiye emanet edilemez. Her biri azmış nefislerinin gereği ülkeyi yağmalayabilmek için maskelerinden birini çıkarıp diğerini takmak suretiyle yarışmakta ve bağımsızlığına kavuşup gündem belirleyen Türkiye’yi eski tutsaklık günlerine götürebilme peşindedirler.

Otokritik yapıp kendinize bir sorun bakalım! Desteklediğiniz Kemal Kılıçdaroğlu ve CHP, böylesi güçlü bir Türkiye’yi ve dağları yırtarcasına azmedip sınır tanımayan yiğit bir milleti yönetebilir mi? Yahut Devlet Bahçeli ve MHP; ya da Mustafa Kamalak ve SP ne yapabilirler? Sakın ha, yüzyılın münafığı ve haçlı taşeronu F. Gülen’den medet uman BBP; ya da ömür boyu mahkûm Öcalan’a sığınmış BDP yahut HDP’den umutlu olduğunuzu söylemeyin!  

Yoksa doğruyu yanlıştan, iyiyi kötüden ayırarak muhakeme yetisini kullanamayan insanlar mısınız?

Haydi diyelim, nefsi bir çıkar edinebilmek amacıyla söz konusu partileri yahut adaylarını destekliyorsunuz. Şüphesiz söz konusu partiler ve adaylar, yakınlarını zenginleştirecek ve kendilerini destekleyen sermaye gruplarına hizmet edeceklerdir. Peki, sen bunlardan istifade edebilecek ve ayrıcalıklı kesimden olabilecek misin? Seçimler öncesi peşinden koşan belediye başkan adayının seçim sonrası odasından içeri girebilecek misin? Sağlattığın imkânlara ortak olabilecek misin? Dertlerini dinletebilecek ve ihtiyaçlarını karşılatabilecek misin?

Bir düşünün; örneğin İBB Başkanı Kadir Topbaş, ABB Başkanı Melih Gökçek ya da diğer bir Ak Partili Belediye Başkanının iktidar desteğine rağmen yapamadığı ne var ki, diğerlerinin başarabileceğine inanıyorsunuz? Hangi İstanbullu Kadir Topbaş’ın hizmetlerinden memnun kalmayıp da binbir surat Mustafa Sarıgül ya da kendini lezbiyen, biseksüel, gay ve transseksüellere adamış Sırrı Süreyya Önder’i destekleyebilir? Bu apaçık bir nankörlük değil midir?

İstanbul’un trafik yoğunluğundan söz ediliyor. Bana dünyada bir metropol gösterin ki, trafik çilesi yaşanmamış olsun! Nüfusu yaklaşık 2 milyon olup otobanları, metroları ve yedi şeritli yollarıyla ünlü Dubai’de dahi saatlerce bekleyen trafik yoğunluğundan kaç kişinin haberi vardır? Dolayısıyla 15 milyonluk nüfusuyla İstanbul, inanın trafik yoğunluğu en az olan anakenttir.

Her beşer gibi Başbakan Erdoğan’ın da çok hataları vardır. Benim nezdim deki asıl yanlışı, haçlıların Irak’ı işgal etmesine cesaret verip milyonlarca Müslüman’ı yurtlarından çıkarttırmak suretiyle katlettirmesidir. Bu sebeple kendisine hakkımı helal etmeyi düşünmüyordum ama gerek dâhili gerekse harici düşmanlara dik duruşu, kararımı değiştirecek boyuttadır. Ancak Türkiye için vazgeçilemeyecek bir lider olduğu tartışılmazdır.             

Dolayısıyla Başbakan Erdoğan tanrı değil bir insandır. Hata yahut yanlış yapması kulluğunun kaçınılmaz gereğidir. Bu sebeple nefse yenik düşerek kendisine cephe almamalı, bilakis içinde bulunduğumuz fitne furyasında din ve vatan için mutlaka desteklenmelidir.

Böylesi bir haçlı kuşatmasında nefsi düşünmek haram ve ihanettir. Zaman, nefsi isteklere göre karar verme değil, Türkiye’nin bekasını sahiplenme zamanıdır. Tüm partileri ve muhalefeti bir araya toplasanız, Başbakan Erdoğan’ın gölgesi dahi etmezler!

Söz konusu fırsatçıların yemleri olmayınız; nefsinizin aşağılayıcı tuzağına düşmeyiniz; yanınızda dolaştırmaya utanacağınız maskelilerin oyununa gelmeyiniz; çocuklarınızın haklarını onlara yedirmeyiniz; maceraya kalkışıp binebilecek bir otobüs dahi bırakmayacak olanlara imkân tanımayınız; adamı ıslah etmeye çalışınız, adam olmayanla tükenmeyiniz; yaratıcısına asi olanın hilkatteki eşine adil ve vicdanlı davranabilmesi mümkün değildir; nefsi zaafın korkunç sonundan ürkünüz; nefsi hakkın değil ilahi hakkın peşine düşünüz; adaleti nefsinizde değil insanlıkta arayınız; kadim düşmanlarımıza vatanımızı peşkeş çekmeye çalışan hainlerin ardına takılmayınız; sonunuzu getirecek bir maceraya kalkışmayın; en önemlisi vesveselere kulak kabarıp nankörlük ve hainlik etmeyiniz.

Allah’a ve Peygamber’e ihanet etmeyip dininin ve milletinin egemenliği için siper olmuş başbakanınız ve hükümetiniz emanetinizdir. Emanete ihanet edebilir misiniz?

“Ey iman edenler! Allah’a ve Peygamber e hainlik etmeyin; (sonra) bile bile kendi emanetlerinize hainlik etmiş olursunuz.”  Enfal 27

Takip Et

Her yeni yazı için posta kutunuza gönderim alın.

Diğer 4.819 takipçiye katılın

%d blogcu bunu beğendi: